নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-১২

পিছদিনা পুৱা প্ৰায় ৮ বজাত খগেন ঘৰলৈ উভতি আহিল। ঘৰৰ দুৱাৰত তলা লগোৱা দেখি তেওঁ মনিকালৈ ফোন কৰিলে। মনিকাই ফোনটো ধৰি ক’লে যে তাই অলকাৰ ঘৰতহে আছে আৰু তেওঁক তালৈকে যাবলৈ ক’লে। খগেন খৰখেদাকৈ অলকাৰ ঘৰ পালেগৈ। ৰাজেনে তেওঁক আগবঢ়াই লৈ গ’ল।

খগেনে ড্ৰয়িং ৰুমত সোমায়ে অনুভৱ কৰিলে যে কিবা এটা ঠিক হোৱা নাই। সকলোৰে মুখবোৰ শোকাতুৰ আৰু গহীন হৈ আছে। ৰাজেনে খগেনক সুধিলে, “তুমি ডাঃ শিল্পাৰ বিষয়ে কিবা তথ্য পালা নেকি?”

খগেনে হতাশ হৈ ক’লে, “বিশেষ একো নাপালোঁ। মাত্ৰ ইমানকে জানিব পৰা গৈছে যে তাইৰ দেউতাক এজন অতি অত্যাচাৰী মানুহ আছিল আৰু সৰুৰে পৰা তাইৰ বহুতো অবৈধ সম্পৰ্ক আছিল। কিন্তু এতিয়াৰ পৰিস্থিতি চম্ভালিবলৈ এইবোৰ পৰ্যাপ্ত নহয়।”

তেতিয়াই মনিকাই কঁপা কঁপা মাতেৰে ক’লে, “মই তোমাক কিবা এটা ক’ব লাগে…” কথাষাৰ কৈ শেষ কৰিব নৌপাওঁতেই তাইৰ চকুৰ পানী ধাৰাসাৰে বৈ আহিল আৰু তাই হুকহুকাই কান্দিবলৈ ধৰিলে। খগেন আচৰিত হৈ পৰিল আৰু তাইক সাৱটি ধৰি সুধিলে কি হৈছে। মনিকাই চৰম অপৰাধবোধ আৰু কঁপা মাতেৰে যোৱাকালি তাইৰ লগত ঘটা সেই বিভৎস নগ্ন কাহিনীটো বিৱৰি ক’লে।

সকলো শুনি খগেন খঙত একেবাৰে উন্মাদ হৈ পৰিল। তেওঁৰ চকু দুটা তেজ-ৰঙা হৈ পৰিল। তেওঁ লৰালৰিকৈ নিজৰ চাৰ্ভিচ ৰিভলভাৰটো বিচাৰিলে আৰু গৰ্জন কৰি উঠিল, “মই আজি সেই বেশ্যা জনীক গুলীয়াই মাৰি দিম!”

ৰাজেন আৰু অলকাই তেওঁক কোনোমতে বাধা দিলে। ৰাজেনে ক’লে, “খগেন, নিজক চম্ভালক! তাইৰ এজন সংগীও আছে। আপুনি তাইক গুলীয়াই মাৰিলেও মনিকা আৰু আমাৰ জীৱনৰ বিপদ শেষ নহয়, কাৰণ সেই ভিডিঅ’টো এতিয়াও লোকৰ হাতত আছে। এনে কৰিলে আপোনাৰ চাকৰিও যাব আৰু আমি কোনেও ৰক্ষা নাপাম।” মনিকায়ো তেওঁক কোনো মূৰ্খামি নকৰিবলৈ হাতযোৰ কৰি অনুৰোধ কৰিলে।

কেইমিনিটমানৰ পিছত খগেনৰ খংটো অলপ কমিল। তেওঁ নীৰৱে চকীখনত বহি পৰিল আৰু কিছু সময় চিন্তা কৰি ক’লে, “তাইক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ আমাক আৰু শক্তিশালী প্ৰমাণ আৰু সময় লাগিব।”

মনিকাই ক’লে, “ডাঃ শিল্পাই এতিয়ালৈকে আমাক শাৰীৰিকভাৱে কোনো ডাঙৰ আঘাত কৰা নাই। আমি যদি কেইদিনমান তাইৰ আজ্ঞাকাৰী হোৱাৰ অভিনয় কৰোঁ, তেন্তে আমি কিছু সময় কিনিব পাৰিম। কিন্তু সকলো কাম অতি গোপনে কৰিব লাগিব, কাৰণ তাই আমাৰ প্ৰতিটো খোজ নিৰীক্ষণ কৰি আছে।”

খগেন মান্তি হ’ল। তাৰ পিছত তেওঁ অলকা, ৰাজেন আৰু মনিকাৰ সৈতে চাহ খালে। চাহ খোৱাৰ পিছত মনিকা আৰু খগেন নিজৰ ঘৰলৈ উভতি গ’ল। যিহেতু আজি দেওবাৰ, সেয়ে কাৰো অফিচ নাছিল। মনিকা আৰু খগেন যোৱাৰ পিছত ৰাজেন অলকাৰ ঘৰৰ সন্মুখত ফুলৰ পুলি ৰোৱা কামত ব্যস্ত হৈ পৰিল।

ৰাজেনে ফুলবোৰ ৰুই উঠাৰ পিছত হাত-মুখ ধুই ফৰকাল হ’ল। দিনটোৰ প্ৰতিটো সুযোগতে সি অলকাক দুবাহুৰ মাজত আৱদ্ধ কৰি লৈছিল আৰু তাইৰ ওঁঠত চুমা খাইছিল। অলকাই প্ৰতিবাৰেই লাজত ৰঙা পৰি তাৰ পৰা আঁতৰি গৈছিল, যদিও তাইৰ মনৰ ভিতৰত ৰাজেনৰ এই মৰম আৰু আলিংগনবোৰ খুব ভাল লাগিছিল।

ৰাতিৰ সাঁজ খোৱাৰ পিছত ৰাজেনে অলকাৰ বিচনাত সোমাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। অলকাই অতি মিঠা মাতেৰে ক’লে, “তুমি বৰ দুষ্ট দেই! কি কৰিব বিচাৰিছা এইবোৰ?”

ৰাজেনে তাইক আকৌ এটা গভীৰ চুমা দি ক’লে, “বলা, আজি আমি একেলগে প্ৰেমৰ সাগৰত ডুব দিওঁ।”

অলকাই লাজুকীয়া হাঁহি এটাৰে ক’লে, “ৰোৱা… এই সকলোবোৰ বেয়া সময় পাৰ হ’বলৈ দিয়া। তুমি মোক সামাজিকভাবে গ্ৰহণ কৰিব লাগিব আৰু বিয়া পাতিব লাগিব, তাৰ পিছতহে আমাৰ মাজত শাৰীৰিক সম্পৰ্ক হ’ব। কিন্তু আজি মই উপহাৰ হিচাপে তোমাক মোৰ এটা গভীৰ গোপন কথা কম।”

ৰাজেনে বহুত আগ্ৰহেৰে অপেক্ষা কৰিলে। অলকাই তাৰ কাণৰ ওচৰলৈ মুখখন নি অতি ধীৰ মাতেৰে ফুচফুচাই ক’লে, “মই এজনী বাইচেক্সুৱেল।”

ৰাজেনে প্ৰথমতে নিজৰ কাণকে বিশ্বাস কৰিব পৰা নাছিল। সি অলপ সময়ৰ বাবে থমকি ৰ’ল, কিন্তু মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে সি এই খবৰটো গ্ৰহণ কৰিলে। তাৰ মুখখন আনন্দত জিলিকি উঠিল। সি ক’লে, “মোৰ এইটোত কোনো সমস্যা নাই! বৰঞ্চ মই বহুত সুখীহে হ’লোঁ, কাৰণ আমি কেতিয়াবা থ্ৰীচাম কৰিব পাৰিম। আৰু মই তোমাক কথা দিছোঁ— যেতিয়ালৈকে সকলো ঠিক নহয় আৰু মই তোমাক বিয়া কৰি সামাজিকভাবে গ্ৰহণ নকৰোঁ, মই তোমাৰ লগত শাৰীৰিক সম্পৰ্ক কৰিবলৈ চেষ্টা নকৰোঁ।”

ৰাজেন নিজৰ কোঠালৈ গ’ল আৰু এক নতুন দিনক আদৰণি জনোৱাৰ প্ৰস্তুতিৰে গভীৰ টোপনিত লালকাল দিলে। যোৱা কেইটা দিনৰ মানসিক আৰু শাৰীৰিক পৰিশ্ৰমৰ পিছত তাৰ শৰীৰটোৱে অলপ জিৰণি বিচাৰিছিল। মনিকাৰ ওপৰত হোৱা সেই বিভৎস অত্যাচাৰৰ খবৰ আৰু অলকাৰ সেই ৰহস্যময় স্বীকাৰোক্তিৰ মাজত তাৰ মগজুটো এতিয়াও উত্তাল হৈ আছিল যদিও টোপনিৰ কোলাত সি লাহে লাহে হেৰাই গ’ল।

দুৰ্গা পূজাৰ মাজত মাত্ৰ এসপ্তাহ বাকী। এই কেইদিন এটা কুঁৱলীৰ দৰে পাৰ হৈ গ’ল। খগেনে প্ৰতিদিনেই ৰাজেন আৰু মনিকাক তেওঁৰ অনুসন্ধানৰ খবৰ দি আহিছে যদিও এতিয়ালৈকে তেনে কোনো বিশেষ তথ্য পোৱা নাই। পৰিৱেশটো এনেকুৱা হৈ পৰিছে যেন ধুমুহাৰ আগৰ এক নিস্তব্ধতাহে।

আজি বুধবাৰ। মনিকা আৰু ৰাজেনে নিজৰ নিজৰ অফিচৰ কাম শেষ কৰি একেলগে অফিচৰ পৰা ওলাই আহিল। কিন্তু গেটৰ ওচৰ পোৱাৰ লগে লগে সিহঁতৰ চকু কপালত উঠিল।

গেটৰ ঠিক কাষতে এখন ক’লা ৰঙৰ স্ক’ৰপিঅ’ ৰৈ আছে। গাড়ীখনৰ গ্লাছখন নমাই ড্ৰাইভাৰৰ চিটত বহি আছিল ডাঃ শিল্পা। তাইৰ মুখত সেই একেই ক্ৰুৰ আৰু পৈশাচিক হাঁহি। শিল্পাই তেনেই শান্তভাৱে আৰু কুটিল চাৱনিৰে সিহঁত দুয়োৰে ফালে চাই আছিল।

শিল্পাই গাড়ীৰ পৰাই চিঞৰি ক’লে, “অহ্! অফিচৰ ‘হট’ যুটিটো একেলগে ওলাই আহিছে দেখোন! ৰাজেন, তুমি চাগে ভাবিছিলা মই তোমাক পাহৰি গৈছোঁ? আৰু মনিকা, তোমাক আজি বহুত ধুনীয়া লাগিছে।”

ডাঃ শিল্পাই নিৰ্দেশ দিলে যে তেওঁলোক দুয়ো যেন লগে লগে গাড়ীখনত উঠে। মনিকাই অতি কঠোৰ মাতেৰে সুধিলে, “আমি তোমাৰ লগত কিয় যাম?”

শিল্পাই একেবাৰে শান্ত অথচ ভাবুকিপূৰ্ণ মাতেৰে ক’লে, “কাৰণ তোমালোকৰ ওচৰত আন কোনো পথ খোলা নাই। গতিকে কোনো তৰ্ক নকৰাকৈ মনে মনে গাড়ীৰ ভিতৰত সোমোৱা।” ৰাজেনে মনিকাৰ চকুলৈ চালে আৰু এটা সংকেত দিলে যে এই মুহূৰ্তত তাইৰ কথা মানি লোৱাই মংগল হ’ব। দুয়ো গাড়ীৰ ভিতৰত সোমাই বহিল।

শিল্পাই গাড়ীখন চলাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ৰাজেনে চিন্তিত হৈ সুধিলে, “তুমি আমাক ক’লৈ লৈ গৈ আছা?” শিল্পাই কেৱল ক’লে, “অলপ পিছতে নিজেই গম পাবা।” তাই লগতে ক’লে, “মোৰ বোধেৰে তোমালোক দুয়োৰে বহুত পিয়াহ লাগিছে। মোৰ চিটৰ পাছফালে পানীৰ দুটা বটল আছে, সেইকেইটা খাই লোৱা।”

মনিকাই লগে লগে প্ৰতিবাদ কৰি ক’লে, “তই আমাক আৰু ড্ৰাগছ খুৱাব নোৱাৰ। আমি এই পানী নাখাওঁ।”

শিল্পাই হঠাতে ব্ৰেক মাৰি গাড়ীখন ৰখাই দিলে। তাই পিছলৈ ঘূৰি চকু দুটা পকাই এটা নম্বৰ ডায়েল কৰিলে আৰু সিপাৰে থকা মানুহজনক ক’লে, “মনিকাৰ সেই ভিডিঅ’টো এতিয়াই আপলোড কৰি দিয়া।”

ৰাজেন আৰু মনিকা আতংকত কঁপিবলৈ ধৰিলে। ৰাজেনে চিঞৰি উঠিল, “নালাগে, অনুগ্ৰহ কৰি এনে নকৰিব!” মনিকায়ো কাকুতি কৰিলে, “প্লিজ ৰৈ যাওক, আমি পানী খাম!”

শিল্পাই ক’লে, “তেন্তে এতিয়াই খোৱা।” মনিকা আৰু ৰাজেনে বাধ্য হৈ বটল দুটাৰ শেষ টোপালটোলৈকে পানী খাই দিলে। শিল্পাই এটা কুটিল হাঁহি মাৰি আকৌ ফোনটো লগাই ক’লে, “ৰৈ যোৱা, এতিয়া আপলোড নকৰিবা।”

তাৰ পিছত শিল্পাই আকৌ গাড়ীখন চলাবলৈ ধৰিলে। কেইমিনিটমানৰ ভিতৰতে তেওঁলোক ডাঃ শিল্পাৰ কোৱাৰ্টাৰত উপস্থিত হ’ল।

ডাঃ শিল্পাই গাড়ীৰ দুৱাৰখন খুলি ৰাজেন আৰু মনিকাক নিৰ্দেশ দিলে, “মোক অনুসৰণ কৰ।” পানীৰ লগত মিহলি থকা সেই মাৰাত্মক দৰৱৰ ক্ৰিয়া ইতিমধ্যে আৰম্ভ হৈছিল। মনিকাই নিজৰ বুচৰ ভিতৰত এটা আচৰিত ধৰণৰ খজুৱতি আৰু চটফটনি অনুভৱ কৰিলে আৰু ৰাজেনৰ বাৰীডাল পেণ্টৰ ভিতৰতে থিয় হ’বলৈ ধৰিলে।

শিল্পাই কোৱাৰ্টাৰৰ তলাটো খুলি দুয়োকে ভিতৰলৈ আমন্ত্ৰণ জনালে, “ভিতৰলৈ আহ আৰু মোৰ পিছে পিছে আহি থাক।” ৰাজেন আৰু মনিকা সোমাই অহাৰ লগে লগে শিল্পাই পাছফালৰ পৰা দুৱাৰখন বন্ধ কৰি দিলে। তাই পোনে পোনে শোৱা কোঠালৈ গ’ল আৰু ৰাজেন-মনিকায়ো তাইক অনুসৰণ কৰিলে।

কোঠাত সোমোৱাৰ লগে লগে ৰাজেনে আৰু নিজৰ খং চম্ভালিব নোৱাৰিলে। সি শিল্পাক সজোৰে খামুচি ধৰি চিঞৰি উঠিল, “মই আজি তোক খতম কৰি দিম বিতচ !” যন্ত্ৰণা পালেও শিল্পাৰ মুখত সেই একেই কুটিল হাঁহিটো বিৰিঙি উঠিল। তাই ক’লে, “তই চাগে সেই ভিডিঅ’বোৰ আৰু মোৰ সংগীৰ কথা পাহৰি গৈছ?” মনিকাই ৰাজেনক অনুৰোধ কৰিলে, “এৰি দিয়া ৰাজেন, এইজনী মৰাৰো যোগ্য নহয়।” ৰাজেনে খংটো কোনোমতে দমন কৰিলে যদিও দৰৱৰ প্ৰভাৱত তাৰ যৌন উত্তেজনা চৰম সীমা পাইছিলগৈ।

শিল্পা লাহেকৈ মনিকাৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু তাইৰ শাড়ীৰ আঁচলখন সোলোকাই দিলে। মনিকাই বাধা দি সুধিলে, “তুমি এইবোৰ কি কৰিছা?” ৰাজেনে দুয়োগৰাকী মহিলাই চাই থাকিল— তাৰ চকু দুটাত এতিয়া খংতকৈ বেছি কামাসক্তি ফুটি উঠিছিল। শিল্পাই মনিকাৰ শাড়ী আৰু ব্লাউজৰ ওপৰেদিয়েই তাইৰ পীহা দুটা জোৰেৰে চেপি ধৰিলে। মনিকাৰ মুখৰ পৰা এটা ধীৰ গোঙানি ওলাই আহিল— “উমমমমহ্!”

শিল্পাই মনিকাক পিছফালৰ পৰা সাৱটি ধৰি তাইৰ পীহা দুটা মালিছ কৰি থাকিল। কামনাত মনিকাৰ চকু দুটা মুদ খাই আহিল। শিল্পাই লাহে লাহে মনিকাৰ শাড়ীখন গাৰ পৰা খহাই দিলে। এইবাৰ মনিকাই আৰু বাধা দিব নোৱাৰিলে কাৰণ তাইৰ ভোদাখন ইতিমধ্যে সম্পূৰ্ণ তিতি আছিল আৰু শিল্পাৰ প্ৰতিটো স্পৰ্শই তাইক আৰু বেছি উত্তেজিত কৰি তুলিছিল।

শিল্পাই মনিকাৰ মুখৰ নিচেই ওচৰলৈ মুখখন নি তাইৰ ওঁঠ চেলেকি দিলে। মনিকাই সঁহাৰি জনাই নিজৰ মুখখন মেলি দিলে আৰু শিল্পাই নিজৰ জিভাখন মনিকাৰ মুখৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে। ইফালে ৰাজেন ঘামত জুৰুলি-জুপুৰি হৈ নিজৰ চাৰ্ট আৰু পেণ্ট খুলি পেলালে। সি এতিয়া কেৱল অন্তৰ্বাস পিন্ধি মহিলা দুগৰাকীৰ সন্মুখত থিয় হৈ আছিল। তাৰ অন্তৰ্বাসৰ তলত থকা সেই বিশাল আৰু থিয় হৈ থকা বাৰীডাল এটা স্তম্ভৰ দৰে পৰিষ্কাৰকৈ দেখা গৈছিল।

শিল্পাই মনিকাৰ মুখখন এপাশ কৰি তাইক এটা অতি গভীৰ চুমা খাবলৈ ধৰিলে। তাইৰ এহাতে মনিকাৰ মঙহাল কটি এখন খামুচি ধৰিলে আৰু আনখন হাতেৰে মনিকাৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰ এটা এটাকৈ খুলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

ডাঃ শিল্পাই মনিকাক অতি গভীৰভাৱে চুমি থাকিল আৰু তাইৰ শাড়ী-ব্লাউজ সম্পূৰ্ণকৈ সোলোকাই পেলালে। তাই লাহেকৈ মনিকাৰ ব্ৰাটোৰ হুকটো খুলি দিলে আৰু সেইটো মাটিত পৰি গ’ল। মনিকাৰ সেই বিশাল আৰু মঙহাল পীহা দুটা এতিয়া ৰাজেনৰ চকুৰ আগত সম্পূৰ্ণ উলংগ হৈ পৰিল। ৰাজেনে আৰু নিজক ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে। সি আঁঠু লৈ মনিকা আৰু শিল্পাৰ নিচেই ওচৰত বহিল আৰু নিজৰ অন্তৰ্বাসটো খুলি পেলালে। তাৰ সেই প্ৰকাণ্ড বাৰীডাল এটা লোহাৰ স্তম্ভৰ দৰে জঁপিয়াই ওলাই আহিল।

ৰাজেনে লাহেকৈ মনিকাৰ পেটিকোটৰ ৰছীডাল খুলি দিলে আৰু সেইটোও মাটিত খহি পৰিল। এতিয়া মনিকাৰ দেহত কেৱল এদাল সৰু সূতাৰ দৰে পেন্টিহে আছিল। ৰাজেনে সেই পেন্টিটোৰ ওপৰেদিয়েই মনিকাৰ সেই উত্তপ্ত শৰীৰৰ যৌন সুবাস নাকত লৈ নিজৰ ওঁঠ দুখন চেলেকি দিলে। ইফালে ডাঃ শিল্পাই নিৰ্দয়ভাৱে মনিকাৰ পীহা দুটা মালিছ কৰি থাকিল।

ৰাজেনে লাহেকৈ মনিকাৰ সেই সৰু পেন্টিটো তললৈ টানি নমাই দিলে। মনিকাই শিল্পাৰ সেই গভীৰ চুমাটো ভাঙি চকু দুটা মেলি চৰম কামাসক্তিৰে ৰাজেনৰ ফালে চালে। তাইৰ সেই সুন্দৰ আৰু মঙহাল টপিনাখন আৰু উন্মুক্ত ভোদাখন দেখি ডাঃ শিল্পাই এটা পৈশাচিক হাঁহি মাৰিলে।

শিল্পাই ৰাজেনক আদেশ দিলে, “এয়াই সুযোগ মোৰ পোহনীয়া কুকুৰ! এতিয়া ইয়াৰ এই আঠালটীয়া ভোদাখন জিভাৰে চুহি শেষ কৰি দে!”

ৰাজেনে আৰু পলম নকৰিলে। সি মনিকাৰ কটি দুখন হাত দুখনেৰে খামুচি ধৰি নিজৰ মুখখন তাইৰ সেই তিতি থকা ভোদাখনৰ নিচেই ওচৰলৈ লৈ গ’ল। মনিকাৰ শৰীৰটো কামনাত কঁপিবলৈ ধৰিলে।

ৰাজেনে তাৰ জিভাখন উলিয়াই আনি অতি আলফুলে মনিকাৰ ভোদাৰ ওঁঠ দুটা চেলেকি দিলে। মনিকাই তীব্ৰ উত্তেজনাত চিঞৰি উঠিল— “ওহহহহহহহহ!!!”

ডাঃ শিল্পাই মনিকাৰ পীহা মালিছ কৰা বন্ধ কৰি দিলে। তাই লাহে লাহে নিজৰ শাড়ী আৰু ব্লাউজটো খুলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তাইৰ সেই আবেদনময়ী ভেলভেটৰ ব্ৰাটো এতিয়া স্পষ্টকৈ দেখা গৈছে। শিল্পা এতিয়া কেৱল ব্ৰা আৰু পেটিকোট পিন্ধি মনিকা আৰু ৰাজেনৰ সন্মুখত থিয় হৈ আছে।

ইফালে ৰাজেনে মনিকাৰ ভোদাৰ ওঁঠকেইটা চেলেকি থকাৰ মাজতে হঠাতে তাৰ জিভাখন তাইক পগলা কৰি তোলা আঠালটীয়া ভোদাখনৰ একেবাৰে গভীৰলৈ সুমুৱাই দিলে। মনিকাই চৰম সুখত চকু দুটা মুদি দিলে আৰু তাইৰ হাত দুখনে ৰাজেনৰ চুলিৰ মাজত এক উন্মাদনাৰে খেলা কৰিবলৈ ধৰিলে।

ৰাজেনে মনিকাৰ সেই মঙহাল টপিনাখন নিজৰ হাত দুখনেৰে সজোৰে খামুচি ধৰিলে আৰু জিভাৰে তাইৰ সেই তপ্ত অংশটো মালিছ কৰি থাকিল। তাইৰ উশাহ-নিশাহ তীব্ৰ হৈ পৰিছে। শিল্পাই অতি তৃপ্তিৰে এই দৃশ্যটো চাই আছিল আৰু তাইৰ নিজৰ দেহাটোতো এক উত্তাপ অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলে।

ৰাজেনে যেতিয়া মনিকাৰ চুকুৰিটোত জিভাৰে আঘাত কৰিলে, মনিকাই চৰম সুখত বিৰবিৰাই উঠিল— “অ’হ্, ঠিক সেইখিনিতে বেবী… মোক এজন কুকুৰৰ দৰে চেলেকি দে… ওহহহহহহ!!!”

ডাঃ শিল্পাই কামনাত নিজৰ জিভাখন চেলেকি দিলে। তাই নিজৰ ব্ৰাটো দলিয়াই পেলালে আৰু পেটিকোটৰ ৰছীডাল খুলি পেন্টিটোও ভৰিৰে বগৰাই দিলে। এতিয়া তাই সম্পূৰ্ণ উলংগ। পৈশাচিক লি্লিথৰ দৰে তাই মনিকা আৰু ৰাজেনৰ সেই যৌন ক্ৰিয়াৰ ফালে ভোকাতুৰ চকুৰে চাই ৰ’ল। শিল্পাই মনিকাৰ ওচৰ চাপি আহিল, যিয়ে এতিয়া কামনা আৰু যৌনসুখৰ সংমিশ্ৰণত আৰ্তনাদ কৰি আছিল— “অ’হহহ! উফ্! আহহহ!”

শিল্পাই মনিকাৰ এটা পীহাৰ বোঁটাত জিভা দিলে। মনিকাই কামনাত কঁপিবলৈ ধৰিলে, “তই আমাক কি কৰিলি… মই এতিয়া নিজকে এজনী বেশ্যাৰ দৰে অনুভৱ কৰিছোঁ।” শিল্পাই একো উত্তৰ নিদি মনিকাৰ সেই মঙহাল পীহা দুটা এটাৰ পিছত এটাকৈ অতি হিংস্ৰভাৱে চুহিবলৈ ধৰিলে।

এফালে ৰাজেনৰ জিভাৰ যাদু আৰু আনফালে শিল্পাৰ সেই পৈশাচিক লেহন— এই দুফালৰ সুখত মনিকাৰ শৰীৰটো বিস্ফোৰণ হ’বলৈ সাজু হ’ল। হঠাতে তাই চিঞৰি উঠিল, “অ’হহহহহহহহহহহহহ!!! ইয়েছ…!” মনিকাৰ সেই বিজুলোৱা বুচৰ পৰা পানী ছিটিকি আহি ৰাজেনৰ মুখত পৰিল। মনিকা এতিয়া সেই চৰম তৃপ্তিত নিস্তেজ হৈ পৰিছিল।

শিল্পাই মনিকাৰ পীহা চুহি থকা বন্ধ কৰিলে আৰু ৰাজেনক আদেশ দিলে, “থিয় হ কুকুৰ!”

ৰাজেন থিয় হ’ল, তাৰ ওঁঠত লাগি থকা মনিকাৰ সেই আঠালটীয়া ৰসখিনি সি জিভাৰে চেলেকি ল’লে। ডাঃ শিল্পাই মনিকাৰ কঁকালত ধৰি তাইক টানি আনিলে আৰু ক’লে, “এতিয়া ইয়াক অলপ সুখ দিয়াৰ পাল।” তাই মনিকাক ৰাজেনৰ সন্মুখত আঁঠু লৈ বহিবলৈ বাধ্য কৰিলে আৰু নিজেও ৰাজেনৰ সন্মুখত আঁঠু ল’লে।

শিল্পাই মনিকাক নিৰ্দেশ দিলে, “ইয়াৰ বাৰীডাল চেলেকি দে!”— এইবুলি তাই নিজে ৰাজেনৰ সেই গধুৰ গুটি দুটা জিভাৰে লেহন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

মনিকাই লাহে লাহে ৰাজেনৰ সেই ৭ ইঞ্চি দীঘল আৰু শিলৰ দৰে কঠিন বাৰীডাল নিজৰ মুখৰ ভিতৰত লৈ ল’লে আৰু পগলাৰ দৰে ব্ল’জব দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ইফালে ডাঃ শিল্পাই এতিয়াও ৰাজেনৰ গুটি দুটা আইচক্ৰীমৰ দৰে জিভাৰে চেলেকি আছিল। কোঠাটোত কেৱল “গ্লক, গ্লক” আৰু “চেলেপ, চেলেপ” শব্দবোৰ ৰাজেনৰ যন্ত্ৰণাদায়ক আৰু কামুক গোঙানি “আহহহহহহ!”-ৰ সৈতে একাকাৰ হৈ পৰিছিল।

কেইমিনিটমানৰ পিছতে মনিকাৰ মুখৰ সেই মিঠা অত্যাচাৰ আৰু শিল্পাৰ জিভাৰ যাদুৰ বাবে ৰাজেনৰ সেই বিশাল বাৰীডাল বিস্ফোৰণ হ’বলৈ সাজু হ’ল। শিল্পাই বুজি পালে যে ৰাজেনৰ ৰস যিকোনো মুহূৰ্ততে ওলাই আহিব পাৰে। তাই লগে লগে ৰাজেনৰ গুটি চেলেকা বন্ধ কৰিলে আৰু মনিকাক নিৰ্দেশ দিলে, “বনৰি, এতিয়া চুপা বন্ধ কৰ!”

মনিকাই ৰাজেনৰ বাৰীডাল মুখৰ পৰা উলিয়াই আনিলে। ডাঃ শিল্পাই ওচৰতে থকা সেই ৰাজকীয় বিচনাখনলৈ আঙুলিয়াই ৰাজেনক ক’লে, “বিচনাখনত শুই পৰ, এতিয়া মই তোৰ ওপৰত উঠি তোক চুদিম!” ৰাজেন কামনাত একেবাৰে উন্মাদ হৈ পৰিছিল, সি লগে লগে বিচনাখনত চিত হৈ শুই পৰিল।

ডাঃ শিল্পাই ৰাজেনৰ ওপৰত উঠি বহিল আৰু লাহে লাহে তাৰ সেই প্ৰকাণ্ড বাৰীডাল ইঞ্চিয়ে ইঞ্চিয়ে নিজৰ ভোদাৰ ভিতৰত সুমুৱাবলৈ ধৰিলে। সুখত তাইৰ চকু দুটা ওলোটা হৈ গ’ল আৰু তাই ফুচফুচাই উঠিল— “চছছছছহহহ!” ইফালে মনিকাও সেই দৰৱৰ প্ৰভাৱত আকৌ পগলাৰ দৰে উত্তেজিত হৈ পৰিছিল আৰু তাই ৰাজেনৰ বোঁটা (nipples) দুটা চেলেকি দিবলৈ ধৰিলে।

শিল্পাই এতিয়া ৰাজেনৰ বাৰীৰ ওপৰত লাহে লাহে উঠা-নমা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তাইৰ সেই তিতা আৰু গৰম ভোদাখন ৰাজেনৰ গোটেই বাৰীডাল গিলি পেলাইছিল। শিল্পা যেন এতিয়া স্বৰ্গতহে আছিল। ৰাজেনে কামুক মাতেৰে বিৰবিৰালে, “ৰেণ্ডি, মোৰ এই বাৰীডাল তোৰ বুচখনেৰে মালিচ কৰ! এজনী ৰস-প্ৰেমী খানকীৰ দৰে এইডাল গিলি পেলা!”

শিল্পাই লাহে লাহে নিজৰ গতিবেগ বঢ়াবলৈ ধৰিলে আৰু তাৰ বাৰীৰ সৈতে নিজৰ ভোদাৰ বেৰৰ ঘৰ্ষণ চৰম পৰ্যায়লৈ লৈ গ’ল। তাই তললৈ হাউলি ৰাজেনক অতি গভীৰভাৱে চুমা খাবলৈ ধৰিলে। তাইৰ জিভাখন ৰাজেনৰ জিভাৰ সৈতে এক যৌন নৃত্যত মগ্ন হৈ পৰিল, আনহাতে তাইৰ কটিখন ৰাজেনৰ বাৰীৰ ওপৰত পৈশাচিকভাৱে উঠা-নমা কৰি থাকিল।ডাঃ শিল্পা এতিয়া ৰাজেনৰ বাৰীৰ ওপৰত পগলাৰ দৰে জাপ মাৰি আছিল আৰু মুখত কেৱল এটাই শব্দ— “চুদ, চুদ মোক, আৰু চুদ…!” কেইমুহূৰ্তমানৰ পিছতে তাইৰ ভোদাৰ মাংসপেশীবোৰ একেবাৰে টাইট হৈ পৰিল। তাই অনুভৱ কৰিলে যে যিকোনো মুহূৰ্ততে মাল ওলাই যাব পাৰে। তাই আৰু অলপ সময় এই সুখ লৈ থকাৰ বাবে পজিচনটো সলাব বিচাৰিছিল, কিন্তু ৰাজেনে তাইৰ কঁকালত সজোৰে খামুচি ধৰিলে আৰু গোঙাই উঠিল— “ক’লৈ যাবি ৰেণ্ডি?”

এতিয়া ৰাজেনে তলৰ পৰাই নিজৰ সেই লোহাৰ দৰে কঠিন বাৰীডাল ওপৰলৈ পৈশাচিকভাৱে খুন্দা মাৰিবলৈ ধৰিলে। শিল্পাৰ চকু দুটা ওলোটা হৈ গ’ল আৰু তাই এক তীব্ৰ চিঞৰ মাৰিলে— “ওহহহহহহহহহহহহহহ!” শিল্পাৰ গৰম বীৰ্জ ৰাজেনৰ সেই শিল সদৃশ বাৰীডালৰ ওপৰত তাইৰ নিজৰ ভোদাৰ ভিতৰতে বিস্ফোৰিত হৈ বৈ আহিল।

চৰম তৃপ্তিত ডাঃ শিল্পা একেবাৰে নিস্তেজ হৈ ৰাজেনৰ গাৰ পৰা আঁতৰি বিচনাৰ এপাশে ঢলি পৰিল। তাই অৰ্ধ-চেতন অৱস্থাত সেই সুখৰ সাগৰত উটি-ভাহি আছিল। ৰাজেনৰ চকু এতিয়া মনিকাৰ ওপৰত পৰিল, যিয়ে এতিয়াও কামাতুৰ হৈ তাৰ বোঁটা দুটা চেলেকি আছিল। ৰাজেন বিচনাত বহি পৰিল আৰু মনিকাক নিজৰ দুবাহুৰ মাজত সাৱটি ধৰিলে।

ৰাজেনে মনিকাক এটা অতি গভীৰ আৰু দীঘলীয়া চুমা খাই ক’লে, “মনিকা, এতিয়া তোমাৰ পাল!”

মনিকাই চৰম কামাসক্তিৰে ক’লে, “মই নাজানো সেই ডাইনীজনীয়ে পানীত কি মিহলি কৰিছিল, কিন্তু এতিয়া মোৰ এনেকুৱা লাগিছে যেন মই যিকোনো মতা মানুহকে মোৰ দেহাটো এৰি দিম। প্লিজ ৰাজেন, মোক এতিয়া লৈ লোৱা!”

মনিকা লগে লগে বিচনাত চিত হৈ শুই পৰিল আৰু তাইৰ সেই মঙহাল ভৰি দুখন দুফাল কৰি দিলে। তাইৰ সেই তিতি জুৰুলি-জুপুৰি হৈ থকা ভোদাখন ৰাজেনক এক নগ্ন আমন্ত্ৰণ জনাই মেল খাই থাকিল। ৰাজেনক আৰু কোনো অনুমতিৰ প্ৰয়োজন নাছিল। সি লগে লগে মনিকাৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিল আৰু নিজৰ সেই প্রকাণ্ড বাৰীডাল তাইৰ ভোদাত সুমুৱাই দিলে। মনিকাৰ ভোদাখন ইমানেই আঠালতীয়া হৈ আছিল আৰু ৰাজেনৰ বাৰীডালত শিল্পাৰ সেই গৰম ৰস লাগি ইমান পিচ্ছিল হৈ আছিল যে তাৰ গোটেই ৭ ইঞ্চি এক মুহূৰ্ততে মনিকাৰ গৰ্ভাশয়লৈকে সোমাই গ’ল।

মনিকাই চৰম যন্ত্ৰণা আৰু সুখৰ মিশ্ৰণত চিঞৰি উঠিল— “অ’হ্ মা! উফ্… চুদ্ মোক, আৰু জোৰেৰে চুদ্!” ৰাজেনে প্ৰথমে ধীৰে ধীৰে কিন্তু অতি গভীৰভাৱে মনিকাৰ ভোদাৰ ভিতৰত তাৰ বাৰীৰে খুন্দা মাৰিবলৈ ধৰিলে। ভিতৰ-বাহিৰ, ভিতৰ-বাহিৰ… প্ৰতিটো চেকেণ্ডৰ লগে লগে ৰাজেনৰ সেই চুদন আৰু বেছি হিংস্ৰ আৰু দ্ৰুত হৈ পৰিল।

ৰাজেনে গৰ্জন কৰি উঠিল— “অ’হ্ বেবী! তোৰ ভোদাখন সঁচাকৈয়ে বহুত টাইট। ওহ্… ল মোৰ এই বাৰীডাল , গিলি পেলা মোৰ ছেটডাল এজনী খানকীৰ দৰে!”

মনিকাৰ মুখৰ পৰা নিৰন্তৰভাৱে কেৱল এটাই শব্দ ওলাই আছিল— “অ’হ্… আহ্… ওহহহহ!” বিচনাৰ ওপৰত সিহঁতৰ দেহৰ লৰচৰবোৰ এতিয়া উন্মাদ হৈ পৰিছিল। মনিকাই এজনী বাঘিনীৰ দৰে গুজৰি উঠিছিল— “হ্ৰৰৰৰ্ৰৰ্ৰ…!” ৰাজেনে পৰৱৰ্তী ৫ মিনিট ধৰি এটা যন্ত্ৰৰ দৰে একেৰাহে তাইক চুদি থাকিল।

মনিকাৰ চকু দুটা উত্তেজনাত বহল হৈ পৰিল। তাই চুটি চুটি উশাহ লৈ চিঞৰিবলৈ ধৰিলে— “ওহহ্… মোক চুদিয়েই থাক… মই… মই এতিয়া মাল উলিয়াম… ওহহহহহহ!”

মনিকাৰ গোটেই শৰীৰটো ধেনুভিৰীয়া হৈ ওপৰলৈ উঠি গ’ল। তাইৰ ভোদাৰ পৰা গৰম বীৰ্জ আৰু প্ৰস্ৰাৱ একেলগে ওলাই বিচনাখনত চিটিকি পৰিল। মনিকা চৰম তৃপ্তিত কঁপিবলৈ ধৰিলে, কিন্তু ৰাজেন এতিয়াও ভাগৰা নাই। তাৰ সেই ৭ ইঞ্চিৰ কলটো এতিয়াও লোহাৰ দৰে টান হৈ আছিল আৰু সি এজন ভোকাতুৰ সিংহৰ দৰে ছেক্সত একেবাৰে বলিয়া হৈ পৰিছিল।

মনিকা এতিয়া চৰম তৃপ্তিত লালকাল দি আছিল যদিও তাইৰ মনৰ ভিতৰত শিল্পাৰ প্ৰতি থকা ঘৃণা এতিয়াও জীয়াই আছিল। তাই ৰাজেনক সংকেত দিলে যাতে সি এতিয়া শিল্পাক আক্ৰমণ কৰে। শিল্পাই মাত্ৰ নিজৰ কাম সুখৰ জালখনৰ পৰা ওলাই বিচনাখনত বহিছিলহে, তেনেতে ৰাজেন এজন হিংস্ৰ পশুৰ দৰে তাইৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিল।

ৰাজেনে শিল্পাৰ চুলিথোকাত সজোৰে খামুচি ধৰিলে আৰু তাইক বিচনাখনত ডগী পজিচনত লবলৈ বাধ্য কৰিলে। শিল্পাই যন্ত্ৰণাত চিঞৰি উঠিল— “আউচচচচ!”

মনিকা লাহেকৈ শিল্পাৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু ৰাজেনক উচটনি দি ক’লে, “চুদ এইক ৰাজেন! এইৰ টপিনাখন আজি ফালি পেলা! এই ডাইনীজনীয়ে আমাক মানসিকভাৱে বহুত অত্যাচাৰ কৰিছে, আজি ইয়াৰ কটিৰ ফুটাটো ফালি পেলা!”

ৰাজেনে এজন বনৰীয়া পশুৰ দৰে গৰ্জন কৰি উঠিল— “হ্ৰৰৰৰৰৰৰ!” সি তাৰ সেই লোহাৰ দৰে কঠিন বাৰীডাল শিল্পাৰ টপিনাৰ ফাটটোত স্থাপন কৰিলে। শিল্পাই ভয়ে ভয়ে চিঞৰি উঠিল, “অ’হ্ না! আকৌ নহয়!” তাইৰ মনলৈ ভাব আহিল যে তাই চাগে দুটা চয়তানকহে জন্ম দিলে।

ৰাজেন এতিয়া শিল্পাক যন্ত্ৰণা দিবলৈ সম্পূৰ্ণ সাজু। সি এটা চৰম খুন্দাত তাৰ গোটেই ৭ ইঞ্চিৰ বাৰীডাল শিল্পাৰ সেই টাইট কটিৰ ফুটাত সুমুৱাই দিলে। শিল্পাই চৰম যন্ত্ৰণাত চিঞৰি উঠিল— “ইইইইইইইই!” তাই নিজৰ ওঁঠ কামুৰি ধৰিলে আৰু যন্ত্ৰণাত চকুৰ পানী ওলাই আহিল।

ৰাজেনে এতিয়া এটা ৰবটৰ দৰে তাইৰ সেই সৰু ফুটাটোত পিষ্টন চলাব ধৰিলে। প্ৰতিটো খোঁচত শিল্পাই একেলগে যন্ত্ৰণা আৰু এক পৈশাচিক সুখ অনুভৱ কৰিছিল। তাই প্ৰতিটো খোঁচৰ লগে লগে আৰ্তনাদ কৰি উঠিল— “ইইই… ইইই… ইইই!”

ইফালে মনিকাই শিল্পাৰ এটা বোঁটাত সজোৰে চেপি ধৰিলে আৰু তাইক এটা অতি গভীৰ চুমা খাবলৈ ধৰিলে। শিল্পাই যন্ত্ৰণাৰ মাজতো নিজৰ এখন হাতেৰে মনিকাৰ সেই তিতি থকা চুকুৰিটো মালিছ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মনিকাই চৰম সুখত গোঙাই উঠিল— “ওহহহহহহহ!”

ৰাজেনে পশুৰ দৰে গৰ্জন কৰি আছিল— “অ’ৰৰৰগ্গ, অ’ৰৰৰগ্গ!” গোটেই কোঠাটো এতিয়া তেওঁলোকৰ পৈশাচিক যৌনতাৰ শব্দৰে ভৰি পৰিল।

ৰাজেনৰ সেই বৰ্বৰোচিত কটি চুদন অব্যাাহত থাকিল। কেইমিনিটমানৰ পিছত ডাঃ শিল্পাৰ আঙুলিৰ চুকুৰিৰ মালিছত মনিকাৰ শৰীৰে আকৌ এবাৰ উত্তাল কামৰস বিসৰ্জন দিলে। মনিকাই চৰম সুখত “উমমমমহ্” বুলি এটা দীঘলীয়া উশাহ এৰি বিচনাখনত অচেতন হৈ ঢলি পৰিল।

কিন্তু ৰাজেন এতিয়া এটা চয়তানত পৰিণত হৈছে। তাৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো সঞ্চালন এতিয়া দ্ৰুত আৰু প্ৰতিটো খোঁচ শিল্পাৰ বাৰি পাছফালৰ ফুটাত গভীৰৰ পৰা গভীৰলৈ সোমাই গৈছে। শিল্পাই অসহ্য যন্ত্ৰণাত বিৰবিৰাই উঠিল, “মই আজি মৰি যাম… অ’হ্ অনুগ্ৰহ কৰি… মোক এৰি দিয়া… ওহ্!” ৰাজেনে যেন একোৱেই শুনা নাছিল। পৃথিৱীৰ শেষ দিন হ’লেও যেন আজি সি তাৰ মাল বিসৰ্জন দিহে ক্ষান্ত হ’ব।

মনিকা অচেতন হোৱাৰ ৩-৪ মিনিটৰ পিছত ৰাজেনৰ সেই পশুসদৃশ চুদনৰ ফলত শিল্পাৰ মুখৰ পৰা জিভাখন বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। প্ৰতিটো খুন্দা এতিয়া দ্ৰুতৰ পৰা দ্ৰুততৰ হৈ পৰিছিল। হঠাতে ৰাজেনৰ গোটেই শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিলে আৰু সি এক গৰ্জন কৰি উঠিল— “আহহহহহহহহহহ!” তাৰ গৰম বীৰ্জ শিল্পাৰ সেই ক্ষত-বিক্ষত পাছফালৰ ফুটাত ছিটিকি পৰিল। ৰাজেনৰ নিস্তেজ দেহটো বিচনাখনত ঢলি পৰিল।

ডাঃ শিল্পাই কোনোমতে নিজক চম্ভালি বিচনাৰ পৰা উঠিল। তাই চোঁচৰাই গৈ ওচৰৰ চকী এখনত বহিল। ৰাজেনৰ কামৰস আৰু তাইৰ তেজ এতিয়াও তাইৰ পাছফালৰ ফুটাৰ পৰা নিগৰি আছিল। তাই টোপনিত লালকাল দি থকা ৰাজেনৰ ফালে চালে আৰু ভাবিলে— “মই ঠিকেই ধৰিছিলোঁ, তই এজন যৌন চয়তান। তই মোৰ বাবে একেবাৰে উপযুক্ত জোখৰ।”

তাই অচেতন হৈ থকা মনিকাৰ ফালে চালে আৰু নিজৰ পাছফালৰ ফুটাত লোচন লগাই অতি ধীৰে ধীৰে কাপোৰ পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰায় এঘণ্টাৰ পিছত মনিকাৰ টোপনি ভাগিল আৰু তাই ৰাজেনকো জগাই দিলে। দুয়ো অতি লৰালৰিকৈ নিজৰ কাপোৰবোৰ পিন্ধি ল’লে। ডাঃ শিল্পাই কোঠাটোত সোমাই এটা ৰহস্যময় হাঁহি মাৰি ক’লে, “সাৰ পালি মোৰ দাসকেইটা?”

ৰাজেন আৰু মনিকাই অতি ঘৃণাৰে শিল্পাৰ মুখলৈ চালে। শিল্পাই কথাটো গুৰুত্ব নিদি ক’লে, “মোৰ বিচনাৰ পৰা উঠ আৰু এতিয়াই নিজৰ ঘৰলৈ যা।” তাই ঘূৰি যাব খুজিও কিবা এটা মনত পৰাত মনিকাক ক’লে, “খগেনক কাইলৈ মোক লগ কৰিবলৈ কবি।” মনিকাই আচৰিত হৈ চকু কপালত তুলিলে যদিও একো প্ৰশ্ন নকৰিলে।

ৰাজেন আৰু মনিকা অতি নিৰৱে শিল্পাৰ কোৱাৰ্টাৰৰ পৰা ওলাই আহিল। ঘৰলৈ উভতি যোৱাৰ পথত মনিকাই ৰাজেনক অনুৰোধ কৰিলে যাতে আজিৰ এই লজ্জাজনক কাণ্ডটোৰ বিষয়ে খগেনক একো নজনায়। তাই আজিৰ এই ঘটনাটোৰ বাবে চৰম অনুতপ্ত আৰু লজ্জিত আছিল। ৰাজেন মান্তি হ’ল আৰু নিজৰ ঘৰলৈ বুলি ৰাস্তাটো সলাই গুচি গ’ল।