নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-১৩

মনিকা যেতিয়া ঘৰত সোমাল, তাই দেখিলে খগেন সোফাত বহি অতি চিন্তিত মনেৰে তাইৰ বাবে বাট চাই আছে। খগেনে তাইক দেখাৰ লগে লগে থিয় হৈ সুধিলে, “তুমি ইমান দেৰি ক’ত আছিলা মনিকা? মই চিন্তাত মৰি গৈছিলোঁ। তুমি মোৰ ফোনটোও কিয় ৰিচিভ কৰা নাছিলা?”
​মনিকাৰ মনটো অপৰাধবোধত দহি আছিল। কেইঘণ্টামান আগৰ সেই নগ্ন আৰু বৰ্বৰ অভিজ্ঞতাৰ স্মৃতি লৈ তাই খগেনৰ চকুলৈ চাব পৰা নাছিল। তাই কঁপা কঁপা মাতেৰে এটা মিছা কথাৰ আশ্ৰয় লৈ ক’লে:
​”ৰাস্তাত ডাঃ শিল্পাই মোক আৰু ৰাজেনক লগ পাইছিল। তাই ৰাজেনক জোৰ কৰি আছিল তাইৰ লগত শাৰীৰিক সম্পৰ্ক কৰিবলৈ। তাই আমাক বহুত সময় তাতে আৱদ্ধ কৰি ৰাখিছিল (মনিকাই আচলতে ঘটা ঘটনাটো লুকুৱাই থ’লে)।”
​কথাষাৰ শুনি খগেনৰ চকু দুটা খঙত জ্বলি উঠিল। তেওঁ চিঞৰি উঠিল:
​”কি ক’লা? তাইৰ ইমান সাহস বাঢ়িছে? এবাৰ হাতত কিবা এটা প্ৰমাণ আহিবলৈ দিয়া, সেই bitch জনীক মই এনেকুৱা শিক্ষা দিম যে তাই জীৱনত পাহৰিব নোৱাৰিব!”
​মনিকাই একো উত্তৰ নিদি তলমূৰ কৰি ৰ’ল। তাই আকৌ ক’লে, “তাই তোমাক কাইলৈ পুৱা তাইৰ কোৱাৰ্টাৰত লগ কৰিবলৈ কৈছে।”
​খগেন আচৰিত হৈ পৰিল। তেওঁৰ চকু কপালত উঠিল।
​”কি…? তাই মোক কিয় লগ কৰিব বিচাৰিছে? আমাৰ মাজত আকৌ কি কথা থাকিব পাৰে?”
​কোঠাটোত এক নিস্তব্ধতা বিৰাজ কৰিলে। প্ৰায় দুই মিনিটমান খগেনে গভীৰভাৱে চিন্তা কৰিলে। অৱশেষত তেওঁ এটা দীঘল নিশ্বাস পেলাই ক’লে, “ঠিক আছে, মই কাইলৈ তাইক লগ কৰিম। চাওঁ তাই কি বিচাৰে।”
পিছদিনা পুৱা প্ৰায় ৮ বজাত, খগেনে ডাঃ শিল্পাক লগ কৰিবলৈ সাজু হ’ল। ঘৰৰ পৰা ওলাই যোৱাৰ আগতে তেওঁ মনিকাক ক’লে, “মনিকা, তুমি অলকাৰ ঘৰলৈ যোৱা। মই শিল্পাৰ লগত কথা পাতি পোনে পোনে তালৈকে যাম। আজি তোমাৰ অফিচলৈ যোৱাৰ দৰকাৰ নাই। ৰাজেনকো আজি ঘৰতে থাকিবলৈ কবা। শিল্পাই কি কয় সেইটো শুনাৰ পিছতহে আমি আমাৰ পৰৱৰ্তী পৰিকল্পনা কৰিম।”
মনিকাই অতি নিৰস আৰু দুৰ্বল মাতেৰে ক’লে, “ঠিক আছে।” খগেন ওলাই যোৱাৰ পিছত মনিকাৰ চকুৰ আগত কালি নিশাৰ সেই পৈশাচিক দৃশ্যবোৰ ভাঁজি উঠিল। তাই এতিয়াও নিজৰ দেহত শিল্পাৰ সেই দুৰ্গন্ধময় যৌন সুবাস অনুভৱ কৰি আছিল। স্বামীৰ লগত কৰা এই চৰম বিশ্বাসঘাতকতাৰ অপৰাধবোধে তাইক ভিতৰি ভিতৰি খুটি খুটি খাই আছিল। তাই দুৱাৰত তলা লগাই এখন ই-ৰিক্সা লৈ অলকাৰ ঘৰ অভিমুখে ৰাওনা হ’ল।
অলকাৰ ঘৰৰ বেলটো বজোৱাৰ লগে লগে ৰাজেনে দুৱাৰখন খুলি দিলে। মনিকাক ইমান পুৱাই দেখি ৰাজেন আচৰিত হ’ল। সি ফুচফুচাই সুধিলে, “সকলো ঠিক আছে নে মনিকা? তুমি কালিৰ সেই লেতেৰা ঘটনাটোৰ বিষয়ে খগেন দাক একো কোৱা নাইতো?”
মনিকাই গহীন মাতেৰে ক’লে, “মই সকলো ক’ম, কিন্তু আগতে মোক ভিতৰলৈ আহিবলৈ দিয়া।” ৰাজেনে লৰালৰিকৈ ক’লে, “অ’ ছৰি, ভিতৰলৈ আহা।” ড্ৰয়িং ৰুমৰ চোফাত বহি মনিকাই ৰাজেনক সুধিলে, “তুমি অলকাক কালিৰ ঘটনাটোৰ বিষয়ে কিবা কৈছা নেকি?”
ৰাজেনে ক’লে, “নাই, মোৰ সাহস হোৱা নাই তাইক সেইবোৰ ক’বলৈ। তুমি কি ক’লা?”
মনিকাই এটা দীঘল নিশ্বাস পেলাই ক’লে, “মই খগেনক মিছা মাতিছোঁ যে কালি শিল্পাই তোমাকহে জোৰ-জবৰদস্তি কৰিছিল আৰু তেওঁক আজি মাতি পঠিয়াইছে।”
তেনেতে অলকা কোঠাটোত সোমাই আহিল। তাই মনিকাক সম্ভাষণ জনালে আৰু ৰাজেনৰ দৰে একেই প্ৰশ্ন কৰিলে যে তাই ইমান পুৱাই কিয় আহিছে, সকলো ঠিকে আছেনে। মনিকাই খগেনক কোৱা একেই মিছা কথাটো অলকাকো ক’লে। তাই লগতে জনালে যে খগেনে শিল্পাক লগ কৰি পোনে পোনে ইয়ালেকে আহিব আৰু আজি ৰাজেনকো অফিচলৈ যাবলৈ মানা কৰিছে।
সকলো মান্তি হ’ল আৰু খগেনৰ বাবে অতি আগ্ৰহেৰে বাট চাবলৈ ধৰিলে।
প্ৰায় এঘণ্টাৰ পিছত অলকাৰ ঘৰৰ কলিং বেলটো বাজি উঠিল। ৰাজেনে লৰালৰিকৈ গৈ দুৱাৰখন খুলি দিলে। খগেন ভিতৰলৈ সোমাই আহিল— তেওঁ ঘামত জুৰুলি-জুপুৰি হৈ আছিল, মুখখন তেজ-ৰঙা পৰিছিল আৰু তেওঁক অতিশয় স্নায়ৱিক যেন লাগিছিল। তেওঁ চকী এখনত বহি পৰাৰ লগে লগে অলকাই তেওঁক এগিলাচ পানী দিলে। খগেনে চকুৰ পচাৰতে গিলাচটো খালি কৰি দিলে।
ৰাজেন, অলকা আৰু মনিকা— তিনিও অতি উৎসুকতাৰে খগেনৰ ফালে চাই ৰ’ল। খগেনে কঁপালৰ ঘামখিনি মচি কঁপা কঁপা মাতেৰে ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে:
“ডাঃ শিল্পাৰ পৰিকল্পনা অতি ভয়ানক। তাই আমাৰ সন্মুখত তিনিটা চৰ্ত ৰাখিছে। প্ৰথম— ৰাজেনে কোনো চৰ্ত অবিহনে তাইক যৌন সুখ দিব লাগিব যেতিয়াই তাইৰ দৰকাৰ হয়। দ্বিতীয়— আমি তাইক ১০ কোটি টকা আদায় দিব লাগিব। আৰু শেষত, মনিকা অকলশৰে তাইৰ কোৱাৰ্টাৰলৈ যাব লাগিব। এই চৰ্তবোৰ নামানিলে তাই ভিডিঅ’বোৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্ণ মাৰ্কেটত বিক্ৰী কৰি দিব বুলি ভাবুকি দিছে।”
কথাখিনি শুনাৰ লগে লগে মনিকাৰ মূৰত যেন সৰগ ভাগি পৰিল। অলকাই চিন্তিত হৈ ক’লে, “আমি ইমান বিশাল অংকৰ ধন ক’ৰ পৰা যোগাৰ কৰিম?” (অলকাই এতিয়াও ৰাজেনৰ প্ৰকৃত সম্পদৰ বিষয়ে অজ্ঞ)।
ৰাজেনে আনহাতে মনে মনে চিন্তা কৰিলে যে টকাটো তাৰ বাবে ডাঙৰ কথা নহয়। কিন্তু সি যদি শিল্পাৰ যৌন দাস হৈ থাকিবলগীয়া হয়, তেন্তে সি অলকাক সামাজিকভাবে কেনেকৈ গ্ৰহণ কৰিব? অলকাই ৰাজেনৰ কাণৰ ওচৰত ফুচফুচাই ক’লে, “তুমি যদি তাইৰ যৌন দাস হোৱা, মই মৰি যাম।”
খগেনে সকলোকে শান্ত হ’বলৈ অনুৰোধ কৰি ক’লে, “ধৈৰ্য্য ধৰা। আমাৰ ওচৰত এতিয়া দুটা পথ আছে— হয় তাইৰ চৰ্তবোৰ নাকচ কৰা, নহয় গ্ৰহণ কৰা।”
ৰাজেনে ক’লে, “আমি তাইৰ লগত আলোচনা (negotiation) কৰিলে কেনেকুৱা হয়? মই তাইৰ দাস হ’বলৈ নিবিচাৰোঁ।” খগেনে ক’লে যে সেইটো এটা পথ হ’ব পাৰে, কিন্তু যিকোনো মূল্যৰ বিনিময়ত তাইৰ পৰা ভিডিঅ’বোৰ উদ্ধাৰ কৰিবই লাগিব।
তেনেতে মনিকাই অলপ সাহস গোটাই ক’লে, “মই তাইক লগ কৰিবলৈ যাম আৰু এই বিষয়ে আলোচনা কৰিম।”
সকলোৱে আচৰিত হৈ তাইৰ ফালে চালে। ৰাজেনে ক’লে, “তুমি নিশ্চিতনে? তাই বহুত বিপদজনক।” খগেনেও ক’লে যে তেওঁ মনিকাক অকলশৰে যাবলৈ দিব নোৱাৰে। অলকাইও তাইক বাধা দিলে। কিন্তু মনিকাই তাইৰ সিদ্ধান্তত অটল থাকিল। অৱশেষত সকলো মান্তি হ’ল, কাৰণ তেওঁলোকে বুজিলে যে তৰ্ক কৰি মনিকাৰ সিদ্ধান্ত সলাব পৰা নাযাব।
কিছু সময়ৰ পিছত খগেন আৰু মনিকাই বিদায় লৈ নিজৰ ঘৰলৈ গ’ল। ৰাজেন আৰু অলকা গহীন মুখেৰে বহি থাকিল, তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতক লৈ এক গভীৰ শংকা আৰু চিন্তাত তেওঁলোক মগ্ন হৈ পৰিল।
সেই একেই দিনৰে মাজনিশাৰ সময়। শিল্পাই খগেন আৰু আনৰ ওপৰত সেই চৰ্তৰ বোমাটো নিক্ষেপ কৰাৰ পাছত গোটেই গাওঁখন নিস্তব্ধ হৈ পৰিছিল। কিন্তু সেই নিস্তব্ধতা ফালি এখন ক’লা গাড়ী আহি গাঁওবুঢ়া প্ৰবীণ শইকীয়াৰ দুৱাৰমুখত তেনেই নিঃশব্দে ৰৈ গ’ল।
গাড়ীখনৰ পৰা দুটা ৰহস্যময় ছাঁ ওলাই আহিল। পাকৈত নিঞ্জাৰ দৰে তেওঁলোকে ক্ষিপ্ৰতাৰে দেৱাল বগাই কম্পাউণ্ডৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিলে। তেওঁলোকৰ হাতত আছিল এটা বিশেষ সঁজুলি— এডাল নমনীয় অথচ অতি শক্তিশালী তাঁৰ। দুৱাৰৰ তলৰ সেই তেনেই ঠেক ফাঁকটোৰে এজন ছাঁই তাঁৰডাল সুমুৱাই দিলে আৰু লাহে লাহে সেইডাল মেলি দি দুৱাৰৰ ওপৰৰ হুকটো স্পৰ্শ কৰিলে। এক মুহূৰ্তৰ ভিতৰত তেনেই নিঃশব্দে হুকটো খোল খাই গ’ল।
দুয়ো ঘৰৰ ভিতৰত সোমাই প্ৰথমে প্ৰবীণ শইকীয়াৰ জীয়ৰীৰ কোঠাটোত প্ৰৱেশ কৰিলে। ছোৱালীজনী গভীৰ নিদ্ৰাত আছিল। এজন ছাঁই নিজৰ জেপৰ পৰা এটা স্প্ৰে’ উলিয়াই তাইৰ নাকৰ ওচৰত মাৰি দিলে। সেই তীব্ৰ ৰাসায়নিক গোন্ধটো নাকত যোৱাৰ লগে লগে ছোৱালীজনীৰ মূৰটো গাৰুৰ এপাশে হাউলি পৰিল— তাই এতিয়া গভীৰ অচেতন।
তাৰপাছত দুয়ো মাষ্টাৰ বেডৰুমলৈ আগবাঢ়িল, য’ত প্ৰবীণ শইকীয়া আৰু তেওঁৰ পত্নী এটা বিশাল বিচনাত শুই আছিল। এজন ছাঁই অতি সাৱধানে প্ৰথমে প্ৰবীণ শইকীয়াৰ নাকৰ ওচৰত সেই টোপনি অহা গেছটো স্প্ৰে’ কৰিলে আৰু তাৰপাছত তেওঁৰ পত্নীৰ নাকত। পত্নীয়ে চকুহাল অলপ মেলিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলহে মাত্ৰ, কিন্তু ৰাসায়নিক দ্ৰব্যটোৱে ক্ৰিয়া কৰাৰ লগে লগে তেওঁ আকৌ বিচনাত ঢলি পৰিল।
এজন ছাঁই আনজনক সংকেত দিলে। লগে লগে আনজন ছাঁই প্ৰবীণ শইকীয়াৰ পত্নীক নিজৰ কান্ধত তুলি ল’লে আৰু তেনেই নিঃশব্দে গাড়ীখনৰ ফালে খোজ ল’লে। দুয়ো গাড়ীত সোমাই নিশাৰ ঘন আন্ধাৰত মুহূৰ্ততে বিলীন হৈ গ’ল।
গাড়ীখন গাঁৱৰ কোনোবা এটা অচিনাকি ঠাইত থকা এটা গোপন আস্থানত (secret base) ৰৈ গ’ল। এজন ছাঁই সেই অচেতন মহিলাগৰাকীক কান্ধত তুলি ল’লে আৰু আনজনে আস্থানৰ সেই দুৱাৰখন খুলিলে— যিখন দেখিবলৈ একেবাৰে এটা পুৰণি শৌচালয়ৰ ভঙা দুৱাৰৰ দৰে আছিল। কিন্তু ভিতৰত সোমাই যোৱাৰ লগে লগে দেখা গ’ল এটা বিশাল কোঠা।
যিজন ছাঁই মহিলাগৰাকীক কঢ়িয়াই আনিছিল, সি তাইক এখন বিচনাত শুৱাই দিলে। সি অতি নিৰ্দয়ভাৱে মহিলাগৰাকীৰ হাত আৰু ভৰি দুখন চাৰিফালৰ পৰা ৰছীৰে বান্ধিবলৈ ধৰিলে, যাতে তাইৰ সমগ্ৰ দেহটো একেবাৰে মেলা খাই থাকে। তাইৰ ভৰি দুখন ইমান বহলকৈ মেলি দিয়া হৈছিল যে তাইৰ সেই টপিনাখন আৰু সমগ্ৰ নিম্নাংশ একেবাৰে উন্মুক্ত হৈ পৰিল।
আনটো ছাঁই লাইটটো জ্বলাই দিলে। পোহৰ পৰাৰ লগে লগে দেখা গ’ল— সেই অচেতন মহিলাগৰাকী আন কোনো নহয়, তেওঁ আছিল গাঁওবুঢ়া প্ৰবীণ শইকীয়াৰ পত্নী মিনতী।
প্ৰথম ছাঁটোৰ মাস্কৰ আঁৰৰ পৰা এগৰাকী মহিলাৰ কণ্ঠস্বৰ ভাঁহি আহিল— “আমাৰ হাতত মাত্ৰ ৪ ঘণ্টা সময় আছে।” দ্বিতীয় ছাঁটোৱে উত্তৰ দিলে— “চিন্তা নকৰিবা, ৰাতি পুৱোৱাৰ আগতেই আমি এইক্ মানসিক ভাবে ভাঙি পেলাম।” মহিলাগৰাকীয়ে এটুকুৰা কপাহত কিছু ৰাসায়নিক দ্ৰব্য লৈ মিনতীৰ নাকৰ ওচৰত ধৰিলে। মিনতীয়ে সেইটো উশাহত লৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে, তাইৰ চকু মেল খালে আৰু লাহে লাহে চেতনা ঘূৰি আহিল।
তাই নিজৰ চাৰিওফালে চালে আৰু তাই ক’ত আছে জানিব বিচাৰিলে। তাইৰ চকু সন্মুখত থিয় হৈ থকা দুটা মাস্ক পিন্ধা মানুহৰ ওপৰত পৰিল। তাই চৰম আতঙ্কিত হৈ সুধিলে, “তোমালোক কোন? মোক ইয়ালৈ কিয় আনিছা আৰু মই ক’ত আছোঁ?”
মাস্কৰ আঁৰৰ পৰা এটা পুৰুষ কণ্ঠস্বৰ ভাঁহি আহিল— “শান্ত হোৱা বাইদেউ, যদি তুমি আমাক সহযোগিতা কৰা আৰু আমাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়া, তেন্তে তোমাৰ কোনো বিপদ নহয়।” মিনতীয়ে চিঞৰি উঠিল, “মোক এৰি দিয়া, নহ’লে মই চিঞৰিম!” দুয়ো হাঁহিবলৈ ধৰিলে আৰু ক’লে, “তোমাৰ শক্তি অপচয় নকৰিবা, ইয়াত তুমি মাইক লৈ চিঞৰিলেও কোনেও নুশুনে।”
মিনতীৰ আতঙ্ক আৰু বাঢ়িল। মহিলা ছাঁটোৱে সুধিলে, “আমি আৰম্ভ কৰিমনে?” পুৰুষটোৱে ক’লে, “প্ৰথম প্ৰশ্নটো মোক কৰিবলৈ দিয়া।” সি মিনতীৰ চকুলৈ চাই সুধিলে, “মিনতী, তুমি ডাঃ শিল্পাক জানা?” মিনতীয়ে উত্তৰ দিলে, “তুমি আমাৰ মেডিকেল চেণ্টাৰত থকা চৰকাৰী ডাক্তৰজনীৰ কথা কৈছা নেকি?”
মহিলাগৰাকীয়ে ক’লে, “চোৱা, ইমান সহজ। এতিয়া কোৱা, তোমাৰ তাইৰ লগত কেনেকুৱা সম্পৰ্ক আছিল?” মিনতীৰ মনত বিৰাট হাহাকাৰ লাগিল, তাই লগে লগে মিছা মাতিলে— “মোৰ তাইৰ লগত কোনো সম্পৰ্ক নাই।” দুয়ো ছাঁই ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চালে আৰু পুৰুষটোৱে নিজৰ জেপৰ পৰা এটা মোবাইল উলিয়াই মিনতীক এখন ভিডিঅ’ দেখুৱালে— য’ত ডাঃ শিল্পাই মিনতীক নিৰ্যাতন চলাই ডিলডো ৰে চুদন দি আছিল।
মিনতীয়ে চকু দুটা বন্ধ কৰি দিলে আৰু ক’লে, “এইবোৰ মিছা, তোমালোকে মোক ব্লেকমেইল কৰিব বিচাৰিছা।” মহিলা মাস্কটোৱে ক’লে, “মই ভাবো এইৰ মনটো ভঙা ইমান সহজ নহয়।” তাই মিনতীৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু তাইৰ নাইট গাউনটো টানি সোলোকাই আঁতৰলৈ দলিয়াই দিলে। মিনতী এতিয়া সম্পূৰ্ণ উলংগ হৈ বিচনাখনত পৰি আছিল। মহিলাগৰাকীয়ে ক’লে, “এই মানুহটো এজন চিৰিয়েল ৰেপিষ্ট, ই তোমাৰ এই উলংগ দেহাটো ফালি চিৰাচিৰ কৰি দিব।”
মিনতীয়ে চৰম আতঙ্কিত হৈ কাকুতি কৰিবলৈ ধৰিলে, “প্লিজ মোক এৰি দিয়া, মই তাইৰ বিষয়ে একো নাজানো।” পুৰুষটোৱে ক’লে, “এই এতিয়াও একো ক’ব বিচৰা নাই, আমি অধিক কঠোৰ পথ ল’ব লাগিব।” মহিলাগৰাকীয়ে সন্মতি দিলে— “ঠিক আছে।”
মহিলা মাস্কমানজনীয়ে এটা বেজি উলিয়াই ল’লে আৰু এটা অচিনাকি দ্ৰব্য চিৰিঞ্জটোত ভৰাই ল’লে। ইফালে পুৰুষ মাস্কমানটোৱে মিনতীৰ ভোদাৰ ওপৰত এটা তৰল পদাৰ্থ স্প্ৰে’ কৰি দিলে। মিনতী এতিয়া এটা কেঁচুৱাৰ দৰে ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিলে। তাই কান্দি কান্দি কাকুতি কৰিলে, “প্লিজ মোক এই বেজিটো নিদিব!”
মহিলাজনীয়ে কঠোৰ মাতেৰে ক’লে, “এয়া তোৰ শেষ সুযোগ, আমাক সকলোবোৰ ভাঙি ক।” মিনতী এতিয়াও সত্য লুকুৱাবলৈ চেষ্টা কৰি ক’লে, “মই কেৱল আন দহজনৰ দৰে তাইৰ এজনী ৰোগীহে।” মহিলা মাস্কমানজনী খঙত একো নাই হৈ পৰিল। তাই মিনতীৰ সেই নগ্ন টপিনাখনত জোৰেৰে বেজিটো সুমুৱাই দিলে। মিনতী যন্ত্ৰণাত চিঞৰি উঠিল, “এইটো কি আছিল? তোমালোকে মোৰ দেহত কি সুমুৱাই দিলা?”
এইবাৰ পুৰুষজনে কুটিল হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “এই বেজিটোৱে তোৰ ছেক্স দহগুণ বঢ়াই দিব আৰু সেই স্প্ৰে’টোৱে তোৰ ভোদাখন ইমানেই পিচল কৰি দিব যে আমি যেতিয়া তোক চুদিম, তই ইমান সহজে চৰম সুখ নাপাৱ। আমি তোক ছেক্সত পগলা কৰি দিম কিন্তু তোক তেতিয়ালৈকে ৰস উলিয়াবলৈ নিদিওঁ যেতিয়ালৈকে তই সকলো কথা স্বীকাৰ নকৰ।”
মিনতীয়ে আতঙ্কত কঁপি উঠিল, “অ’হ্ না… এনে নকৰিব!”
মহিলাজনীয়ে মিনতীৰ ওচৰলৈ আহি তাইৰ এটা পীহাৰ বোঁটাত  আঙুলিৰে খজুৱাই দিবলৈ ধৰিলে। আনহাতে পুৰুষটোৱে মিনতীৰ সেই উন্মুক্ত ভোদাখন মালিছ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। দৰৱৰ ক্ৰিয়া লাহে লাহে আৰম্ভ হ’ল। মিনতীয়ে অনুভৱ কৰিলে তাইৰ বুচলৈ তেজৰ সোঁত ধাৱমান হৈছে আৰু তাত এটা তীব্ৰ জিনজিননি আৰম্ভ হৈছে। তাই নিজৰ ওঁঠ কামুৰি ধৰি গোঙাই উঠিল— “উমমমমহ্…!”
মহিলা মাস্কমানজনীয়ে ক’লে, “মিনতী, এতিয়াও সময় আছে স্বীকাৰ কৰিবলৈ।” কিন্তু চৰম উত্তেজনাৰ মাজতো মিনতীয়ে তাইৰ মালিকনী শিল্পাৰ বিষয়ে একো ক’বলৈ মান্তি নহ’ল।
মুখা পিন্ধা পুৰুষজনে মিনতীৰ ভোদাখন মালিছ কৰাৰ গতি তীব্ৰ কৰি তুলিলে আৰু তাইৰ এটা পীহাৰ বোঁটা মুখৰ ভিতৰত লৈ জোৰেৰে চুহিবলৈ ধৰিলে। মিনতীয়ে চৰম উত্তেজনাত চকু দুটা মুদি দিলে আৰু বিৰবিৰাই উঠিল— “আহহহহহহহ!!!”
ইফালে মহিলা মাস্কমানজনীয়ে মিনতীৰ এটা টপিনা এহাতেৰে খামুচি ধৰিলে আৰু আনখন হাতেৰে তাইৰ চুলিখিনিত ধৰি মুখখন নিজৰ ফালে ঘূৰাই আনিলে। তাই মিনতীক চুমা খাবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু মিনতীয়ে বাধা দি গোঙাই উঠিল— “উমমমমমহহহ!”
পুৰুষজনে এইবাৰ মিনতীৰ বোঁটাটোত এটা জোৰকৈ কামোৰ দিলে আৰু তাইৰ চুকুৰিটো ইমান পৈশাচিকভাৱে মালিছ কৰিবলৈ ধৰিলে যে মিনতী যন্ত্ৰণাত চিঞৰি উঠিল— “আউচচচ!” তাইৰ ওঁঠ দুখন অলপ মেল খাই যোৱাৰ লগে লগে মহিলাজনীয়ে সেই সুযোগ গ্ৰহণ কৰিলে। তাই মিনতীৰ ওঁঠ দুখন নিজৰ জিভাৰে চেলেকি দিলে আৰু লাহে লাহে নিজৰ জিভাখন মিনতীৰ মুখৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে।
দৰৱৰ প্ৰভাৱত মিনতীৰ কামাসক্তি ইমানেই বাঢ়ি গৈছিল যে তাইৰ প্ৰতিৰোধৰ দেৱাল লাহে লাহে ভাঙি পৰিল। তাইৰ গোটেই শৰীৰটো ঘামত জুৰুলি-জুপুৰি হৈ পৰিল আৰু তাই খৰকৈ উশাহ ল’বলৈ ধৰিলে। মিনতীয়ে আকৌ চকু দুটা মুদি দিলে আৰু এইবাৰ তাই সম্পূৰ্ণ সঁহাৰি দি সেই গভীৰ চুমাটোত মগ্ন হৈ পৰিল।
প্ৰতিটো স্পৰ্শত মিনতীৰ বুচৰ খজুৱতি আৰু উত্তেজনা চৰম সীমা পাইছিলগৈ। তাইৰ সেই পিচল আৰু গৰম ভোদাখন এতিয়া এজন মতা মানুহৰ দুৰ্দান্ত চুদনৰ বাবে হাহাকাৰ কৰি আছিল।

মুখা পিন্ধা পুৰুষজনে সুযোগ বুজি মিনতীৰ গিদা চেলেকা বন্ধ কৰিলে আৰু অতি সাৱধানে তাইৰ হাত-ভৰিৰ বান্ধোনবোৰ খুলি দিলে। ইফালে মহিলা মাস্কমানজনীয়ে মিনতীৰ ওঁঠত নিজৰ জিভাখন নচুৱাই আছিল। তাই মিনতীক বিচনাখনত বহুৱাই দিলে, কিন্তু চুমাটো ভাঙিবলৈ নিদিলে।

মিনতী এতিয়া সম্পূৰ্ণ লেংটা হৈ বিচনাখনত বহি আছে আৰু মহিলাজনীৰ সৈতে সেই গভীৰ চুমাত মগ্ন হৈ পৰিছে। সিহঁতৰ মুখৰ পৰা “চেলেপ, চেলেপ… চেলেপ” শব্দ ওলাই কোঠাটোত এক পৈশাচিক উত্তেজনার সৃষ্টি কৰিছে। মিনতীয়ে সেই চুমাটো ইমানেই উপভোগ কৰিছে যে তাইৰ দুয়োখন হাতেৰে মহিলাজনীৰ কঁকালত খামুচি ধৰিছে।

মহিলাজনীয়ে লাহেকৈ চুমাটো ভাঙিলে আৰু মিনতীৰ চকুলৈ চাই অতি মধুৰ কিন্তু ৰহস্যময় মাতেৰে সুধিলে:

“তই এতিয়া মালপানী উলিয়াব বিচাৰ নহয় মিনতী? তোৰ গিদাখন এতিয়া জ্বলি আছে ন?”

মিনতীয়ে লাজ আৰু কামনাত চকু আধামুদা কৰি মূৰ দুপিয়াই সন্মতি জনালে। তাইৰ লেংটা (lengta) দেহটো ঘামত জিলিকি উঠিছিল। মহিলাজনীয়ে আকৌ সুধিলে, “তেন্তে ক’, শিল্পাৰ লগত তোৰ আচল সম্পৰ্কটো কি?”

মিনতী নিৰৱ হৈ ৰ’ল আৰু লাজতে মূৰটো তললৈ কৰিলে। তাইৰ এই নিৰৱতা দেখি মহিলাজনীৰ খং উঠি গ’ল। তাই পুৰুষজনক নিৰ্দেশ দিলে, “এইক আৰু অলপ ট্ৰিটমেণ্ট দিয়াৰ দৰকাৰ।”

পুৰুষজনে আকৌ মিনতীৰ গিদাৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু তাইৰ চুকুৰিটো জিভাৰে ইমানেই জোৰে চেলেচিবলৈ ধৰিলে যে মিনতীৰ কঁকালটো কঁপিবলৈ ধৰিলে। তাই বিৰবিৰাই উঠিল, “অ’হহহহহ… প্লিজ বন্ধ কৰা… মই আৰু সহিব পৰা নাই…।”

এইবাৰ মহিলাজনীয়ে মিনতীৰ এটা পীহাৰ বোঁটাত নখেৰে এটা জোৰকৈ চিকুট দিলে আৰু অতি কঠোৰ মাতেৰে চিঞৰি উঠিল, “তেন্তে আমাক সকলোবোৰ ক, লেচবিয়ান ৰেণ্ডী!”

মিনতীয়ে যন্ত্ৰণাত আৰু চৰম উত্তেজনাত চিঞৰি উঠিল, “নহয়য়য়য়…!”

“ঠাচচচ!” — মহিলাজনীয়ে মিনতীৰ লেংটা কটি এখনত হাতেৰে অতি জোৰেৰে এটা চৰ মাৰিলে আৰু তাইৰ এটা স্তন মুখত লৈ পশুৰ দৰে চুহিবলৈ ধৰিলে। মিনতীৰ চকু দুটা বহল হৈ পৰিল; তাই একেলগে চৰম সুখ আৰু অসহ্য যন্ত্ৰণা অনুভৱ কৰিলে। তাইৰ বুচখন এতিয়া কঠিন চেট এডালৰ চুদন খাবলৈ পগলা হৈ পৰিছিল।

মহিলাজনীয়ে মিনতীৰ স্তন চুহিবলৈ এৰি আকৌ এবাৰ তাইৰ চকুলৈ চাই সুধিলে— “তই এতিয়া আমাক সকলোবোৰ ভাঙি ক’বি নে নাই?”

মিনতীৰ মনত এতিয়াও অলপ আত্মসন্মান বাকী আছিল, যিয়ে তাইক শিল্পাৰ ব্যক্তিগত যৌন দাসী হোৱাৰ কথা স্বীকাৰ কৰাত বাধা দি আছিল। তাই কঁপা কঁপা মাতেৰে উত্তৰ দিলে— “নহয়… মই… মই নোৱাৰোঁ…।”

মহিলা মাস্কমানজনীয়ে অনুভৱ কৰিলে যে মিনতীৰ প্ৰতিৰোধৰ দেৱাল এতিয়া খহি পৰিবলৈ ধৰিছে। তাই আৰু কোনো সুযোগ নিদিলে। “ঠাচ! ঠাচ! ঠাচ!” — তাই একেৰাহে মিনতীৰ লেংটা কটিদুখত চৰৰ ওপৰত চৰ মাৰিবলৈ ধৰিলে। প্ৰতিটো চৰৰ লগতে তাই দাঁতত দাঁত চেপি চিঞৰি উঠিল— “ক’ এতিয়াই, ৰেণ্ডী ! চাওঁ তোৰ এই যন্ত্ৰণা আৰু সুখ তই কিমান দেৰি সহ্য কৰিব পাৰ!”

প্ৰতিটো চৰৰ কোবত মিনতীৰ মূৰটো এবাৰ সোঁফালে আৰু এবাৰ বাওঁফালে হালি পৰিছিল। তাই চকুৰ পানী পেলাই আৰ্তনাদ কৰি আছিল— “নহয়… নহয়… অনুগ্ৰহ কৰি আৰু নামাৰিব…!” তাইৰ সেই মঙহাল পোকৰ এতিয়া জুইৰ দৰে গৰম আৰু তেজ-ৰঙা হৈ পৰিছিল।

ইফালে পুৰুষজনে মিনতীৰ গিদা চেলেকা বন্ধ কৰি দিলে। সি এতিয়া হিংস্ৰ হৈ পৰিছিল। সি মিনতীৰ এটা স্তনত ইমান জোৰে কামোৰ দিলে যে মিনতীয়ে চৰম যন্ত্ৰণাত এক পৈশাচিক চিঞৰ মাৰি উঠিল— “আআআঅ’ইইইইইইই!!!!”

মিনতীৰ গোটেই শৰীৰটো এতিয়া কঁপিবলৈ ধৰিলে। এফালে তাইৰ সেই গৰম হৈ থকা টীকা দুটা আৰু আনফালে স্তনৰ সেই কামোৰৰ যন্ত্ৰণা— এই সকলোবোৰে তাইৰ বুচখন এতিয়া সম্পূৰ্ণ তিতাই পেলাইছিল। তাইৰ বুচৰ পৰা পানী উলোৱাৰ বাবে তাই এতিয়া পগলাৰ দৰে ছটফটাই আছিল।

পুৰুষজনে মিনতীৰ স্তনটো এৰি দি কেইখোজমান পিছলৈ গ’ল। সি তাৰ কাপোৰবোৰ সোলোকাই পেলালে— মাস্কখনৰ বাহিৰে সি এতিয়া সম্পূৰ্ণ লেংটা। সি এটা পশুৰ দৰে গৰ্জন কৰি উঠিল, “অ’হ্, আজি মই এই ৰেণ্ডীজনীক চুদিম!”

মহিলাজনীয়েও এটা অট্টহাস্য কৰি উঠিল, “ইয়াৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই!”

পুৰুষজনে মহিলাজনীৰ ফালে চাই এটা ৰহস্যময় হাঁহি মাৰি ক’লে, “পাঠকসকলে এইটোৱেই বিচাৰে,” আৰু তাইলৈ চাই চকু এটা টিপিয়ালে। মহিলাজনীয়েও প্ৰত্যুত্তৰত এক ক্ৰুৰ হাঁহি মাৰিলে। পুৰুষজনৰ সেই প্ৰকাণ্ড চেটডাল এতিয়া এটা স্তম্ভৰ দৰে আকাশমুখী হৈ থিয় দি আছিল।

মিনতীয়ে দৰৱৰ নিচাত আৰু চৰম কামনাত নিজক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰা হ’ল। সেই লোহাৰ দৰে কঠিন চেটডাল দেখি মিনতী পগলাৰ দৰে হৈ পৰিল, তাইৰ ওঁঠৰ পৰা লেলাউটি বৈ আহিল। তাই লাহে লাহে চুঁচৰি সেই চেটডালৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু একেবাৰে এজনী খানকীৰ দৰে পুৰুষজনৰ চেটডাল নিজৰ মুখৰ ভিতৰত ভৰাই ল’লে।

পুৰুষজনে মহিলাজনীৰ ফালে চাই গৌৰৱেৰে ক’লে, “দেখিলি? তাই চুদন খাবলৈ কেনেকৈ পগলা হৈছে। তই চুদন খাবলৈ বিচাৰ নহয় মিনতী?”

মিনতীয়ে মুখৰ ভিতৰত সেই চেটডাল লৈয়েই এজনী ৰেণ্ডীৰ দৰে উত্তৰ দিলে— “হয়য়য়য়য়…!”

মিনতীয়ে এতিয়া এজনী জহৰী ৰেণ্ডীৰ দৰে সেই চেটডাল চুহিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। কোঠাটোত কেৱল “ছোলোপ, ছোলোপ, ছোলোপ” শব্দ শুনা গৈছিল— যেন তাই এটা ললিপপহে চুহিছে। মিনতীৰ মুখৰ সেই কামুক কাৰুকাৰ্যই পুৰুষজনৰ চকু দুটা মুদ খুৱাই দিছিল।

তেনেতে মহিলা মাস্কমানজনীয়ে মিনতীৰ এটা স্তন জোৰেৰে মোহাৰি ধৰিলে আৰু আনখন হাতৰ দুটা আঙুলি মিনতীৰ সেই তিতি থকা বুচখনৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে। মিনতীয়ে মুখত চেটডাল লৈয়েই সুখত কঁপিবলৈ ধৰিলে— “উমমমমমম!!”

মহিলাজনীয়ে এতিয়া মিনতীৰ সেই গিদাখন আঙুলিৰে চুদিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। আঙুলিৰ সেই তীব্ৰ খোঁচ আৰু স্তনৰ চেপাত মিনতীৰ উত্তেজনা চৰম সীমা পালেগৈ। তাই পুৰুষজনৰ চেটডাল আৰু বেছি দ্ৰুতগতিৰে চুহিবলৈ ধৰিলে। পুৰুষজনে কামনাত চকু দুটা বন্ধ কৰি গৰ্জন কৰি উঠিল— “ওহহহহহহহহহ!”

সি অনুভৱ কৰিলে মিনতীৰ জিভা আৰু গৰম মুখখনে তাৰ চেটডালৰ প্ৰতিটো শিৰা কঁপাই তুলিছে।

মহিলা মাস্কমানজনীয়ে মিনতীৰ সেই তিতি থকা বুচখনত আঙুলিৰ চুদন ইমান দ্ৰুত কৰি তুলিলে যে মিনতী একেবাৰে উশাহহীন হৈ পৰিল। তাইৰ কঁকালখন মাছৰ ফিচাৰ দৰে কঁপিবলৈ ধৰিলে। মিনতীয়ে লাহেকৈ পুৰুষজনৰ সেই চেটডাল (setdal) মুখৰ পৰা উলিয়াই আনিলে আৰু চকু দুটা মুদি চৰম আৱেগত বিৰবিৰাই উঠিল:

“ওহহ্… মা… প্লিজ… ঠিক সেইখিনিতে… মোক এতিয়াই মালপানী উলিয়াবলৈ দিয়ক … ওহহহহ!”

মিনতীৰ লেংটা শৰীৰৰ কামুক ভংগীমা আৰু তাইৰ সেই গিদাৰ পৰা ওলোৱা চপ্ চপ্ শব্দই কোঠাটোৰ উত্তাপ চৰম সীমালৈ লৈ গ’ল। মহিলাজনীয়ে এইবাৰ পুৰুষজনৰ ফালে চালে আৰু এটা হিংস্ৰ পশুৰ দৰে গৰ্জন কৰি উঠিল:

“চুদ্ এই ৰেণ্ডীজনীক ! এতিয়াই এইৰ বুচখন ফালি চিৰাচিৰ কৰি দে!”

পুৰুষজনে আৰু এচেকেণ্ডো পলম নকৰিলে। সি মিনতীৰ দুয়োখন ভৰি জোৰেৰে ফাঁক কৰি দিলে আৰু তাইৰ সেই ৰঙা হৈ থকা টীকা দুটা খামুচি ধৰি ওপৰলৈ দাঙি ধৰিলে। তাৰ লোহাৰ দৰে কঠিন আৰু ৰসেৰে উপচি থকা চেটডাল মিনতীৰ সেই পিচল গিদাৰ মুখত স্থাপন কৰিলে।

মিনতীয়ে সেইটো অনুভৱ কৰাৰ লগে লগে তাইৰ চকু দুটা বহল হৈ পৰিল। পুৰুষজনে এটা প্ৰচণ্ড আৰু বৰ্বৰ ঠেলাত তাৰ গোটেই ৭ ইঞ্চিৰ চেটডাল মিনতীৰ টাইট বুচখনৰ একেবাৰে শেষলৈকে সুমুৱাই দিলে।

“ইইইইইইইইইইইইইই!” — মিনতীৰ মুখৰ পৰা এক অবৰ্ণনীয় যন্ত্ৰণা আৰু চৰম সুখৰ আৰ্তনাদ ওলাই আহিল। তাইৰ গিদাৰ দেৱালবোৰ যেন চেটডালৰ হেঁচাত ফাটি যাব খুজিছিল। পুৰুষজনে কোনো দয়া নকৰি এতিয়া এটা যন্ত্ৰৰ দৰে মিনতীক চুদিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰতিটো খুন্দাত মিনতীৰ টীকা দুটা বিচনাখনত থপ-থপকৈ আচাৰ খাই পৰিছিল আৰু কোঠাটোত কেৱল চুদনৰ থপ থপ শব্দ ভাঁহি আহিছিল|

মহিলাজনীয়ে মিনতীৰ স্তন দুটা ইমান জোৰে মোহাৰি ধৰিলে যে মিনতী যন্ত্ৰণাত চটফটাই উঠিল। তাই মিনতীৰ পীহাৰ বোঁটা দুটা নখেৰে চেপি ধৰাত মিনতীয়ে আৰ্তনাদ কৰি উঠিল— “নহয়য়য়! অ’হ্ মেডাম… প্লিজ মোক মাল উলিয়াবলৈ দিয়ক… উফ্ মা!”

পুৰুষজনে এতিয়া একেবাৰে উন্মাদ হৈ মিনতীক চুদি আছিল। কোঠাটোত কেৱল সেই লেতেৰা শব্দটো প্ৰতিধ্বনিত হৈছিল— “থপ, থপ, থপ!” তাৰ সেই লোহাৰ দৰে কঠিন চেটডাল মিনতীৰ সেই পিচ্ল বুচখনৰ ভিতৰ-বাহিৰ হৈ আছিল।

মহিলাজনীয়ে আকৌ সুধিলে, “যদি তই ৰস উলিয়াব বিচাৰ, তেন্তে ক’— ডাঃ শিল্পাৰ লগত তোৰ কি সম্পৰ্ক?” মিনতীয়ে চৰম উত্তেজনাত গোঙাই উঠিল, “মই… মই নোৱাৰোঁ…” কিন্তু মহিলাজনীয়ে তাইক কথাটো শেষ কৰিবলৈ নিদিলে। “ঠাচচচ!” — তাই মিনতীৰ স্তনৰ ওপৰত এটা অতি জোৰেৰে চৰ মাৰিলে। মিনতীয়ে চিঞৰি উঠিল, “ইইইইইই! প্লিজ মালকিন… মোক মালপানী উলিয়াবলৈ দিয়ক!”

মহিলাজনীৰ মুখত এটা পৈশাচিক হাঁহি বিৰিঙি উঠিল। তাই বুজিলে যে এই ৰেণ্ডীজনীৰ প্ৰতিৰোধ এতিয়া শেষ হ’বলৈ গৈছে। তাই পুৰুষজনক নিৰ্দেশ দিলে যাতে তাইক থিয় কৰায়। পুৰুষজনে মিনতীৰ বুচৰ পৰা তাৰ চেটডাল উলিয়াই আনিলে আৰু তাইক বিচনাখনৰ কাষত থিয় কৰালে।

মহিলাজনীয়ে মিনতীক নিৰ্দেশ দিলে, “ভৰি দুখন বহলকৈ মেল আৰু এখন ভৰি বিচনাখনৰ ওপৰত থৈ বেলেঞ্চ ল!” মিনতীয়ে এতিয়া এটা অৰ্ধ-টি আকৃতিৰ পজিচন ল’লে, যাৰ ফলত তাইৰ সেই তিতি থকা বুচখন একেবাৰে উন্মুক্ত হৈ পৰিল। পুৰুষজনে আকৌ এবাৰ এতা চৰম খুন্দাত তাৰ চেটডাল মিনতীৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে আৰু তাইক থিয় কৰিয়েই চুদিবলৈ ধৰিলে।

প্ৰতিটো খুন্দাৰ লগে লগে মিনতীৰ সেই বিশাল স্তন দুটা পগলাৰ দৰে নাচিবলৈ ধৰিলে। মহিলাজনীয়ে এতিয়া এটা ভাইব্ৰেটৰ উলিয়াই আনিলে আৰু সেইটো চলাই দিলে। তাই ভাইব্ৰেটৰটো মিনতীৰ পীহাৰ বোঁটাত এটাৰ পিছত এটাকৈ স্পৰ্শ কৰিবলৈ ধৰিলে। মিনতীয়ে চৰম উত্তেজনাত চিঞৰি উঠিল— “ইইইইইইঅ’ওওওও!”

পুৰুষজনে মিনতীক একেবাৰে নিৰ্দয়ভাৱে চুদি থকাৰ মাজতে গৰ্জন কৰি উঠিল— “গ্ৰৰৰৰৰ…! ক’ (ঘন উখালৈ), শিল্পাৰ লগত তোৰ আচল সম্পৰ্কটো কি?” প্ৰতিটো খোঁচত মিনতীৰ শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিছিল আৰু তাইৰ চকু দুটা উত্তেজনাত উলটি গৈছিল।

মহিলাজনীয়ে মিনতীৰ স্তনত আকৌ এটা জোৰেৰে চৰ মাৰিলে— “ঠাচচচ!” আৰু ধমক দি সুধিলে, “ক’ এতিয়াই!”

মিনতীয়ে এতিয়া আৰু সহিব নোৱাৰিলে। এফালে তাইৰ সেই তিতি থকা বুচখনত চলি থকা চেটডালৰ বৰ্বৰ আঘাত আৰু আনফালে শৰীৰৰ প্ৰতিটো অংশত জাগি উঠা সেই পৈশাচিক কামনা। তাই চৰম যন্ত্ৰণা আৰু সুখত কঁপা কঁপা মাতেৰে চিঞৰি উঠিল:

“ওহহহহহ! মই… মোৰ তাইৰ লগত এটা গোপন সম্পৰ্ক আছে!”

মহিলাজনীয়ে মিনতীৰ আনটো স্তনত আকৌ এটা জোৰকৈ চৰ মাৰিলে— “ঠাচচচ!” তাই গৰ্জন কৰি উঠিল, “ক’ কি সম্পৰ্ক!” পুৰুষজনে হাতুৰীৰে কোবোৱাৰ দৰে তাৰ চেটডালেৰে মিনতীৰ বুছত চুদি আছিল। মিনতীয়ে কেৱল গোঙাই আছিল, “ওহহহ, মা… মই… মই…”

মিনতীয়ে ক’বলৈ ইতস্তত কৰিছিলহে মাত্ৰ, মহিলাজনীয়ে তাইৰ স্তনত আকৌ দুটা চৰ মাৰিলে— “ঠাচ! ঠাচ!” তাৰপাছত ভাইব্ৰেটৰটো মিনতীৰ আনটো বোঁটাত (nipple) লগাই দি মুখৰ ওচৰত চিঞৰি উঠিল, “মই কি ক ৰেণ্ডী ?”

মিনতীয়ে যন্ত্ৰণাত আৰু কামনাত এক পৈশাচিক চিঞৰ মাৰিলে— “আউচচচ! অ’ মা… মই তাইৰ যৌন দাসী ! তাই মোৰ মালিকনী !”

এই স্বীকাৰোক্তি শুনি পুৰুষজনে মহিলাজনীৰ ফালে চাই এটা বিজয়ী হাঁহি মাৰিলে। সি একেৰাহে মিনতীক চুদি একেবাৰে ঘামি-জামি ভাগৰি পৰিছিল, কিন্তু তাৰ উত্তেজনা কমা নাছিল। এইবাৰ পুৰুষজনে মিনতীক এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন কৰিলে:

“এতিয়া ক’, শিল্পাই তোক সেই পেকেটটোত কি দিছিল আৰু তোক সেইটো সাৱধানে ৰাখিবলৈ কিয় কৈছিল?”

প্ৰশ্নটো শুনাৰ লগে লগে মিনতীৰ চকু দুটা চৰম আতঙ্কত বহল হৈ পৰিল। তাই একেলগে সেই চৰম চুদনৰ সুখ আৰু এই গোপন ৰহস্য ধৰা পৰাৰ ভয়ত বিতত হৈ পৰিল। তাই নিজৰ ওঁঠ দুখন কামুৰি ধৰিলে, কিন্তু কোনো উত্তৰ নিদিলে।

মহিলাজনীয়ে মিনতীৰ সেই ভয় আৰু যৌন উত্তেজনাৰ সংমিশ্ৰণটো দেখি পৈশাচিক আনন্দ পালে। তাই মিনতীৰ সেই ৰঙা হৈ পৰা টীকা এখন হাতেৰে জোৰেৰে খামুচি ধৰিলে আৰু ক’লে:

“কি হ’ল মিনতী? চুদন খাই খাই মুখেৰে মাত নোলোৱা হ’ল নেকি? নে তোৰ সেই মালিকনীৰ বাবে এতিয়াও অলপ বিশ্বাসী হৈ থাকিব বিচাৰ? ক’ সেই পেকেটটোত কি আছে, নহ’লে এতিয়াই তোৰ সেই পোকৰৰ ফুটাত এই গৰম চেটডাল সুমুৱাই দিম!”

পুৰুষজনে মিনতীৰ সেই তিতি থকা বুচখনত চৰম জোৰেৰে চুদন চলাই থকাৰ মাজতে গৰ্জন কৰি উঠিল:

“কি হ’ল মিনতী? তই ভাবিছ আমি একো নাজানো? শিল্পাই তোক সেই পেকেটটো দিয়াৰ সময়ত মই তোমালোকৰ লেতেৰা যৌন খেলৰ ভিডিঅ’ ৰেকৰ্ডিং কৰি আছিলোঁ। এতিয়াই ক’— সেই পেকেটটোত কি আছে আৰু সেইটো এতিয়া ক’ত লুকুৱাই থৈছ?”

পুৰুষজনৰ সেই লোহাৰ দৰে কঠিন চেটডালৰ প্ৰতিটো খুন্দাত মিনতীৰ শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিলে। তাই চকু দুটা মুদি চৰম আৱেগত চিঞৰি উঠিল— “আহহহহহহহহহহহ!” কিন্তু সেই পেকেটটোৰ কথা সোধাৰ লগে লগে তাই আকৌ মৌন হৈ পৰিল। তাইৰ সেই নিৰৱতাই মহিলা মাস্কমানজনীক পগলা কৰি তুলিলে।

মহিলাজনীৰ চকু দুটা খঙত ৰঙা হৈ পৰিল। তাই মিনতীৰ চুলিত খামুচি ধৰি তাইৰ মুখখন নিজৰ ওচৰলৈ টানি আনিলে আৰু ক্ৰুৰ মাতেৰে চিঞৰি উঠিল:

“মিনতী, তই মোৰ ভিতৰৰ চয়তানটোক জগাই দিলি! এতিয়া তই দেখিবি তোৰ লগত মই কি কৰোঁ। আজি তোক মই এনেকৈ ভাঙিম যে তই নিজেই নিজৰ মালিকনীৰ বিৰুদ্ধে চব উজাৰি দিবি!”

মহিলাজনীয়ে পুৰুষজনক নিৰ্দেশ দিলে, ” এইক কুকুৰণী দৰে বিচনাখনত আঁঠুলবলৈ বাধ্য কৰ!”

পুৰুষজনে কোনো পলম নকৰিলে। সি মিনতীক বিচনাখনৰ ওপৰত আঁঠু কাঢ়িবলৈ বাধ্য কৰিলে। মিনতীৰ সেই লেংটা টীকা দুটা এতিয়া আকাশৰ ফালে মেলা খাই পৰিল। তাইৰ ৰঙা আৰু গৰম হৈ থকা পোকৰৰ ফুটাটো একেবাৰে উন্মুক্ত হৈ পৰিল।

মহিলাজনীয়ে মিনতীৰ পিঠিত এটা জোৰেৰে চৰ মাৰিলে আৰু পুৰুষজনক ক’লে, “এতিয়া এইৰ বুচখন এৰি দি তাৰ সেই টাইট পোকৰৰ ফুটাত তোৰ সেই চেটডাল সুমুৱাই দে! এইৰ পোকৰখন আজি ফালি চিৰাচিৰ কৰি পেলা!”

মিনতীয়ে ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিলে। তাই জানে যে এতিয়া তাইৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ভয়াৱহ যন্ত্ৰণাটো আৰম্ভ হ’বলৈ গৈ আছে।

পুৰুষজনে মিনতীৰ গিদাৰ পৰা কিছু ৰস হাতত লৈ নিজৰ চেটডালত সানি ল’লে যাতে পিচ্ল হয়। তাৰপিছত এটা এনাৰ্জি ড্ৰিংক খাই সি সাজু হ’ল। সি লাহে লাহে মিনতীৰ পোকৰৰ ঠেক ফুটাত তাৰ চেটডাল সুমুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মিনতী যন্ত্ৰণাত চিঞৰি উঠিল— “ওহহহ নহয়! অনুগ্ৰহ কৰি মোক ক্ষমা কৰা… মই… মই… উফ মা!”

পুৰুষজনে মিনতীৰ এমুঠি চুলিত জোৰেৰে খামুচি ধৰি নিজৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিলে। মহিলাজনীয়ে মিনতীৰ চকুলৈ একেথৰে চাই পুৰুষজনক নিৰ্দেশ দিলে— “চুদ এইক!” পুৰুষজনে এটা হাতুৰী সদৃশ তীব্ৰ খুন্দা মাৰিলে আৰু তাৰ গোটেই ৭ ইঞ্চিৰ চেটডাল মিনতীৰ পোকৰৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে। মিনতীয়ে অনুভৱ কৰিলে যেন তাই এতিয়াই মৰি যাব। তাই কেৱল গোঙাই আছিল— “ওহহ প্লিজ, মোক ৰেহাই দিয়ক!”

সি এতিয়া মিনতীক পশুৰ দৰে পোকৰত চুদন আৰম্ভ কৰিলে। মিনতীৰ গোটেই শৰীৰটো ঘামত তিতি গ’ল। তাৰ সেই চেটডাল মিনতীৰ ভিতৰত সোমাই যোৱা আৰু ওলাই অহাৰ শব্দটোৱে— “থপ, থপ… থপ”— গোটেই কোঠাটো কঁপাই তুলিলে। মিনতীৰ চকুৰে ধাৰাসাৰ চকুলো বৈ আহিল। ইফালে মহিলাজনীয়ে এই পৈশাচিক দৃশ্যটো উপভোগ কৰি আছিল।

কিছু সময়ৰ পিছত যন্ত্ৰণাটো অলপ কমি আহিল আৰু মিনতীয়ে সেই পোকৰৰ চুদনৰ উত্তেজনাক উপভোগ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মহিলাজনীয়ে ওচৰলৈ আহি সুধিলে— “এতিয়া ক’ সেই পেকেটটোৰ কথা!” মিনতীয়ে অসহায়ভাৱে মূৰ জোকাৰি অস্বীকাৰ কৰিলে। মহিলাজনীৰ চকু দুটা সৰু হৈ পৰিল। তাই ক’লে— “মই জানো তোক কেনেকৈ ক’বলৈ বাধ্য কৰাব লাগে।”

পুৰুষজনে এতিয়া মিনতীক আৰু নিৰ্দয়ভাৱে চুদন দি আছিল। তেনেতে মহিলাজনীয়ে এটা ভাইব্ৰেটৰ লৈ মিনতীৰ গিদাৰ ওঁঠৰ মাজত লগাই দিলে আৰু সেইটো চলাই দিলে। মিনতীৰ চকু দুটা লগে লগে উলটি গ’ল। তাই বিৰবিৰাই উঠিল— “ওহহহহ! হয় ঠিক সেইখিনিতে… অনুগ্ৰহ কৰি ঠিক সেইখিনিতে… অ’ , মোক বুচৰপানী উলিয়াবলৈ দিয়া!”

মিনতী এতিয়া মালপানী উলিওৱাৰ একেবাৰে শেষ পৰ্যায়ত আছিল, কিন্তু হঠাতে মহিলাজনীয়ে ভাইব্ৰেটৰটো বন্ধ কৰি দিলে। মিনতীয়ে চৰম হতাশাত কান্দি উঠিল— “নহয় মালকিন, প্লিজ মোক ৰস উলিয়াবলৈ দিয়ক!” পুৰুষজনেও তাৰ চৰম পৰিণতি পাবলৈ ধৰা বাবে গোঙাই উঠিল— “ৰৰৰৰৰৰঘহ্!”

মহিলাজনীয়ে আকৌ সুধিলে— “ক’ ক’ত আছে সেইটো ৰেণ্ডী ? যদি ৰস উলিয়াব বিচাৰ তেন্তে ক’ সেইটো ক’ত আছে?” মিনতীয়ে নিজৰ ওঁঠ কামুৰি ধৰিলে। মহিলাজনীয়ে আকৌ ভাইব্ৰেটৰটো চলাই দিলে। মিনতীয়ে চিঞৰি উঠিল— “ওহহহহ হয়!” মহিলাজনীয়ে এইবাৰ গৰ্জন কৰি উঠিল— “ক’ সেই পেকেটটো ক’ত আছে? মই এইটো শেষবাৰৰ বাবে সুধিছোঁ নহ’লে তোৰ এই পোকৰৰ ফুটাত জ্বলি থকা লোহাৰ ৰড সুমুৱাই দিম!”

মিনতীৰ চকু দুটা উলটি গ’ল আৰু মুখৰ পৰা লেলাউটি বৈ আহিল। পুৰুষজনে পিছফালৰ পৰা তাইক কুকুৰৰ দৰে চুদি থকাৰ মাজতেই তাই উত্তৰ দিলে— “মই… মই সেইটো মোৰ আলমাৰীৰ লকাৰত লুকুৱাই থৈছোঁ…”

“চাবিটো ক’ত?” — মহিলাজনীয়ে সুধিলে।

মিনতীৰ গোটেই শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিলে, তাইৰ জিভাখন মুখৰ পৰা ওলাই আহিল। তাই অস্পষ্ট মাতেৰে চিঞৰি উঠিল— “মোৰ গাৰুৰ তলত!”

লগে লগে মহিলাজনীয়ে ভাইব্ৰেটৰটোৰ ‘মেক্স আউট’ বুটামটো টিপি দিলে। মিনতীয়ে চৰম আৰ্তনাদ কৰি উঠিল— “ইইইইইইইই মোৰ মালপানী ওলাল..!” মিনতীৰ শৰীৰৰ পৰা নায়াগ্ৰা জলপ্ৰপাতৰ দৰে গৰম মালপানী আৰু প্ৰস্ৰাৱ বিচনাখনত চিটিকি পৰিল। পুৰুষজনেও মিনতীৰ পোকৰৰ ভিতৰত কেইটামান তীব্ৰ খোঁচ মাৰি চৰম সুখত চিঞৰি উঠিল— “ওহহহহহহ!!” তাৰ গৰম মালপানী মিনতীৰ পোকৰৰ পৰা উপচি বৈ আহিল।

মিনতীৰ নিস্তেজ শৰীৰটো বিচনাখনত ঢলি পৰিল। পুৰুষজনে লাহে লাহে তাৰ চেটডাল মিনতীৰ পোকৰৰ পৰা উলিয়াই আনিলে আৰু তাইৰ পৰা আঁতৰি গ’ল। মহিলা আৰু পুৰুষ দুয়োৱে ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চাই এক বিজয়ৰ হাঁহি মাৰিলে।

মহিলা মাস্কমানজনী মিনতীৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু এখন ৰুমালত ক্ল’ৰফৰ্ম লৈ তাইৰ নাকত হেঁচি ধৰিলে। মিনতীৰ সেই বিধ্বস্ত শৰীৰটো মুহূৰ্ততে সম্পূৰ্ণ নিস্তেজ হৈ পৰিল। তাৰপাছত মহিলাজনীয়ে অতি সাৱধানে মিনতীৰ সেই লেংটা দেহটোত পুনৰ কাপোৰকেইসাজ পিন্ধাই দিলে। মিনতীৰ বুচ আৰু ৰঙা হৈ পৰা টীকা দুটা এতিয়া আকৌ কাপোৰৰ তলত লুকাই পৰিল, যদিও তাইৰ শৰীৰৰ ভিতৰত এতিয়াও পুৰুষজনৰ গৰম মালপানী জমা হৈ আছিল।

পুৰুষজনে ঘড়ীটোৰ ফালে চাই ক’লে, “এতিয়া ৰাতি ৩ বাজিছে, আমি খৰধৰ কৰিব লাগে।” মহিলাজনীয়ে উত্তৰ দিলে, “ব’ল, এইক (eik) এতিয়া নিজৰ ঘৰতে থৈ আহোঁ।”

দুয়ো মিলি অচেতন মিনতীক গাড়ীখনত উঠাই ল’লে। হেডলাইট নজ্বলোৱাকৈ কেৱল জোনাকৰ পোহৰত তেওঁলোকে গাড়ীখন চলাই নিলে। গাড়ীখন আহি পুনৰ গাঁওবুঢ়া প্ৰবীণ শইকীয়াৰ দুৱাৰমুখত ৰ’লহি। পুৰুষজনে ক্ষিপ্ৰতাৰে মিনতীক কান্ধত তুলি ল’লে। মহিলাজনীয়ে এজনী পাকৈত নিঞ্জাৰ দৰে দেৱাল বগাই ভিতৰলৈ গৈ মেইন গেটখন খুলি দিলে।

তাৰপাছত দুয়ো সাৱধানে ঘৰৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিলে। দুৱাৰখন তেওঁলোকে অপহৰণৰ সময়তেই খুলি থৈ গৈছিল। তেওঁলোকে মিনতীক নি সেই একেই বিচনাখনত শুৱাই দিলে, য’ত তাইৰ স্বামী প্ৰবীণ শইকীয়া এতিয়াও অচেতন হৈ পৰি আছিল।

দুয়ো মিনতীৰ গাৰুৰ তলত হাত সুমুৱাই দিলে আৰু নিমিষতে সেই চাবিটো বিচাৰি পালে। চাবিটোৰে আলমাৰীৰ লকাৰটো খুলি তেওঁলোকে সেই ৰহস্যময় পেকেটটো উদ্ধাৰ কৰিলে। পেকেটটো হাতত অহাৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ চকু দুটা পৈশাচিক আনন্দত জিলিকি উঠিল। তেওঁলোকে অতি সোনকালে ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিল। পুৰুষজনে সেই বিশেষ সঁজুলিটো ব্যৱহাৰ কৰি পুনৰ দুৱাৰৰ হুকটো লগাই দিলে— বাহিৰৰ পৰা চালে কোনেও ধৰিব নোৱাৰে যে এইখন দুৱাৰ কেতিয়াবা খোলা হৈছিল। দুয়ো গাড়ীত উঠি নিশাৰ গভীৰ আন্ধাৰত মুহূৰ্ততে অন্তৰ্ধান হৈ গ’ল।