কোঠাটোৰ পৰিৱেশটো একেবাৰে গধুৰ আৰু নিস্তব্ধ হৈ পৰিছিল। তাত বহি থকা তিনিওৰে মুখত কেৱল দুঃচিন্তাৰ ক’লা ডাৱৰ। ৰাজেনে হতাশাত ভাগি পৰি খগেনক ক’লে, “খগেন, এয়া কেনেকৈ সম্ভৱ? ডাইনীজনীয়ে নিজৰ চকুৰ আগত মোক তাইৰ মোবাইলত সেই ভিডিঅ’টো দেখুৱাইছিল। এতিয়া সেই ভিডিঅ’টো ক’লৈ গ’ল?”
মনিকায়ো আচৰিত হৈ সুধিলে, “ঠিক তেন্তে ভিডিঅ’টো ফোনত নাই কিয়?”
খগেনে গভীৰ চিন্তাত মগ্ন হৈ আছিল। তেওঁ ধীৰে ধীৰে ক’লে, “ইয়াৰ মাত্ৰ এটাই অৰ্থ হ’ব পাৰে।”
”কি?”— ৰাজেন আৰু মনিকাই একেলগে সুধি উঠিল।
খগেনে ক’লে, “শিল্পা বহুত ধূৰ্ত।
তাই নিশ্চয় মোবাইলৰ পৰা সেই ভিডিঅ’টো ডিলিট কৰি ক’ৰবাত বেলেগকৈ লুকুৱাই থৈছে। চাগে কোনোবা পেন-ড্ৰাইভ বা লেপটপত। আমি তাইৰ ঘৰটোত তালাচী চলাব লাগিব, কিন্তু একেবাৰে অনানুষ্ঠানিকভাৱে।”
ৰাজেনে আচৰিত হৈ সুধিলে, “কিন্তু কেনেকৈ? তাইৰ ঘৰত সোমোৱাটো ইমান সহজ নহ’ব।”
খগেনে এটা কুটিল হাঁহি মাৰি ক’লে, “মোৰ হাতত এটা মাষ্টাৰ-প্লেন আছে। ৰাজেন, তই মাত্ৰ সজাগ হৈ থাক। যেতিয়াই শিল্পাই তোক তাইৰ বিচনাৰ পিয়াহ মিটাবলৈ মাতিব, লগে লগে মোক খবৰ দিবি।
ৰাজেন ঘৰলৈ গৈ অলকাক সকলো কথা বিৱৰি ক’লে। সিহঁতৰ প্ৰথমটো প্ৰচেষ্টা বিফল হোৱা বুলি জানি অলকা তেনেই চিন্তিত হৈ পৰিল। ৰাজেনে তাইৰ মনটো ফৰকাল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে যদিও অলকাৰ মনৰ পৰা সেই ক’লা ডাৱৰবোৰ সম্পূৰ্ণ আঁতৰি নগ’ল। দুয়ো মনে মনে ৰাতিৰ সাঁজ খালে আৰু শুবলৈ নিজৰ নিজৰ কোঠালৈ গ’ল। ৰাজেনে বিচনাত পৰি এতিয়াও অলকাৰ সেই সুন্দৰ শৰীৰৰ গোন্ধটো অনুভৱ কৰি আছিল, আনহাতে অলকাই কেৱল ভগৱানক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল যাতে সকলোবোৰ সোনকালে ঠিক হৈ যায়।
ৰাজেনে শিল্পাৰ ফোনৰ বাবে বেছি পৰ অপেক্ষা কৰিবলগীয়া নহ’ল। পিছদিনা অফিচত থকা অৱস্থাতে শিল্পাৰ ফোন আহিল। ৰাজেনে ফোনটো ধৰি ক’লে, “হেল্ল’…”
সিফালৰ পৰা ডাঃ শিল্পাই এটা চৰম যৌনতাপূৰ্ণ আৰু কামুক মাতেৰে সুধিলে, “হেল্ল’ ডাৰ্লিং… মোৰ বিশ্বাস যে তুমি আমাৰ মাজৰ সেই চুক্তিটোৰ কথা পাহৰি যোৱা নাই।”
ৰাজেনে নিজৰ খংটো কোনোমতে চম্বৰণ কৰি স্বাভাৱিক মাতেৰে ক’লে, “নাই, পাহৰা নাই।”
শিল্পাই উত্তৰ দিলে, “ঠিক আছে তেন্তে, আজি আবেলি ৫ বজাত মোৰ কোৱাৰ্টাৰত মোক দেখা কৰিবা।” ৰাজেনে কোনো আৱেগ নোহোৱাকৈ ক’লে, “ঠিক আছে।”
শিল্পাই ফোনটো কাটি দিয়াৰ লগে লগে ৰাজেনে খগেনলৈ ফোন কৰিলে আৰু শিল্পাৰ আমন্ত্ৰণৰ কথা জনালৈ। খগেনে ক’লে, “এইবাৰ সেই মাগিজনীক আমি জালত বন্দী কৰিমেই। কিন্তু তাৰ আগতে তই এই কামটো কৰিব লাগিব…” খগেনে তাৰ গোটেই আঁচনিখন ৰাজেনক বুজাই দিলে।
আবেলি ৫ বাজিছে। লাহে লাহে আন্ধাৰে পৃথিৱীখন ঢাকি ধৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। ৰাজেন ডাঃ শিল্পাৰ কোৱাৰ্টাৰৰ বাৰাণ্ডাত থিয় হৈ আছে। কলিং বেলটো বজোৱাৰ আগতে তেওঁ জেপৰ পৰা এটা টেবলেট উলিয়াই গিলি ল’লে আৰু তাৰ পিছত বেলটো বজালে।
ডাঃ শিল্পাই দুৱাৰখন খোলাৰ লগে লগে ৰাজেন একেবাৰে আচৰিত হৈ গ’ল। শিল্পাই পিন্ধি আছিল মাত্ৰ এটা অতি উত্তেজক ক’লা ৰঙৰ ব্ৰা আৰু এটা তেনেই পাতল, ‘V’ কাটৰ পেণ্টী— যিটোৱে তাইৰ মঙহাল কঁকাল আৰু সেই গৰম ভোদাখনৰ (cunt) ভাঁজ স্পষ্টকৈ দেখুৱাই আছিল।
শিল্পাই চকু টিপ মাৰি এটা কামাতুৰ হাঁহি দি ক’লে, “হেল্ল’ মোৰ হেণ্ডচাম হাংক! সোমাই আহা।”
ৰাজেন সোমাই যোৱাৰ লগে লগে শিল্পাই ক’লে, “বেছি সময় নষ্ট কৰিব নালাগে, বলা মোৰ বিচনাৰ কোঠালৈ।” ৰাজেনে মনে মনে তাইক অনুসৰণ কৰিলে। বেডৰুমত সোমাই শিল্পাই এটা মালিকনীৰ দৰে ভংগীমাত ক’লে, “এতিয়া তোৰ এই টাইট কাপোৰবোৰ খুলি পেলা, মই তোৰ সেই গৰম বাৰীডাল (baridal) চাবলৈ চটফটাই আছোঁ।”
ৰাজেনে অতি সাৱধানে ক’লে, “তাৰ আগতে মই এবাৰ ৱাশ্বৰুমৰ পৰা আহিব পাৰোঁনে?” শিল্পাই বিছনাৰ লগত থকা বাথৰুমটো দেখুৱাই দিলে।
বাথৰুমত সোমাই ৰাজেনে লৰালৰিকৈ জেপৰ পৰা এখন ৰুমাল আৰু এচিচা ক্ল’ৰ’ফৰ্ম উলিয়ালে। সি ৰুমালখনত কেইটোপালমান ক্ল’ৰ’ফৰ্ম সানি ল’লে আৰু আকৌ অতি সাৱধানে ৰুমালখন নিজৰ পেণ্টৰ জেপত ভৰাই ল’লে। খগেনৰ আঁচনিটো আছিল অতি ভয়ানক— ৰাজেনে আজি শিল্পাক ইমান জোৰে আৰু ইমান সময় ধৰি চুদন দিব লাগিব যে তাই একেবাৰে ভাগৰি নিস্তেজ হৈ পৰিব। সেই অলপ আগতে খোৱা টেবলেটটোৱে ৰাজেনৰ যৌন শক্তি বহু সময়লৈ বজাই ৰাখিব আৰু শেষত সেই ক্ল’ৰ’ফৰ্মেৰে তাইক অজ্ঞান কৰি দিয়া হ’ব।
ৰাজেন বাথৰুমৰ পৰা ওলাই আহিল। শিল্পা তেতিয়ালৈকে বিছনাত সম্পূৰ্ণ উলংগ হৈ পৰি আছিল, তাইৰ পিহা দুটা আৰু মঙহাল ভোদাখন ৰাজেনৰ বাবে সম্পূৰ্ণ উন্মুক্ত।
শিল্পাই চিঞৰি উঠিল, “আহ ৰাজেন! আজি মোৰ এই ভোদাখন তোৰ সেই লোহাৰ দৰে কঠিন বাৰীডালেৰে ফালি পেলা! মোক তেনেকৈয়ে চুহি চুহি চুদ যেনেকৈ সেইদিনা চুদিছিলি!”
ৰাজেনে নিজৰ কাপোৰবোৰ এটা এটাকৈ খুলিবলৈ ধৰিলে। তাৰ তেজ-ৰঙা আৰু বিশাল বাৰীডাল এতিয়া শিল্পাৰ চকুৰ সন্মুখত একেবাৰে খাজু হৈ আছে।
সিল্পাই ৰাজেনৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁক এটা গভীৰ ঠোঁটৰ চুমা দিলে। ৰাজেন যদিও চুমা খাবলৈ তেনেকুৱা আগ্ৰহী নাছিল, কিন্তু নিজৰ প্লেন মনত ৰাখি সমান আকাংক্ষাৰে তাইৰ চুমা ঘূৰাই দিলে। তেওঁলোকৰ জিভা দুখন একেলগে নাচি উঠিল, ঘূৰি-ঘূৰি মিলি গল।ৰাজেন চুমা ভাঙি তাইৰ ডিঙি চেলেকিব ধৰিলে! ৰাজেনৰ সেই তীব্ৰ চুমা আৰু জিভাৰ কামোদ্দীপক খেলাই শিল্পাৰ শৰীৰত যেন এক নৰকৰ জুই জ্বলাই দিলে। শিল্পাই ৰাজেনৰ চুলিত খামোচ মাৰি ধৰিলে, যেন তাই তাৰ মুখখন নিজৰ তেজ-ৰঙা ওঁঠৰ মাজত পিহি পেলাব। ৰাজেনে শিল্পাৰ সেই মঙহাল ডিঙি আৰু কাষলতিৰ ভিন ভিন অংশত নিজৰ জিভাৰে এক লেতেৰা খেল খেলি অৱশেষত তাইৰ সেই ৰসাল গাখীৰ দুটাত মুখ দিলে। সি শিল্পাৰ সেই ৰঙা পৰি থকা বোঁটা দুটাত দাঁতেৰে সৰু সৰু কামোৰ দিবলৈ ধৰিলে।
শিল্পাই কামনাত উন্মাদ হৈ চিঞৰি উঠিল, “অহ্! … মোৰ জাইগ’ল’ খাই পেলা মোক!”
ৰাজেনে তাইৰ সেই বিশাল পিহা দুটাৰ মাজত নিজৰ মুখখন সোমাই চেলেকি দিলে। তাৰ জিভাই এতিয়া শিল্পাৰ নাভিতোৰ চাৰিওফালে চেলেকিব ধৰিলে। শিল্পাৰ শৰীৰটো যৌন উত্তেজনাত ধেনুভেৰীয়া হৈ পৰিল। ৰাজেনে তাইক ওলোটা কৰি পিছফালৰ পৰা তাইৰ সেই বেলুনৰ দৰে ডাঙ্গ পিহা দুটা খামোচ মাৰি ধৰিলে আৰু অতি লেতেৰা মাতেৰে ক’লে, “তই এজনী টাৰ্ডগ্ৰেড বেশ্যা ! আজি তোৰ এই সুমথিৰা দুটা চেপি মই গোটেই ৰস উলিয়াই দিম!”
শিল্পাই নিজৰ ওঁঠখন কামুৰি ধৰিলে, তাইৰ বুকুখন ধেনুৰ দৰে ভাঁজ খাই উঠিল আৰু চকু দুটাত কামাগ্নি দাউদাউকে জ্বলি উঠিল। তাই গোঙাই উঠিল— “উমমম্মম্মম্মহহহহ!”
ৰাজেনে তাইক টানি আনি নিজৰ দুবাহুৰ মাজত ল’লে আৰু একেবাৰে পৈশাচিকভাৱে বিচনাখনত আচাৰ মাৰি দিলে। শিল্পাই এজনী সাপিনীৰ দৰে ক’লে, “আহ্ মোৰ ওচৰলৈ… তই চোন মাৰৰ লগত শুই ভাল পাৱ! আজি এজন পুৰুষৰ দৰে মোৰ এই ভোদা টো ফালি দে!”
ৰাজেনে একে জাঁপে বিচনাৰ ওপৰত পৰিল আৰু শিল্পাৰ ভৰি দুখন ফালি দি তাইৰ সেই আঠালটীয়া ভোদাটোত নিজৰ মুখখন গুজি দিলে। সি অতি দ্ৰুতগতিৰে আৰু জোৰেৰে তাইৰ ভোদা টো চুহিবলৈ ধৰিলে। চুহি থকাৰ মাজতে ৰাজেনে ক’লে, “তোৰ দৰে এজনী লেতেৰা বেশ্যাক এজন পশুৰ দৰেহে চুদিব লাগে। আজি মই তোক দেখুৱাম পশুৱে কেনেকৈ চুদে!”
শিল্পাই ৰাজেনৰ সেই তীব্ৰ চুদনৰ প্ৰস্তুতিত এক চৰম সুখ পালে। তাই পানীৰ বাহিৰত থকা মাছৰ দৰে বিচনাখনত চটফটাই চিঞৰি উঠিল, “অহ্ হ’য়! অ’হ্ ইয়েছ! তোৰ এই মাৰক জোৰে জোৰে চুষ! তোৰ জিভা ব্যৱহাৰ কৰি মোৰ এই ভোদা টো পৰিষ্কাৰ কৰি দে!”
হঠাতে ৰাজেনে শিল্পাৰ সেই চুকুৰিটোত এক অতি তীব্ৰ কামোৰ দিলে। শিল্পাই যন্ত্ৰণাত চিয়ঁৰি উঠিল, “আইইইইই!”
ৰাজেনে চকু দুটা ৰঙা কৰি ঘৃণাৰে সুধিলে, “কেনেকুৱা লাগিছে?”
শিল্পাই হঠাতে পগলাৰ দৰে হাঁহিবলৈ ধৰিলে আৰু ক’লে, “এয়া একো অত্যাচাৰ নহয় ৰাজেন… এইয়া মোৰ বাবে কেৱল ৱাৰ্ম-আপ “
শিল্পা বিচনাৰ পৰা জাপ মাৰি উঠিল আৰু একেবাৰে মালিকনীৰ দৰে গৰ্জন কৰি ক’লে, “ৰাজেন, থিয় হ তই কুকুৰৰ পোৱালি!”
ৰাজেন বিচনাৰ ওপৰত থিয় হ’ল। শিল্পাই তাৰ সন্মুখত আঁঠু কাঢ়ি বহিল আৰু তাৰ সেই লোহাৰ দৰে টান হৈ থকা বাৰীডালৰ আগটোত জিভাৰে চেলেকি দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ৰাজেনৰ গোটেই শৰীৰত যেন এক বিজুলী বৈ গল, সি চকু দুটা জপাই দিলে। শিল্পাই লাহে লাহে তাৰ গোটেই বাৰীডাল নিজৰ মুখৰ ভিতৰত সুমুৱাই ল’লে আৰু ব্ল’জব দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ৰাজেনৰ সেই বিশাল বাৰীডাল এতিয়া আইফেল টাৱাৰৰ দৰে থিয় হৈ ফাটি যাব খোজিছে।
শিল্পাৰ মুখৰ পৰা “গ্লক, গ্লক, গ্লক” শব্দ ওলাইছিল আৰু ৰাজেনে কামনাত গোঙাই আছিল— “অ’হ’হ’হ্!” কেইমিনিটমান চোহাৰ পিছত শিল্পাই তাৰ বাৰীডাল মুখৰ পৰা উলিয়াই দিলে। তাইৰ মুখৰ লেলাওটিবোৰ ৰাজেনৰ সেই তেজ-ৰঙা বাৰীডালৰ পৰা টোপাটোপে পৰিবলৈ ধৰিলে।
তাৰ পিছত শিল্পা ওলোটা হৈ ৰাজেনৰ মুখৰ আগত নিজৰ সেই মঙহাল কটিদুখন নচুৱাবলৈ ধৰিলে আৰু এজনী দুষ্ট ছোৱালী দৰে ক’লে, “এই দুখন লাগে নেকি ড্যাডী?!” এই ঠাট্টাই ৰাজেনক কামনাত একেবাৰে পাগল কৰি দিলে। সি ক’লে, “অহ্ হ’য়! ড্যাডীক তোৰ এই মঙহাল পাছফালটো এতিয়াই লাগে!”
শিল্পাই উত্তৰ দিলে, “তেন্তে ইয়াক জিভাৰে চেলেক!” ৰাজেনে পগলাৰ দৰে তাইৰ সেই বিশাল কতিদুখন চেলেকি দিবলৈ ধৰিলে আৰু কটিত এটাৰ পিছত এটাকৈ জোৰে জোৰে চৰ মাৰিবলৈ ধৰিলে। শিল্পাৰ পাছফালটো একেবাৰে তেজ-ৰঙা হৈ পৰিল।
হঠাতে শিল্পা ঘূৰি থিয় হ’ল আৰু ক’লে, “এতিয়া মাৰৰ পাল!” তাই ৰাজেনৰ সেই পাথৰৰ দৰে টান বাৰীডালত (dick) হাত দি জোৰেৰে চেপি ধৰিলে।
ৰাজেনে যন্ত্ৰণাত চিঞৰি উঠিল, “আহহহহহ!” শিল্পাই তাক নিজৰ সন্মুখত বহুৱাই ল’লে আৰু তাৰ দুয়োখন গালত জোৰে জোৰে চৰ মাৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাজেনৰ গাল দুখন একেবাৰে ৰঙা পৰি গ’ল।
তাৰ পিছত শিল্পাই নিজৰ ভৰি দুখন আকাশলৈ মেলি দিলে আৰু তাইৰ সেই আঠালটীয়া ভোদাখন ৰাজেনৰ চকুৰ আগত মেলি ধৰি আমন্ত্ৰণ জনালে— “আহ এতিয়া হাৰামীৰ পোৱালি, তোৰ এই বাৰীডাল এতিয়া মোৰ এই ভোদাত সুমুৱাই দে!”
ৰাজেনে শিল্পাক বিচনাত কাতি কৰি শুৱাই দিলে আৰু এটা হিংক্স্ৰ পশুৰ দৰে নিজৰ সেই বিশাল বাৰীডাল তাইৰ গিদাৰ ভিতৰত এটা চৰম ঠেলা মাৰি সুমুৱাই দিলে। সি পগলাৰ দৰে তাইৰ সেই আঠালটীয়া আৰু ভিজা গিদাখনত খুন্দা মাৰিবলৈ ধৰিলে। সি চিঞৰি উঠিল, “ল এইটো ল, বেশ্যা !” তাৰ বাৰীডাল শিল্পাৰ ভিতৰত এটা ইঞ্জিনৰ পিষ্টনৰ দৰে অতি দ্ৰুত আৰু জোৰেৰে বাহিৰ-ভিতৰ হ’বলৈ ধৰিলে।
শিল্পাই চৰম সুখত একেবাৰে জ্ঞান হেৰুৱাই গোঙাই উঠিল— “অহ্ য়েছ! অহ্ য়েছ! অহ্ য়েছ!” প্ৰায় ৬-৭ মিনিট ধৰি ৰাজেনে এজন ৰবটৰ দৰে নিৰন্তৰভাৱে তাইক চুদি থাকিল। তাৰ গোটেই শৰীৰ ঘামত লুতুৰি-পুতুৰি হৈছিল আৰু শিল্পায়ো একেদৰে ঘামৰ গা ধুই থকাৰ দৰে হৈছিল।
শিল্পাই কামনাত পাগল হৈ চিঞৰি উঠিল, “এতিয়া মই তোৰ ওপৰত উঠিম !” তাই জাপ মাৰি উঠি কাউগাৰ্ল পজিচন ল’লে আৰু ৰাজেনৰ সেই লোহাৰ দৰে টান বাৰীডালৰ ওপৰত পগলাৰ দৰে জাপ মাৰিবলৈ ধৰিলে। ঔষধৰ প্ৰভাৱত ৰাজেনৰ শক্তি এতিয়া দুগুণ হৈছিল, সি তলৰ পৰা নিজৰ কঁকালটো জোৰে জোৰে ওপৰলৈ মাৰি তাইক চৰম সুখ দিবলৈ ধৰিলে।
শিল্পাই চকু দুটা ওলোটা কৰি চিঞৰিলে, “অহ্ য়াহ মাদাৰফাকাৰ! মোক আৰু জোৰে চুদ !”
প্ৰতিটো জাপৰ লগত শিল্পাৰ সেই বিশাল পিহা দুটা ওপৰ-তলি কৰি দুলিব ধৰিলে। তাইৰ ভোদাৰ পৰা কামৰস আৰু ৰাজেনৰ ঘাম মিলি এক অদ্ভুত লেতেৰা শব্দ হ’বলৈ ধৰিলে। শিল্পাই ভাবিছিল তাইহে ৰাজেনক নচুৱাই আছে, কিন্তু তাই গম পোৱা নাছিল যে ৰাজেনৰ সেই ঔষধৰ প্ৰভাৱে তাইৰ গোটেই শক্তি শুহি লৈ এতিয়া তাইক মৃত্যুসদৃশ ক্লান্তিৰ ফালে লৈ গৈছে।
ৰাজেনে বিচনাৰ ওপৰত বহি জোৰেৰে তাইৰ ভৰি দুখন দুফাল কৰি দিলে আৰু মিশ্যনেৰী পজিচনত তাইক অতি দ্ৰুতগতিৰে চুদিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। শিল্পাৰ ভোদাখন এতিয়া এটা পুখুৰীৰ দৰে ভিজা আৰু আঠালটীয়া হৈ পৰিছে। ৰাজেনৰ শৰীৰৰ পৰা ঘামৰ টোপালবোৰ শিল্পাৰ গাত পৰিছে আৰু তাৰ হাত দুখনে নিৰ্দয়ভাৱে তাইৰ সেই বিশাল পীহা দুটা খামুচি ধৰিছে।
শিল্পাই কামনাত গোঙাই গোঙাই ক’লে, “তোৰ মাকক চুদ … তই তোৰ মাকক চুদি ভাল পাৱ নহয়!” তাইৰ উশাহ-নিশাহ এতিয়া বহুত ঘন হৈ আহিছে। ৰাজেনে অনুভৱ কৰিলে যে তাই লাহে লাহে ভাগৰি পৰিছে। সি এতিয়া ঘৰ্ষণ বঢ়াই তাইক আৰু বেছি আবেগিকভাৱে চুদিবলৈ ধৰিলে। শিল্পাৰ উত্তেজনা চৰম পৰ্যায় পালে আৰু তাইৰ গোটেই শৰীৰটো ধেনুৰ দৰে বেঁকা হৈ পৰিল— যেন হাজাৰ ভল্টৰ বিদ্যুতহে তাইৰ দেহত মাৰিলে। তাইৰ চকু দুটা ওলোটা হৈ গ’ল আৰু তাই বিচনাৰ ওপৰত নিজৰ কামৰস ছিটিকাই দিলে।
তাই চৰম ভাগৰত হাহাকাৰ কৰিছিল, কিন্তু ৰাজেনৰ মনত তাইৰ প্ৰতি কোনো দয়া নাছিল। সি তাইক ঘূৰাই দিলে আৰু ডগী পজিচন লবলৈ বাধ্য কৰিলে। শিল্পাই ভাগৰুৱা মাতেৰে ক’লে, “তোৰ ইমান শক্তি ক’ৰ পৰা আহিল মাদাৰফাকাৰ!”
ৰাজেনে পিছফালৰ পৰা তাইৰ সেই গৰম ভোদাত সোমাই দিলে আৰু লগে লগে তাইৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ কঠিন চুদন দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। শিল্পাই চিঞৰি উঠিল, “ওহ্, ওহ্ মই আৰু সহ্য কৰিব পৰা নাই… অ’ অ’ প্লিজ!”
ৰাজেনে পৈশাচিকভাৱে হাঁহি দিলে, “প্লিজ কি? তই এজনী বেশ্যা, তই এইটো ভালপোৱা নাই নেকি?” সি আৰু দ্ৰুতগতিৰে তাইক খুন্দা মাৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰ সেই চৰম আঘাতে শিল্পাৰ চকু দুটা ওলোটা কৰি দিলে আৰু ৩-৪ মিনিটৰ ভিতৰতে তাই আকৌ কামৰস উলিয়াই দিলে। এইবাৰ কামৰসৰ লগতে তাই বিচনাৰ ওপৰতে প্ৰস্ৰাৱ কৰি দিলে। তাই লৰচৰ কৰিব পৰা অৱস্থাত নাছিল। তাই ৰাজেনৰ পৰা আঁতৰি যাবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু ৰাজেনে তাইৰ চুলিত ধৰি টানি আনি ক’লে, “ড্যাডীৰ ধেমালি এতিয়াও শেষ হোৱা নাই!”
এইবাৰ ৰাজেনে তাৰ সেই কঠিন বাৰীডাল তাইৰ পাছফালৰ ফুটাত জোৰেৰে সুমুৱাই দিলে। শিল্পাই যন্ত্ৰণাত চিয়ঁৰি উঠিল আৰু কাকুতি কৰিবলৈ ধৰিলে, “ৰাজেন, তাত নহয়!” ৰাজেনে হাঁহি মাৰি অতি লাহে লাহে তাইৰ সেই পাছফালটো ফালিবলৈ ধৰিলে। হঠাতে সি এটা চৰম খোঁচ দিলে আৰু শিল্পাই যন্ত্ৰণাত ওঁঠ কামুৰি ধৰিলে। তাই ক’লে, “ওহ্ নহয়, তাত নহয়… প্লিজ মোক যাবলৈ দে!”
কিন্তু ৰাজেনে একো নুশুনিলে আৰু তাইৰ কটিখন পগলাৰ দৰে চুদিবলৈ ধৰিলে। শিল্পাৰ মুখখন মেল খাই গ’ল, জিভাখন বাহিৰলৈ ওলাই আহিল আৰু তাই কেৱল “ঘাঁৰৰৰ্, ঘাঁৰৰৰ্” শব্দ কৰি গোঙাবলৈ ধৰিলে। প্ৰায় ১০ মিনিট এই বিভৎস চুদনৰ পিছত ৰাজেনে লক্ষ্য কৰিলে যে শিল্পাৰ চকু দুটা জপ খাই গৈছে আৰু তাইৰ দেহটো ঢিলা হৈ পৰিছে। সি তাইৰ পাছফালৰ পৰা নিজৰ বাৰীডাল উলিয়াই আনিলে। তাইৰ শৰীৰটো বিচনাৰ ওপৰত এটা নিৰ্জীৱ বস্তুৰ দৰে পৰি ৰ’ল, যদিও তাই উশাহ লৈ আছিল।
ৰাজেনে এটা বিজয়ৰ হাঁহি মাৰিলে। সি মনে মনে নিজৰ পেণ্টটোৰ ওচৰলৈ গৈ সেই ক্ল’ৰ’ফৰ্ম সানি থোৱা ৰুমালখন উলিয়ালে আৰু শিল্পাৰ নাকৰ ওপৰত ২ মিনিটমান ধৰি ৰাখিলে। তাই সাৰ পাইছে নেকি চাবলৈ সি তাইৰ গালত এটা চৰ মাৰিলে। শিল্পাই একো সঁহাৰি নিদিলে— তাই এতিয়া গভীৰভাৱে অচেতন।
ৰাজেনে নিজৰ কাপোৰবোৰ পিন্ধি ল’লে আৰু কোৱাৰ্টাৰৰ মূল দুৱাৰখন খুলি দিলে।
ৰাজেনে দুৱাৰখন খোলাৰ লগে লগে মনিকা, অলকা আৰু খগেন অতি সাৱধানে ডাঃ শিল্পাৰ কোৱাৰ্টাৰৰ ভিতৰত সোমাই আহিল। শিল্পাৰ সেই উলংগ আৰু অচেতন দেহটো বিচনাৰ ওপৰত তেনেকৈয়ে পৰি আছিল। চাৰিওফালে যৌনতাৰ এক তীক্ষ্ণ আৰু লেতেৰা গোন্ধ ভৰি আছিল, কিন্তু সেইবোৰলৈ কাণ দিবলৈ তেওঁলোকৰ হাতত সময় নাছিল।
তেওঁলোকে পগলাৰ দৰে কোৱাৰ্টাৰটোৰ প্ৰতিটো চুক-কোণ খুঁচৰিবলৈ ধৰিলে। আলমাৰী, টেবুলৰ ড্ৰয়াৰ, বাথৰুমৰ ভেন্টিলেটৰ— একোৱেই বাকী নাৰাখিলে। আনকি তেওঁলোকে শিল্পাৰ আলমাৰীৰ ভিতৰত থকা লকাৰ আৰু চেফ (safe) টোৰ চাবিপাতো বিচাৰি পালে। বহু কষ্টেৰে চেফটো খোলা হ’ল যদিও তাৰ ভিতৰত কেৱল সোণৰ গহনা আৰু কিছু নগদ টকাহে ওলাল। কোনো ডাটা ষ্ট’ৰেজ ডিভাইচ বা পেন-ড্ৰাইভৰ চিন-চাব নাছিল।
প্ৰায় দুই ঘণ্টা ধৰি তন্ন তন্ন কৈ বিচাৰিও একো প্ৰমাণ পোৱা নগ’ল। সময় পাৰ হৈ গৈ আছিল। হতাশাত সকলোৰে মুখবোৰ ক’লা পৰি গ’ল। খগেনে ইংগিত দিলে যে এতিয়া ইয়াৰ পৰা আঁতৰি যোৱাটোৱেই মংগল। শিল্পাই যাতে তেওঁলোকৰ এই তালাচীৰ কোনো উমান নাপায়, তাৰ বাবে তেওঁলোকে লৰালৰিকৈ সকলো বস্তু আগৰ দৰে সজাই থলে।
তেওঁলোকে অতি নিঃশব্দে কোৱাৰ্টাৰটোৰ পৰা ওলাই আহিল আৰু নিশাৰ আন্ধাৰত হেৰাই গ’ল। শিল্পা তেতিয়াও ক্ল’ৰ’ফৰ্মৰ প্ৰভাৱত নিজৰ সেই লণ্ডভণ্ড হৈ থকা বিচনাখনত অচেতন হৈ পৰি আছিল।
কিন্তু তেওঁলোকৰ অজ্ঞাতসাৰে, সেই আন্ধাৰ কোণ এটাত এটা ছাঁৰ দৰে আকৃতি স্থিৰ হৈ থিয় দি আছিল। সিহঁতৰ প্ৰতিটো লৰচৰ সেই ৰহস্যময় আকৃতিটোৱে নিৰীক্ষণ কৰি আছিল। সিহঁত আন্ধাৰত মিলি যোৱাৰ পিছতো সেই আকৃতিটোৱে শিল্পাৰ কোৱাৰ্টাৰৰ ফালে চাই এক কুটিল হাঁহি মাৰিলে।
