নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-১১

মনিকা আৰু খগেনৰ ঘৰত এতিয়া যেন এক শ্মশানৰ নীৰৱতা। ডাঃ শিল্পাৰ কোৱাৰ্টাৰত ইমান তালাচী চলাইও একো প্ৰমাণ নোলোৱাত চাৰিওজন— মনিকা, খগেন, অলকা আৰু ৰাজেন— চৰম হতাশাত ভাগি পৰিছে।

খগেনে খঙত নিজৰ কপালত হাত দি ক’লে, “এইটো কেনেকৈ সম্ভৱ? আমি চোন প্ৰতিটো চুক-কোণ খুঁচৰিলোঁ, তেন্তে সেই ষ্ট’ৰেজ ডিভাইচটো ক’লৈ গ’ল? তাই সেইটো ক’ত লুকুৱাই থব পাৰে?”

মনিকাই গহীন মাতেৰে ক’লে, “শিল্পা বহুত ধূৰ্ত। আমি চাগে তাইক অলপ বেছি সহজভাৱে লৈছিলোঁ। তাই সদাই এঢাপ আগতেই থাকে।”

অলকাই উচুপি উচুপি কান্দিবলৈ ধৰিলে। তাইৰ চকুৰ পানীৰে গাল তিতি গৈছে। তাই ক’লে, “মই এতিয়া শেষ হৈ যাম। সেই ডাইনীজনীয়ে মোক গোটেই গাঁৱৰ প’ৰ্ণ ষ্টাৰ বনাই দিব। মানুহক মুখ কেনেকৈ দেখুৱাম?”

ৰাজেনে লগে লগে অলকাৰ ওচৰলৈ গৈ তাইৰ হাতখন খামুচি ধৰি ক’লে, “অলকা, তুমি ভয় নকৰিবা। মই থাকোঁতে শিল্পাই তোমাক কেতিয়াও বদনাম কৰিব নোৱাৰে। মই তাইক তেনে কৰিবলৈ কোনো সুযোগ নিদিওঁ।”

অলকাই হতাশাত সুধিলে, “কিন্তু তুমি তাইক কেনেকৈ ৰখাবা? আমাৰ হাতত দেখোন একো প্ৰমাণেই নাই।”

ৰাজেনে বিৰক্তিৰে ক’লে, “মই এতিয়ালৈকে সঠিককৈ ক’ব পৰা নাই, কিন্তু মই কিবা এটা কৰিমেই।”

খগেনে পৰিৱেশটো অলপ চম্ভালি লৈ ক’লে, “ৰবা, আমাক আৰু অলপ সময় লাগিব তাইৰ দুৰ্বলতাবোৰ জানিবলৈ। কাইলৈ মই নিজে তাইৰ গৃহ চহৰলৈ (home town) যাম। চাওঁ চোন তাত তাইৰ অতীতৰ কি কি ক’লা অধ্যায় বিচাৰি পাওঁ। সেইখিনি সময়লৈকে ৰাজেন, তই তাইৰ ওচৰত এজন আজ্ঞাকাৰী গোলামৰ দৰে অভিনয় কৰি থাক। তাইক যাতে তিলমানো সন্দেহ কৰিবলৈ নিদিবি যে আমি তাইৰ বিৰুদ্ধে এনেকুৱা কিবা এটা পাঙি আছোঁ।”

ৰাজেনে সন্মতি দি মূৰ দুপালে। মনিকা আৰু অলকাই এটা দীঘল নিশ্বাস পেলালে। খগেনৰ ঘৰতে ৰাতিৰ সাঁজ খাই ৰাজেন আৰু অলকা নিজৰ ঘৰলৈ বুলি ৰাওনা হ’ল।

পিছদিনা পুৱাই খগেনে গুৱাহাটীলৈ বুলি ঘৰৰ পৰা ওলাই গ’ল। লগত তেওঁৰ দুই সন্তানকো লৈ গ’ল যাতে তেওঁলোকক গুৱাহাটীৰ ওচৰৰে মোমায়েকৰ ঘৰত থৈ আহিব পাৰে। দুৰ্গা পূজাৰ বন্ধ ওচৰ চাপি আহিছে আৰু ল’ৰা-ছোৱালী দুটাই নতুন কাপোৰৰ বাবে আমনি কৰি আছিল, সেয়ে খগেনে সেই দায়িত্ব মনিকাৰ ভায়েকক অৰ্পণ কৰিলে। খগেনে জনাই থৈ গ’ল যে তেওঁ চহৰৰ পৰা কাইলৈহে ঘৰলৈ উভতিব।

মনিকাই সাজু হৈ অফিচলৈ গ’ল। অফিচত কামৰ মাজতে মনিকা আৰু ৰাজেনৰ স্বাভাৱিক কথা-বতৰা হ’ল। দিনটোৰ শেষত ৰাজেনে মনিকাক ক’লে যে তেওঁ অলপ সোনকালে ওলাব লাগিব কাৰণ ঘৰুৱা বজাৰ অলপ কৰিবলগীয়া আছে। অলকাই হেনো বজাৰৰ দীঘলীয়া তালিকা এখন দিছে। ৰাজেনে লগতে ক’লে যে যদি মনিকাই আজি ৰাতি তেওঁলোকৰ ঘৰত নৈশ আহাৰত যোগ দিয়ে, তেন্তে অলকা আৰু তেওঁ দুয়ো সুখী হ’ব। খগেন আৰু ল’ৰা-ছোৱালীকেইটা ঘৰত নথকা বাবে মনিকাই অকলে আমনি পাব বুলি ভাবি হাঁহি মুখে আমন্ত্ৰণটো গ্ৰহণ কৰিলে।

ৰাজেন অফিচৰ পৰা ওলাই গ’ল। মনিকায়ো যাবলৈ সাজু হ’ল। অফিচটো প্ৰায় খালী হৈ পৰিছে, মাত্ৰ দুই-এজন কৰ্মচাৰীহে যাবলৈ সাজু হৈছে। ওলাই যোৱাৰ আগে আগে মনিকা এবাৰ শৌচালয়লৈ গ’ল। শৌচালয়টো অফিচৰ পাছফালে ঘন জোপোহা আৰু গছ-গছনিৰ মাজত অলপ আঁতৰত অৱস্থিত, য’লৈ সাধাৰণতে দৰকাৰ নহ’লে কোনো নাযায়।

মনিকাই কাম শেষ কৰি শৌচালয়ৰ পৰা মাত্ৰ কেইখোজমানহে ওলাই আহিছিল, তেনেতে হঠাৎ কোনোবাই পিছফালৰ পৰা এখন বগা ৰুমাল তাইৰ নাকত চেপি ধৰিলে। মনিকাই ছটফটাই মুক্ত হ’বলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু ৰুমালখনত থকা তীব্ৰ ৰাসায়নিক গোন্ধটোৱে তাইৰ নাক-মুখ ভৰাই পেলালে। তাই যিমানেই জোৰ লগাইছিল, সিমানেই সেই গোন্ধটোৱে তাইক দুৰ্বল কৰি পেলাইছিল। মাত্ৰ ২-৩ মিনিটৰ ভিতৰতে তাইৰ সকলো বাধা শেষ হৈ গ’ল আৰু তাই সেই অচিনাকি ব্যক্তিজনৰ বুকুত মূৰ থৈ এক গভীৰ নিদ্ৰাত ঢলি পৰিল।

মনিকাৰ জ্ঞান উভতি অহাৰ লগে লগে তাইৰ চকুৰ আগত যি দৃশ্য ধৰা পৰিল, সেয়া তাই সপোনতো ভবা নাছিল। তাইৰ মূৰটো এতিয়াও গধুৰ হৈ আছিল, কিন্তু ডাঃ শিল্পাৰ সেই ডাইনীসদৃশ হাঁহিটোৱে তাইৰ গোটেই শৰীৰত এক শীতল ভয়ৰ ঢল বোৱাই দিলে।

শিল্পাই চকীখনত বহি লৈ অতি ঘৃণাৰে ক’লে, “সাৰ পালি ৰেণ্ডি? তই কি ভাবিছিলি? তোৰ হাৰামী গিৰিয়েক আৰু তই মিলি মোৰ ওপৰত চোৰাংচোৱাগিৰি কৰিবি আৰু মই একো গম নাপাম? মই তহঁতৰ প্ৰতিটো খোজৰ খবৰ ৰাখোঁ। আজি তোক মই এনেকুৱা এটা শিক্ষা দিম যিটো তই মৃত্যুৰ আগমুহূর্তলৈকে মনত ৰাখিবি!”

মনিকাৰ চকু দুটা ভয়ত ডাঙৰ হৈ গ’ল যেতিয়া তাই দেখিলে শিল্পাৰ পিছফালৰ পৰা এজন মুখত মুখা পিন্ধা ব্যক্তি ওলাই আহিছে। সেই মানুহজন সম্পূৰ্ণ উলংগ আছিল আৰু তাৰ সেই প্ৰকাণ্ড বাৰীডাল তেজ-ৰঙা হৈ এটা লোহাৰ দৰে কঠিন অৱস্থাত থিয় হৈ আছিল। মনিকাই লগে লগে উপলব্ধি কৰিলে যে তাই নিজেও সম্পূৰ্ণ উলংগ। তাইৰ হাত দুখন এটা খুঁটাত পিছফালৰ পৰা বান্ধি থোৱা হৈছে আৰু ভৰি দুখন দুটা বেলেগ বেলেগ খুঁটাত এনেদৰে টানি বান্ধিছে যে তাইৰ সেই পৰিষ্কাৰ আৰু মঙহাল ভোদাখন আৰু দুয়োটা পীহা সন্মুখত থকা যিকোনো ব্যক্তিৰ বাবে সম্পূৰ্ণ নগ্ন আৰু উন্মুক্ত হৈ আছে।

ডাঃ শিল্পাই চকীখনৰ পৰা উঠি মনিকাৰ ওচৰলৈ গ’ল। তাই মনিকাৰ চুলিত সজোরে খামোচ মাৰি ধৰিলে আৰু এটা কুটিল হাঁহিৰে ক’লে, “চিন্তা নকৰিবি… মই তোক এনেকুৱা অৱস্থালৈ লৈ যাম যে তই নিজেই মোক চুদনৰ বাবে ভিক্ষা কৰিবি।”

শিল্পাই মনিকাৰ চুলিখিনি এৰি দি কোঠাটোৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই গ’ল। সেইখিনি সময়ত মুখাপিন্ধা মানুহজনে এজন ভোকাতুৰ কুকুৰৰ দৰে মনিকাৰ নগ্ন দেহটোলৈ একেথিৰে চাই থাকিল। মনিকা এতিয়াও অলপ আচন্ন হৈ আছিল আৰু সেই মানুহজনৰ শাৰীৰিক গঠনত চকু থিৰ কৰিব পৰা নাছিল।

কিছু সময়ৰ পিছত ডাঃ শিল্পা আকৌ কোঠাটোলৈ সোমাই আহিল। এইবাৰ তাইৰ এখন হাতত আছিল এটা পিছল জেল আৰু এটা অচিনাকি দৰৱৰ চিচা , আৰু মনিকাক চৰম আতংকত পেলাই আনখন হাতত তাই এটা কেমেৰা ধৰি আছিল।

শিল্পাই কেমেৰাটো এটা ষ্টেণ্ডত ঠিক কৰি ল’লে যাতে বিচনাৰ প্ৰতিটো নগ্ন আৰু বিভৎস দৃশ্য পৰিষ্কাৰকৈ বন্দী হয়।

ডাঃ শিল্পাই মনিকাৰ ভোদাৰ ওপৰত সেই বিশেষ জেলখিনি ঘঁহি দিলে আৰু সেই তৰল দৰৱৰ বটলটো খুলি বলপূৰ্বকভাৱে মনিকাক খুৱাই দিলে। শিল্পাই নিজৰ হাতেৰে মনিকাৰ মুখখন এনেদৰে চেপি ধৰিলে যাতে তাই দৰৱখিনি উলিয়াই পেলাব নোৱাৰে। মনিকাই অনিচ্ছা সত্ত্বেও সেই ঔষধ গিলি থবলৈ বাধ্য হ’ল।

মনিকাই অতি খঙেৰে সুধিলে, “তই মোক এইবোৰ কি খুৱাই দিলি?”

শিল্পাই পৈশাচিক হাঁহি মাৰি ক’লে, “মাত্ৰ ৫ মিনিট ৰৈ যা মোৰ বন্দিনী, তাৰ পিছত তই ইয়াৰ প্ৰভাৱ গম পাবি।” শিল্পাই মনিকাৰ ভোদা আৰু চুকুৰিটোত মালিছ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে য’ত ইতিপূৰ্বে জেল সানি থোৱা আছিল। মনিকাৰ শৰীৰত লাহে লাহে উত্তাপ বাঢ়িবলৈ ধৰিলে আৰু তাইৰ পীহাৰ বোঁটা দুটা একেবাৰে থিয় হৈ পৰিল।

শিল্পাৰ মালিছ আৰু সেই দৰৱৰ ক্ৰিয়া আৰম্ভ হ’বলৈ ধৰিলে। মনিকাৰ মূৰটো চিলমিল কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু তাইৰ মুখৰ পৰা এটা ধীৰ কামুক শব্দ ওলাই আহিল— “অ’হ্!” মুখাপিন্ধা মানুহজনে এই গোটেই দৃশ্যটো উপভোগ কৰি আছিল আৰু লাহে লাহে নিজৰ বাৰীডাল হাতৰে মালিছ কৰি আছিল।

মনিকাৰ মুখৰ সেই কামুক শব্দ শুনি শিল্পাই এটা কুটিল হাঁহি মাৰিলে। তাই মনিকাৰ পীহাৰ সেই থিয় হৈ থকা বোঁটা দুটা চেলেকি দিলে। শিল্পাৰ জিভাৰ স্পৰ্শত মনিকাৰ গোটেই শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিলে। তাইৰ উশাহ চুটি হৈ আহিল আৰু তাই শিল্পাক ক’লে, “বিচ (bitch), মোক এৰি দে! মই তোৰ ওচৰত কেতিয়াও হাৰ নামানো।”

শিল্পাই একো উত্তৰ নিদিলে, তাই কেৱল মনিকাৰ ভোদা মালিছ কৰি থাকিল আৰু তাইৰ সেই মঙহাল পীহা দুটা এটাৰ পিছত এটাকৈ চুহিবলৈ ধৰিলে। ২-৩ মিনিটৰ পিছত মনিকাৰ মুখৰ পৰা এক তীব্ৰ আৰ্তনাদ ওলাই আহিল, “আহহহহহহ!!! আইইইইই!!! প্লিজ মোক এৰি দিয়ক!”

শিল্পাই মনিকাক চুমা খাবলৈ চেষ্টা কৰিলে কিন্তু মনিকাই নিজৰ মুখখন ঘূৰাই দিলে। শিল্পাই খঙেৰে ক’লে, “চাওঁ তই কিমান সময় বাধা দি থাকিব পাৰ!” শিল্পা তললৈ নামি গ’ল। তাই মনিকাৰ দুফাল হৈ থকা ভৰি দুখনৰ মাজত আঁঠু লৈ বহি লাহেকৈ নিজৰ জিভাখন মনিকাৰ ভোদাত সুমুৱাই দিলে। প্ৰথমে তাই সেই ভোদাৰ ওঁঠ দুটা চুহিবলৈ ধৰিলে। মনিকাৰ শৰীৰৰ উত্তাপ এতিয়া অসহ্য হৈ পৰিছে। তাই এজনী চুটি খানকীৰ দৰে গোঙাই উঠিল— “অ’হহহহহহহহ…! প্লিজ… প্লিজ!”

শিল্পাই এতিয়া তাইৰ সেই চুকুৰিটো পগলাৰ দৰে চেলেকি দিবলৈ ধৰিলে। প্ৰতিটো লেহনৰ লগত মনিকাৰ শৰীৰটো থৰথৰকৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে আৰু তাইৰ চকু দুটা ওলোটা হৈ গ’ল। হঠাতে শিল্পাই মনিকাৰ সেই আঠালটীয়া ভোদাখন চেলেকা বন্ধ কৰি দিলে। মনিকাই হতাশাত গোঙাই উঠিল— “উম্মম্মহ্!!!”

শিল্পাই আকৌ এবাৰ মনিকাক চুমা খাবলৈ ওচৰ চাপি আহিল। এইবাৰ মনিকাই মুখখন ঘূৰাই নিদিলে যদিও শিল্পাৰ জিভাখন তাইৰ মুখত সোমাবলৈ দিয়া নাছিল। কিন্তু যিমাত্ৰ ডাঃ শিল্পাই একহাতে মনিকাৰ চুকুৰিটো জোৰেৰে মালিছ কৰিবলৈ ধৰিলে, মনিকাৰ মুখখন মেল খাই গ’ল। ডাঃ শিল্পাই নিজৰ জিভাখন মনিকাৰ মুখত সুমুৱাই দিলে আৰু দুয়োগৰাকী মহিলাই এতিয়া একেবাৰে ভোকাতুৰৰ দৰে ইগৰাকীয়ে সিগৰাকীক চুমা খাবলৈ ধৰিলে। সিহঁতৰ জিভা দুখন এতিয়া একেলগে এক যৌন নৃত্যত মগ্ন হৈ পৰিল।

মুখাপিন্ধা মানুহজনে এতিয়াও সেই নগ্ন দৃশ্য উপভোগ কৰি আছিল।

মুখাপিন্ধা মানুহজন এইবাৰ আগুৱাই আহিল আৰু মনিকাৰ এফালে কাষলতিৰ গাঁতটো জিভাৰে লেহন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মনিকাৰ গোটেই শৰীৰত যেন এতিয়া জুইহে জ্বলিবলৈ ধৰিছে। ডাঃ শিল্পাই চুমাটো ভাঙি মনিকাৰ আনটো ফালৰ কাষলতি চেলেকিবলৈ লাগিল। মনিকাই শিল্পাৰ চকুলৈ চাই চৰম যন্ত্ৰণা আৰু কামনাত হাহাকাৰ কৰি ক’লে, “প্লিজ, প্লিজ… অ’ ভগৱানৰ শপত…!”

শিল্পাই তাইক কথাষাৰ শেষ কৰিবলৈ নিদিলে, “প্লিজ কি মোৰ মাল?” শিল্পাই মুখাপিন্ধা মানুহজনক সংকেত দিলে আৰু সি নিজৰ সেই বিশাল বাৰীডাল মনিকাৰ ভোদাৰ ওঁঠত ঘঁহিবলৈ ধৰিলে। মনিকাই নিজৰ ওঁঠখন কামুৰি ধৰিলে, তাই এতিয়া কামৰস ওলোৱাৰ চৰম পৰ্যায়ত আছে। কিন্তু যেতিয়াই তাইৰ ৰস ওলাবলৈ খোজে, ডাঃ শিল্পাই তাইৰ ভোদাত সুখ দিয়াটো বন্ধ কৰি দিয়ে আৰু অন্য ধৰণৰ উত্তেজনাহে দিবলৈ ধৰে।

শিল্পাই মনিকাক সুধিলে, “ক’ তোক কি লাগে ৰেণ্ডি ?”

মনিকাই একেবাৰে দুৰ্বল আৰু ধীৰ মাতেৰে (প্ৰায় নুশুনা কৈ) ক’লে, “মোক এডাল বাৰী লাগে…!”

শিল্পাই চিঞৰি আকৌ সুধিলে, “জোৰে ক’ বনৰি, তোক কি লাগে?”

এইবাৰ মনিকাই আৰু নিজকে ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে। তাই শিল্পাৰ ওচৰত কাকুতি কৰি ক’লে, “প্লিজ… মোক এডাল বাৰী লাগে!”

শিল্পাই এটা পৈশাচিক হাঁহি মাৰিলে আৰু আকৌ সুধিলে, “সেই বাৰীডাল লৈ তই কি কৰিবি?”— এইবুলি তাই মনিকাৰ পীহা (breast) মালিছ কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু মুখাপিন্ধা মানুহজনেও মনিকাৰ কাষলতি চেলেকি থাকিল।

মনিকাই চকু দুটা মুদি চুটি উশাহ লৈ ক’লে, “মই সেইদালেৰে চুদন খাম!”

শিল্পাই আকৌ ক’লে, “তেন্তে তাৰ বাবে ভিক্ষা কৰ!” তাই মনিকাৰ বোঁটা দুটা আঙুলিৰে জোৰেৰে চিমটি কাটি দিলে। মনিকাই কন্দা মাতেৰে ক’লে, “প্লিজ মেডাম মোক চুদক… প্লিজ তাক মোক চুদিবলৈ দিয়ক!”

শিল্পাই হাঁহি মাৰি ক’লে, “দেখিলি এই খানকীজনীয়ে কেনেকৈ চুদনৰ বাবে ভিক্ষা কৰিছে! বাৰু তেন্তে সেয়াই হ’ব।”

শিল্পাই মনিকাৰ হাত-ভৰিৰ বান্ধোনবোৰ খুলি দিলে। মুক্ত হোৱাৰ লগে লগে মনিকাই পলাই যাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু মুখাপিন্ধা মানুহজনে তাইক সাৱটি ধৰি এটা গভীৰ চুমা খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। এইবাৰ মনিকাই কোনো বাধা নিদিলে, বৰঞ্চ তাই পগলাৰ দৰে তাক সহযোগহে কৰিবলৈ ধৰিলে।

ডাঃ শিল্পাই নিৰৱে কেমেৰাটোৰ পিছফালে গৈ সেইটো অন কৰি দিলে যাতে প্ৰতিটো লেতেৰা আৰু বিভৎস দৃশ্য ৰেকৰ্ডিং হয়।

মুখাপিন্ধা মানুহজনে মনিকাক অতি গভীৰভাৱে চুমা খালে আৰু তাইৰ ওঁঠ আৰু জিভাখন চুহিবলৈ ধৰিলে। মনিকাই তাৰ মুখৰ ভিতৰতে কামনাত গোঙাই উঠিল— “উম্মম্মমমহ্!” সি চুমাটো ভাঙি মনিকাক নিজৰ দুবাহুৰে সাৱটি ধৰিলে আৰু মুখখন নমাই তাইৰ পীহাৰ মাজৰ গভীৰ ভাঁজটো চেলেকি দিলে। লাহে লাহে তাৰ জিভাখন মনিকাৰ সোঁফালৰ পীহাৰ বোঁটাৰ ফালে আগবাঢ়িল। সেই স্পৰ্শত মনিকাৰ শৰীৰত যেন এক বিজুলীহে প্ৰবাহিত হ’ল। তাই চিঞৰি উঠিল— “অ’হ ইয়েছ…!”

সি তাইৰ সেই পীহাৰ বোঁটাটো আৰু গোটেই পীহাটো জিভাৰে লেহন কৰিলে আৰু চুহিবলৈ ধৰিলে। এই গোটেই সময়ছোৱাত মনিকাই এজনী বেশ্যাৰ দৰে আচৰণ কৰি গোঙাই আছিল— “ওহ্হ্… আঃ…!” মুখাপিন্ধা মানুহজনে একেই ব্যৱহাৰ বাঁওফালৰ পীহাটোৰ লগতো কৰিলে। দৰৱৰ প্ৰভাৱত মনিকাই চৰম যৌন উত্তেজনাৰ নিচাত পাহৰি গ’ল তাই ক’ত আছে আৰু কি কৰি আছে। তাই চিঞৰিলে, “অ’হ ইয়েছ ডাৰ্লিং… চুহি শেষ কৰি দে!”

মুখাপিন্ধা মানুহজনে কেইমিনিটমান তাইৰ পীহা আৰু বোঁটা দুটাৰ লগত খেলি থাকিল আৰু তাৰ পিছত তললৈ নামি গৈ তাইৰ নাভিটো জিভাৰে চুহিবলৈ ধৰিলে। মনিকাই আকাশলৈ চাই চকু দুটা মুদি দিলে আৰু অতি ঘনকৈ উশাহ ল’বলৈ ধৰিলে। মানুহজনে তাইৰ সন্মুখত আঁঠু লৈ বহি নিজৰ হাতেৰে তাইৰ সেই মঙহাল কটি দুখন খামুচি ধৰিলে আৰু তাইৰ সেই আঠালটীয়া ভোদাৰ ওঁঠ দুটা চেলেকিবলৈ ধৰিলে। চৰম সুখত মণিকাৰ শৰীৰটো কপি উঠিল আৰু তাই চিঞৰিলে, “অ’হ ইয়েছ! বেবী প্লিজ মোক চুদ … মোৰ এই দেহাটো তোক দি দিছোঁ!”

মুখাপিন্ধা মানুহজনে এতিয়া নিজৰ জিভাখন মনিকাৰ ভোদাৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে আৰু তাইৰ সেই চুকুৰিটো পগলাৰ দৰে লেহন কৰিলে। এইবাৰ মনিকাই আৰু সেই চৰম সুখ সহ্য কৰিব নোৱাৰি হাহাকাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। তাইৰ অলপ কামৰস ওলাই গ’ল, কিন্তু তাইৰ ভিতৰত আন এটা ৰাগমোচন আগ্নেয়গিৰিৰ দৰে বিস্ফোৰণ হ’বলৈ সাজু হৈ আছিল। তাই ভিক্ষা কৰিলে, “প্লিজ মোৰ লগত আৰু খেলা নকৰিব… মোক এজনী গণিকাৰ দৰে চুদক!”

মানুহজনে তাইক এৰি দিলে আৰু মনিকাক যিটো খুঁটাত বান্ধি থোৱা হৈছিল, তাৰ পিছফালৰ পৰা এখন ডাঙৰ দলিচা উলিয়াই বিচনাৰ দৰে মজিয়াত পাৰি দিলে। ডাঃ শিল্পাই এটা কুটিল হাঁহি মাৰি এই গোটেই দৃশ্যটো উপভোগ কৰি আছিল। মুখাপিন্ধা মানুহজনে মনিকাৰ চুলিত ধৰি তাইক সেই দলিচাখনত চিত কৰি শুৱাই দিলে। সি তাইৰ ভৰি দুখন জোৰেৰে মেলি দিলে আৰু তাইৰ সেই ৰঙা পৰি থকা ভোদাৰ মুখত নিজৰ বাৰীডাল ঘঁহিবলৈ ধৰিলে। মনিকাই কামজ্বালাত গোঙাই ক’লে, “অহহহ! মোক আৰু আমনি নকৰিবি… প্লিজ চুদ মোক!”

মানুহজনে লাহে লাহে নিজৰ সেই বিশাল বাৰীডাল মনিকাৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে আৰু লাহে লাহে চুদিব ধৰিলে। মনিকা যেন স্বৰ্গতহে আছিল। তাই ওঁঠ কামুৰি চিঞৰি উঠিল, “অ’হহহহহহহহ! অ’ মা…!” মুখাপিন্ধা মানুহজনে এতিয়া তাইক দ্ৰুতগতিৰে চুদিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তাৰ সেই বাৰীডালে মনিকাৰ ভোদাত পৈশাচিকভাৱে উলোৱা সোমৱা কৰি আছিল। মনিকাই তাক সম্পূৰ্ণ সহযোগিতা কৰিলে আৰু তাক চুমা খাবলৈ ধৰিলে। সি এটা মেচিনৰ দৰে তাইক চুদি থাকিল— ভিতৰ আৰু বাহিৰ, ভিতৰ আৰু বাহিৰ!

যেতিয়া সি অনুভৱ কৰিলে যে মনিকাৰ ভোদাখন একেবাৰে টাইট হৈ পৰিছে, সি লগে লগে তাৰ বাৰীডাল বাহিৰ কৰি আনিলে। মনিকাই হতাশ হৈ চিঞৰি উঠিল, “অ’ পাপা… তুমি কিয় বাহিৰ কৰিলা?” এইটো শুনি ডাঃ শিল্পাৰ চকু কপালত উঠিল— মনিকা যৌন উত্তেজনাত ইমান বেছি কিংকী হ’ব পাৰে বুলি তাই ভবাই নাছিল।

মুখাপিন্ধা মানুহজনে মনিকাক এজনী কুকুৰনিৰ দৰে ডগী পজিচন লবলৈ বাধ্য কৰিলে আৰু পিছফালৰ পৰা আকৌ নিজৰ বাৰীডাল সুমুৱাই দিলে। সি প্ৰথমে লাহে লাহে চুদি আছিল কিন্তু মনিকাই চিঞৰিলে, “আৰু জোৰে বেবী… আৰু জোৰে… মোৰ কামৰস উলিয়াই দে!” এইটো শুনি মানুহজনে পগলাৰ দৰে তাইক চুদিবলৈ ধৰিলে। মনিকা এতিয়া ঘামত জুৰুলি-জুপুৰি হৈ এজনী পতিতাৰ দৰে গৰম হৈ পৰিল। প্ৰায় ৬-৭ মিনিট তেনেদৰে চুদাৰ পিছত সি আকৌ বাৰীডাল বাহিৰ কৰি দিলে। এইবাৰ সি মনিকাক কোনো অভিযোগ কৰিবলৈ সুযোগ নিদিলে আৰু তাইক কেমেৰাৰ ফালে মুখ কৰি নিজৰ কোলাত বহুৱাই ল’লে। সি তলৰ পৰা নিজৰ বাৰীডাল সুমুৱাই দিলে আৰু মনিকা তাৰ ওপৰত জাপ মাৰিবলৈ ধৰিলে।

৩-৪ মিনিটৰ পিছত মনিকা ক্লান্ত হৈ পৰিল। মানুহজনে তাইক দলিচাখনত এপাশ কৰি কাতি কৰি শুৱাই দিলে আৰু পিছফালৰ পৰা কাতি হৈ চুদিবলৈ ধৰিলে। সিহঁত দুটাই এযোৰ শহাপহুৰ দৰে চুদনত মগ্ন হৈ পৰিল। যিমানেই চুদন বাঢ়িছিল, সিমানেই সিহঁতৰ ভিতৰত থকা কামৰস আগ্নেয়গিৰিৰ পৰা ওলোৱা তপ্ত লাভাৰ দৰে ওলাই আহিবলৈ সাজু হ’ল। মুখাপিন্ধা মানুহজনে মনিকাৰ ভোদাত একেবাৰে গভীৰ খুন্দা মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মনিকাৰ চকু দুটা ওলোটা হৈ গ’ল, শৰীৰটো বেঁকা হৈ পৰিল আৰু উশাহ তীব্ৰ হৈ পৰিল। মানুহজনৰ খুন্দা আৰু দ্ৰুত হ’ল। মনিকাই চিঞৰিলে— “অ’ ইয়েছ… হ’য় পাপা… আৰু জোৰে… তাত জোৰে খুন্দা মাৰ!”

মনিকাই “আইইইইইই!” বুলি এক তীব্ৰ চিঞৰ মাৰি দলিচাখনতে নিজৰ কামৰস ছিটিকাই দিলে। একে সময়তে মুখাপিন্ধা মানুহজনেও তাইৰ ভোদাৰ ভিতৰতে এটা আগ্নেয়গিৰিৰ দৰে নিজৰ গৰম ৰস ঢালি দিলে। মনিকাৰ চকু দুটা আধা খোলা আছিল, তাই সেই চৰম তৃপ্তিত একেবাৰে নিস্তেজ হৈ পৰিল।

মনিকাৰ নিথৰ দেহটো দলিচাখনত এখন নিৰ্জীৱ পুতলাৰ দৰে পৰি আছিল। তাইৰ শুভ্ৰ শৰীৰটো ঘাম আৰু কামৰসেৰে সম্পূৰ্ণ তিতি আছিল। ডাঃ শিল্পাই চকীখনৰ পৰা উঠি কেমেৰাটো ষ্টেণ্ডৰ পৰা সোলোকাই ল’লে। তাই অতি সাৱধানে কেমেৰাটো ধৰি আছিল যাতে ভিডিঅ’টোত কেৱল মনিকা আৰু সেই মুখাপিন্ধা মানুহজনৰ নগ্ন আৰু লেতেৰা দৃশ্যবোৰহে স্পষ্টকৈ দেখা যায়। শিল্পাই নিজক কেতিয়াও কেমেৰাৰ সন্মুখলৈ অনা নাছিল— তাইৰ পৰিকল্পনা আছিল নিছিদ্ৰ।

শিল্পাই কেমেৰাটো মনিকাৰ সেই ৰঙা পৰি ফুলি থকা ভোদাখনৰ তেনেই ওচৰলৈ লৈ গ’ল। সেই গভীৰ ফুটাইদি এতিয়াও মানুহজনৰ গৰম বগা ৰস বৈ আহিছিল। শিল্পাই মনে মনে হাঁহিলে। 

মানুহজন আকৌ এবাৰ মনিকাৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিল। সি তাইৰ সেই মঙহাল পীহা দুটা ইমান জোৰে চেপি ধৰিলে যে মনিকাৰ অচেতন ওঁঠ দুখন যন্ত্ৰণাত কঁপি উঠিল। দৰৱৰ নিচাত তাই একো বুজিব পৰা নাছিল যদিও তাইৰ দেহটোৱে প্ৰতিটো স্পৰ্শত এক পশুসদৃশ সঁহাৰি দিছিল। শিল্পাই কেমেৰাটোৰে মনিকাৰ সেই চৰম যন্ত্ৰণা আৰু নিচাসক্ত মুখখনৰ এটা ক্লোজ-আপ শ্বট ল’লে।

প্ৰায় দহ মিনিট ধৰি শিল্পাই মনিকাৰ দেহৰ প্ৰতিটো ভাঁজ আৰু সেই মুখাপিন্ধা মানুহজনৰ সৈতে বিভৎস দৃশ্য ভিন ভিন কোণৰ পৰা ৰেকৰ্ড কৰিলে। তাইৰ চকু দুটা প্ৰতিশোধৰ আনন্দত জিলিকি উঠিছিল।

অৱশেষত শিল্পাই পৰ্যাপ্ত প্ৰমাণ সংগ্ৰহ কৰি কেমেৰাটো অফ কৰিলে। তাই সেই ক্ল’ৰ’ফৰ্ম সানি থোৱা বগা ৰুমালখন আকৌ এবাৰ মনিকাৰ নাকত সজোরে চেপি ধৰিলে। মনিকাৰ দেহটো সম্পূৰ্ণ ঢিলা হৈ পৰিল। শিল্পাই মানুহজনক ক’লে, “হ’ল এতিয়া। এইক দলিচাখনত মেৰিয়াই ল আৰু লৰালৰিকৈ গাড়ীত উঠা। নিশাৰ আন্ধাৰতে পেলাই থৈ আহিব লাগিব। কোনেও যেন সন্দেহ নকৰে যে আজিৰ এই কালৰাত্ৰিত মনিকাৰ লগত কি পৈশাচিক খেল খেলা হ’ল।”

মুখাপিন্ধা মানুহজনে মনিকাৰ সেই নগ্ন আৰু নিস্তেজ দেহটো কান্ধত উঠাই লৈ আন্ধাৰ কোঠাটোৰ পৰা ওলাই গ’ল। শিল্পাই কেমেৰাটো এটা সুৰক্ষিত বেগৰ ভিতৰত ভৰাই ল’লে।

অলকাৰ ঘৰত এক চৰম উত্তেজনাপূৰ্ণ আৰু থমথমে পৰিৱেশ। ৰাজেন আৰু অলকাই চাহ খাই খাই মনিকাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল। সিহঁতে ভাবিছিল মনিকা যিকোনো মুহূৰ্ততে আহি পাব, কিন্তু তেনেতে গেটৰ বাহিৰত এখন গাড়ীৰ অতি আমনিদায়ক আৰু তীব্ৰ হৰ্ণ শুনা গ’ল। কোনোবাই যেন অবিৰতভাৱে হৰ্ণ বজাই কাৰোবাৰ উপস্থিতিৰ জানান দিছে।

ৰাজেনে আচৰিত হৈ ক’লে, “এই জনশূণ্য ৰাস্তাটোত আকৌ কোনে ইমানকৈ হৰ্ণ বজাইছে? মই এবাৰ চাই আহোঁ।”

ৰাজেনে দুৱাৰখন খোলাৰ লগে লগে দেখিলে যে এখন চলন্ত গাড়ীৰ পৰা কোনোবা এজনক অতি নিৰ্দয়ভাৱে ৰাস্তালৈ ঠেলি পেলাই দিয়া হ’ল। আন্ধাৰৰ বাবে ৰাজেনে প্ৰথমে চিনি পোৱা নাছিল। সি গাড়ীখনৰ ফালে দৌৰি গৈ চিঞৰিলে, “কোন হয় আপুনি?” কিন্তু গাড়ীখনে এক মুহূৰ্তও ৰৈ নিদি তীব্ৰ গতিৰে আন্ধাৰত অদৃশ্য হৈ গ’ল।

ৰাজেন ওচৰলৈ গৈ দেখিলে সেইজনী অৰ্ধ-চেতন মনিকা। মাত্ৰ কেইঘণ্টামান আগতে তাইৰ লগত যি ঘটি গ’ল, তাৰ যন্ত্ৰণাত তাই এতিয়াও চটফটাই আছিল। ৰাজেনে চিঞৰি উঠিল, “মনিকা! এইয়া কি অৱস্থা তোমাৰ?” অলকাও দৌৰি আহিল। দুয়ো মিলি মনিকাক ধৰা-ধৰিকৈ ড্ৰয়িং ৰুমলৈ লৈ আহিল। মনিকাই অচেতন অৱস্থাতে কেৱল বিৰবিৰাই আছিল— “ডাঃ শিল্পা… সেই ডাইনীজনী…!”

অলকা আৰু ৰাজেনে তাইৰ মূৰত পানী দিলে আৰু নেমু পানী খাবলৈ দিলে। লাহে লাহে মনিকাৰ জ্ঞান সম্পূৰ্ণৰূপে উভতি আহিল। ৰাজেনে কঁপালত হাত দি সুধিলে, “কি হ’ল তোমাৰ? সেইখন কাৰ গাড়ী আছিল?”

মনিকাৰ চকুৰ আগত মাত্ৰ কেইঘণ্টামান আগৰ সেই নগ্ন নৰকৰ দৃশ্যবোৰ ভাঁজি উঠিল। তাই কেনেকৈ সেই মুখাপিন্ধা মানুহজনৰ বাৰীৰ (cock) তলত এজনী বেশ্যাৰ দৰে চিঞৰিছিল আৰু কেনেকৈ শিল্পাই সেই গোটেই নগ্ন খেলখন কেমেৰাত বন্দী কৰিছিল— সেইবোৰ মনত পৰি তাই হুকহুকাই কান্দিবলৈ ধৰিলে। তাই চৰম অপমান আৰু ঘৃণাৰে শিল্পাৰ সেই পৈশাচিক পৰিকল্পনাৰ কথা বিৱৰি ক’লে।

ৰাজেন খঙত একেবাৰে অগ্নিশৰ্মা হৈ পৰিল। অলকাৰ খঙো যেন এটা আগ্নেয়গিৰিৰ দৰে ফাটি পৰিল— তাই শপত খালে যে সুবিধা পালে তাই শিল্পাক নিজ হাতে ফালি পেলাব। ৰাজেনে ক’লে, “আমি এতিয়াই খগেনক ফোন কৰি সকলো জনোৱা উচিত।”

কিন্তু মনিকাই বাধা দি ক’লে, “নাই, এতিয়াই নকৰিবা। তেওঁ শিল্পাৰ বিৰুদ্ধে প্ৰমাণ বিচাৰি গৈছে। ফোন কৰিলে তেওঁ চিন্তিত হৈ আধাতে সকলো এৰি উভতি আহিব। তেওঁ কাইলৈ আহক, আমি তেতিয়াই সকলো ক’ম।” ৰাজেন আৰু অলকা মান্তি হ’ল। আটাইকেইজনে অতি নিৰৱে আৰু গধুৰ মনেৰে ৰাতিৰ সাঁজ খালে। ৰাজেনে মনিকাক নিজৰ কোঠাত আৰাম কৰিবলৈ দিলে।

তাৰ পিছত অলকাই অতি লাজুকীয়া চকুৰে ৰাজেনৰ ফালে চালে আৰু ফুচফুচাই ক’লে, “আপুনি আজি মোৰ বিচনাতে শুব পাৰিব।”

ৰাজেনৰ মনটো মনিকাৰ দুখত ব্যথিত আছিল যদিও অলকাৰ আমন্ত্ৰণে তাৰ দেহত এক নতুন উত্তাপৰ সৃষ্টি কৰিলে। দুয়ো অলকাৰ কোঠাত সোমাল। বিচনাত পৰাৰ লগে লগে ৰাজেনে অলকাক নিজৰ দুবাহুৰ মাজত সাবতি ধৰিলে। সি অলকাৰ ওঁঠত চুমা খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ৰাজেনৰ হাত দুখনে অলকাৰ সেই মঙহাল পীহা দুটা কাপোৰৰ ওপৰেদিয়েই মোহাৰি দিলে। অলকাই কামনাত গোঙাই উঠিল আৰু ৰাজেনৰ জিভাখন নিজৰ মুখৰ ভিতৰত লৈ পগলাৰ দৰে চুহিবলৈ ধৰিলে। সিহঁতৰ উশাহ-নিশাহ তীব্ৰ হৈ পৰিল, যেন গোটেই কোঠাটোৱে সিহঁতৰ মিলনৰ উত্তাপত কঁপিবলৈ ধৰিছে।

কিবাহে এটা ক’ব খুজিছিল, কিন্তু ৰাজেনে তাইৰ ওঁঠ দুখন নিজৰ মুখৰ ভিতৰত লৈ তাইক স্তব্ধ কৰি দিলে। এক দীঘলীয়া চুমাৰ পিছত অলকাই কোনোমতে নিজক অলপ আঁতৰাই আনি মিঠা হাঁহি এটাৰে ক’লে, “এতিয়াৰ বাবে ইমানেই থাকক… কাইলৈ বহু যুদ্ধ কৰিবলগীয়া আছে। এতিয়া শুই থাকা।”

ৰাজেনে এটা দীঘল নিশ্বাস পেলাই অলকাক সাবটি ধৰিলে। কেইমিনিটমানৰ পিছত দুয়ো ইজনে সিজনক সাবতি এক গভীৰ টোপনিত ডুব দিলে |