নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-৯

শিল্পা যোৱাৰ প্ৰায় এঘণ্টাৰ পিছত ৰাজেনৰ শৰীৰৰ জঠৰতা লাহে লাহে কমিল। তেওঁ কোনোমতে থিয় হৈ অলকাৰ শোৱা কোঠালৈ খোজ ল’লে। অলকা তেতিয়ালৈকে সাৰ পাইছিল আৰু লাহে লাহে তাইৰ হোঁশ ঘূৰি আহিছিল। ৰাজেনক কোঠাত সোমাই অহা দেখিয়েই তাই লৰালৰিকৈ নিজৰ নগ্ন দেহটো বিচনাৰ চাদৰখনেৰে ঢাকি পেলালে। তাইৰ মূৰটো তেতিয়াও ঘূৰাই আছিল। ৰাজেনে তাইক এগিলাচ পানী দিলে।

পানীখিনি খোৱাৰ পিছত অলকাই আতুৰ হৈ সুধিলে, “মই… মই কিয় উলংগ হৈ আছোঁ? মোৰ কাপোৰবোৰ ক’ত?”

তাৰ পিছতেই অলকাৰ মনলৈ প্ৰতিটো দৃশ্য বিজুলীৰ দৰে আহিবলৈ ধৰিলে। শিল্পাই কৰা সেই ড্ৰাগছৰ খেলা, তাইৰ হাতৰ সেই লেতেৰা স্পৰ্শ, আৰু ৰাজেনৰ সেই প্ৰকাণ্ড বাৰীডালৰ প্ৰতিটো আঘাত— সকলোবোৰ তাইৰ চকুৰ আগত ভাঁহি উঠিল। প্ৰথমতে তাইৰ চকু দুটা ডাঙৰকৈ মেল খালে যদিও পিছমুহূৰ্ততে তাই এক লাজুক চাৱনিৰে ৰাজেনলৈ চালে আৰু ক’লে, “আমি… আমি এয়া কি কৰিলোঁ?” তাইৰ মাতত কোনো অপৰাধবোধ নাছিল, আছিল কেৱল লাজ আৰুএজন প্ৰেমিকৰ প্ৰতি থকা এক আন্তৰিক প্ৰশ্ন। তাই এতিয়াও নিজৰ বুচৰ ভিতৰত ৰাজেনৰ সেই গৰম পানীখিনি অনুভৱ কৰি আছিল।

ৰাজেনে অতি গম্ভীৰ হৈ তাইৰ কাষত বহিল আৰু ক’লে, “অলকা, তোমাৰ আৰু মোৰ মাজত যি ঘটিল, তাৰ বাবে তুমি মোক পিছত যি শাস্তি দিয়া দিবা। কিন্তু এতিয়া আমাৰ আগত এটা ডাঙৰ বিপদ আহি পৰিছে।”

অলকাই উৎকণ্ঠাৰে সুধিলে, “কি বিপদ?”

ৰাজেনে ক’লে, ” চিল্পা, সেইজনী এজনী ডাইনী। তাই আমাৰ সেই চৰম মিলনৰ ভিডিঅ’ কৰি থৈছে। তাই মোক ব্লেকমেইল কৰিছে যে যদি মই তাইৰ নিৰ্দেশত তাইক যৌন সুখ নিদিওঁ, তেন্তে তাই সেই ভিডিঅ’টো গোটেই গাঁৱত বিলাই আমাক পৰ্ণষ্টাৰ (porn star) বনাই এৰিব।”

কথাটো শুনি অলকাৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি কঁপি উঠিল। তাই ৰাজেনৰ হাতত খামুচি ধৰি কান্দোনভৰা মাতেৰে সুধিলে, “এতিয়া আমাৰ কি হ’ব? সমাজত মই কেনেকৈ মুখ দেখুৱাম?”

ৰাজেনে বৰ মৰমেৰে অলকাৰ হাতখন ধৰিলে আৰু ক’লে, “ভয় নকৰিবা মোৰ দেহা, মই কিবা এটা উপায় উলিয়ামেই। কিন্তু এতিয়াই মই খগেনক লগ ধৰিব লাগিব। সিহে এই বিপদৰ পৰা আমাক উদ্ধাৰ কৰিব পাৰিব।”

প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাজেনৰ মুখত ‘দেহা’ শব্দটো শুনি অলকাৰ চকুহাল চলচলীয়া হৈ পৰিল। তাই সকলো দুখ পাহৰি ৰাজেনক সাবটি ধৰিলে। কেইমিনিটমানৰ পিছত ৰাজেন কাপোৰ পিন্ধি খগেনৰ ঘৰলৈ বুলি ওলাই গ’ল।

ৰাজেন যেতিয়া খগেন আৰু মনিকাৰ ঘৰ পালেহি, তেতিয়া বাহিৰত চৰম আন্ধাৰ। ৰাতি প্ৰায় ৭ বাজিছে। ৰাজেনে কঁপা কঁপা হাতেৰে দুৱাৰৰ বেলটো বজালে। মনিকাই দুৱাৰখন খুলি এটা ধুনীয়া হাঁহি মাৰি ক’লে, “অ’ ৰাজেন ! আপুনি চাগে আমাৰ ঘৰৰ বাটটো পাহৰিয়েই গৈছিল। বহুত দিনৰ মূৰত দেখা দিছে যে?”

মনিকাই লক্ষ্য কৰিলে ৰাজেনৰ মুখখন একেবাৰে শেঁতা পৰি আছে আৰু কপালত ঘামৰ টোপাল। ৰাজেনে অতি গহীন আৰু থোকাথোকি মাতেৰে সুধিলে, “খগেন ঘৰত আছেনে? জৰুৰী কথা এটা আছিল।” মনিকাই বুজি পালে কিবা এটা ডাঙৰ অঘটন ঘটিছে। তাই ক’লে, “হয়, আছে। ভিতৰলৈ আহক।”

ৰাজেন ড্ৰয়িং ৰুমৰ ছফাত সোমাই ধপকৈ বহি পৰিল। মনিকাই খগেনক মাতি আনিলে। খগেন ওলাই আহি ৰাজেনৰ লগত কৰমৰ্দন কৰি ক’লে, “হেল্ল’ ৰাজেন! কি খবৰ তোমাৰ? মুখখন দেখোন এনেকুৱা লাগিছে যেন কাৰোবাৰ মৃত্যুহে হ’ল!” খগেন আৰু ৰাজেন এজন আনজনৰ বিপৰীতে বহিল আৰু মনিকা খগেনৰ কাষতে সজাগ হৈ থিয় হৈ ৰ’ল।

ৰাজেনে বহুত ইতস্ততঃ কৰি, লাজত তলমূৰ কৰি ক’লে, “খগেন… অলকা আৰু মোৰ মাজত এটা বহুত লজ্জাজনক ঘটনা ঘটি গ’ল। মই এতিয়া নিজৰ মুখ দেখুৱাব নোৱাৰা হৈছোঁ।” কথাটো কৈয়েই ৰাজেন কেইছেকেণ্ডমানৰ বাবে মৌন হৈ পৰিল, যেন তেওঁৰ ডিঙিটো কোনোবাই চেপিহে ধৰিছে।

খগেনে ৰাজেনৰ কান্ধত হাত থৈ ক’লে, “আৰে ভাই, কি হৈছে খুলি কোৱা। আমি বন্ধুহে।”

ৰাজেনে একেবাৰে নিৰুপায় হৈ সৰু মাতেৰে ক’লে, “মই… মই অলকাক চুদিলোঁ। কোনো পশুৰ দৰে তাইৰ সেই মঙহাল শৰীৰটো বিচনাত মোহাৰি পেলালোঁ… তাইৰ সেই পবিত্ৰ দেহটোক মই মোৰ বাৰীডালেৰে ক্ষত-বিক্ষত কৰি দিলোঁ।”

কথাটো শুনি মনিকা আৰু খগেনে ইজনে সিজনলৈ চাই মিচিকীয়াই হাঁহিলে। খগেনে ধেমালি কৰি ক’লে, “ইয়াতনো লজ্জাজনক কিটো হ’ল? তোমালোক দুয়ো পূৰ্ণবয়স্ক মানুহ। আজিৰ যুগত এনেকুৱা চুদন এটা স্পৰ্টছৰ দৰেহে। ইমান টেনশ্যন ল’বলগীয়া একো নাই।”

কিন্তু ৰাজেনে যেতিয়া ক’লে, “বেয়াটো এতিয়াহে আৰম্ভ হৈছে খগেন, কাৰণ সেই চুদনটো স্বাভাৱিক নাছিল,” তেতিয়া পৰিৱেশটো গহীন হৈ পৰিল। ৰাজেনে তেতিয়া ডাঃ শিল্পাৰ সেই বিষাক্ত চক্ৰান্তৰ কথা ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে। কেনেকৈ তাই ভুৱা চিকিৎসাৰ নামত ঘৰত সোমাল, কেনেকৈ সিহঁত দুয়োৰে চাহত ড্ৰাগছ মিহলাই দিলে আৰু কেনেকৈ নিচাত লালকাল হৈ থকা অৱস্থাত ৰাজেনে অলকাৰ সেই গধুৰ দুধ (tits) আৰু বুচ (buch) খনৰ ওপৰত চৰম পৈশাচিক অত্যাচাৰ চলালে— সকলোবোৰ বৰ্ণনা কৰিলে।

আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা, শিল্পাই কেনেকৈ সেই সমগ্ৰ নগ্ন দৃশ্যবোৰ ভিডিঅ’ কৰি এতিয়া ৰাজেনক তাইৰ বিচনাৰ গোলাম হ’বলৈ ব্লেকমেইল কৰি আছে, সেইটো শুনি খগেন আৰু মনিকাৰ চকু কপালত উঠিল। ৰাজেনে চকুলো মচি ক’লে, “সেইজনী ডাইনীয়ে কৈছে— তাই যেতিয়াই মাতিব মই যাব লাগিব আৰু তাইৰ সেই লেতেৰা ফুটাটো মোৰ বাৰীডালেৰে শান্ত কৰিব লাগিব। নহ’লে তাই আমাক গোটেই গাঁৱৰ আগত লজ্জিত কৰিব।”ৰাজেন আৰু অলকাৰ লগত যি ঘটিল, সেইয়া শুনি মনিকা একেবাৰে স্তব্ধ হৈ পৰিল আৰু খগেন খঙত জ্বলি উঠিল। তেওঁ দাঁত কৰচি ক’লে, “সেই হাৰামী মাগিজনী! মই ইতিমধ্যে তাইৰ সেই কামুক চক্ৰান্ত আৰু লেতেৰা খেলবোৰৰ কথা বহুতৰে পৰা শুনিছোঁ। মানুহে মোক অনানুষ্ঠানিকভাৱে বহুত কিবাকিবি কৈছে, কিন্তু কোনেও আজিলৈকে তাইৰ বিৰুদ্ধে আনুষ্ঠানিকভাৱে অভিযোগ দিয়াৰ সাহস কৰা নাই।”

খগেনে অলপ পৰ ৰৈ ক’লে, “শুন ৰাজেন, তোৰ পৰিস্থিতিটো বৰ জটিল। তই যদি তাইৰ বিৰুদ্ধে পুলিচত ৰিপৰ্ট কৰ, মই হয়তো চাৰ্চ ৱাৰেণ্ট উলিয়াব পাৰিম বা তাইক ২৪ ঘণ্টাৰ বাবে লক-আপত ৰাখিব পাৰিম, কিন্তু সেইখিনি সময় তাইৰ বাবে যথেষ্ট তোমাক বদনাম কৰিবলৈ। তাই লগে লগে সেই ভিডিঅ’টো ভাইৰেল কৰি দিব। তদুপৰি মোৰ সন্দেহ হয় যে আমাৰ পুলিচ বিভাগৰো কেইটামান মানুহ তাইৰ লগত মিলি আছে, সেইকাৰণে কোনোবাই অভিযোগ দিলেও একো নহয়।”

খগেনে ৰাজেনক আশ্বাস দি ক’লে, “মই কথা দিছোঁ মই একচন লম, কিন্তু তাৰ আগতে আমি তোৰ সেই ভিডিঅ’টো উদ্ধাৰ কৰিব লাগিব আৰু তাইৰ ফোনৰ পৰা সেইটো ডিলিট কৰাৰ এটা উপায় উলিয়াব লাগিব। কিন্তু কেনেকৈ?”

খগেন কেইমিনিটমানৰ বাবে মৌন হৈ ৰ’ল। হঠাতে তেওঁৰ মুখত এক জিলিকনি বিয়পি পৰিল। তেওঁ আনন্দৰে ক’লে, ” মোৰ মূৰত এটা বুদ্ধি আহিছে!” খগেনে তেওঁৰ পৰিকল্পনাটো মনিকা আৰু ৰাজেনক বিলাই দিলে। বুদ্ধিটো শুনি ৰাজেনে অলপ সকাহ পালে। তেওঁ খগেনক ধন্যবাদ দি অলকাৰ ঘৰলৈ বুলি ৰাওনা হ’ল।

ৰাজেন যেতিয়া ঘৰ পালেহি, দেখিলে যে অলকা চৰম চিন্তাত আছিল। অলকাই লৰালৰিকৈ সুধিলে, “খগেনে কি ক’লে?” ৰাজেনে খগেনৰ সকলো কথা অলকাক খুলি ক’লে। পৰিৱেশটো অলপ পাতল কৰিবলৈ ৰাজেনে হাঁহি এটা মাৰি সুধিলে, “বাৰু অলকা, তোমাৰ ভোক লাগিছে নেকি?”

অলকাই ক’লে, “অহ্! মই চোন ৰান্ধিবলৈকে পাহৰি গ’লোঁ!”

ৰাজেনে হাঁহি মাৰি ক’লে, “বলা, আজি দুয়ো মিলি একেলগে ৰান্ধো।” ৰন্ধা-বঢ়া আৰু খোৱাৰ সময়ত দুয়োৰে মাজত বেছি কথা নহ’ল। অলকাৰ চকুহাল লাজত তললৈ পৰি আছিল। ৰাজেনেও তাইৰ চকুৰ ফালে পোনে পোনে চাবলৈ সাহস কৰা নাছিল। আজি ৰাজেনে নিজৰ প্লেটখন ধুবলৈও আগবাঢ়ি নগ’ল, অলকাই মনে মনে সকলোবোৰ বাচন-বৰ্তন চাফা কৰিলে। ৰাজেনে কেৱল একেথিৰে তাইৰ সেই সুন্দৰ আৰু সুঠাম দেহাটোৰ ফালে চাই থাকিল।

কিছু সময়ৰ পিছত অলকাই লাজুক মাতেৰে ৰাজেনক ক’লে, “গুডনাইট।”

ৰাজেনে লাহেকৈ তাইৰ ওচৰ চাপি গ’ল আৰু তাইৰ কপালত এটা মৰমৰ চুমা দি ক’লে, ” গুডনাইট দেহা।”

দুয়ো নিজৰ নিজৰ কোঠালৈ গ’ল। নিশা অতিবাহিত হ’ল।

পিছদিনা পুৱা ঠিক ৮ বজা। মেডিকেল চেন্টাৰত ডাঃ শিল্পাই নিজৰ কাম আৰম্ভ কৰিছে। এজন বুঢ়া মানুহ তেওঁৰ সন্মুখত বহি নিজৰ বেমাৰৰ বিৱৰণ দি আছে। শিল্পাই মনোযোগেৰে শুনি থকাৰ সময়তে হঠাতে তেওঁৰ মোবাইলটোত ৫-৬ টা হোৱাটছ্এপ মেচেজ আহিল। শিল্পাই পাছৱৰ্ড মাৰি মোবাইলটো খুলি মেচেজকেইটা চাবলৈ লওঁতেই হঠাতে এজনী মহিলা দৌৰি তেওঁৰ চেম্বাৰত সোমাল। মহিলাগৰাকীয়ে নিজৰ পেটটো খামুচি ধৰি আছিল।

শিল্পাই আচৰিত হৈ সুধিলে, “আপুনি কোন? এনেকৈ বিনা অনুমতিত কিয় সোমাই আহিছে?”

মহিলাগৰাকীয়ে যন্ত্ৰণাত কেঁকাই ক’লে, “ডাক্তৰণী বাইদেউ, মোক বচাওক! মোৰ পেটৰ বিষত প্ৰাণ উৰি যাব খুজিছে… মই আৰু সহ্য কৰিব পৰা নাই!”

শিল্পাই মোবাইলটো টেবুলৰ ওপৰত থৈ ক’লে, “আপুনি কিবা ২ মিনিট ৰ’ব পাৰিবনে? মই এই দদাইদেউজনক চাই লওঁ।”

মহিলাগৰাকীয়ে চিয়ঁৰি উঠিল, “নাই ডাক্তৰ, মই নোৱাৰোঁ…” এইবুলি কওঁতেই মহিলাগৰাকীৰ মূৰটো ঘূৰাই গ’ল আৰু তাই মাটিত ঢলি পৰিল। শিল্পা লৰালৰিকৈ তাইৰ ওচৰলৈ দৌৰি গ’ল। সেই সুযোগতে সন্মুখত বহি থকা বুঢ়া মানুহজনে অতি সাৱধানে শিল্পাৰ ফোনৰ স্ক্ৰীণখন স্পৰ্শ কৰি থাকিল যাতে ফোনটো লক হৈ নাযায়।

শিল্পাই বুঢ়া মানুহজনক ক’লে, “দদাইদেউ, আপুনি অলপ ৰওক। মই আগতে এওঁক চাব লাগিব।” বুঢ়া মানুহজনে বুজি পোৱাৰ দৰে মূৰ দুপালে। শিল্পাই এজন মেল নাৰ্ছৰ সহায়ত মহিলাগৰাকীক ভিতৰৰ কোঠালৈ লৈ গ’ল, কিন্তু খৰখেদাত ফোনটো টেবুলৰ ওপৰতে এৰি থৈ গ’ল।

শিল্পা চকুৰ আঁৰ হোৱাৰ লগে লগে বুঢ়া মানুহজনৰ চেহেৰা সলনি হৈ গ’ল। তেওঁ জেপৰ পৰা এটা বিশেষ যন্ত্ৰ উলিয়াই শিল্পাৰ ফোনটোৰ লগত সংযোগ কৰি দিলে। যন্ত্ৰটোৱে লগে লগে শিল্পাৰ ফোনৰ গোটেই মেম’ৰীটো স্কেন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰায় ১০ মিনিট ধৰি তেওঁ অতি সাৱধানে ফোনটোৰ প্ৰতিটো ফাইল পৰীক্ষা কৰিলে আৰু যি লাগে সেইটো কপি কৰি ল’লে। তাৰ পিছত তেওঁ যন্ত্ৰটো খুলি লৈ ফোনটো আকৌ আগৰ দৰে লক কৰি থৈ দিলে।

কিছু সময়ৰ পিছত ডাঃ শিল্পা আকৌ চেম্বাৰলৈ সোমাই আহিল আৰু বুঢ়া মানুহজনৰ সন্মুখত বহিল। ঠিক সেই সময়তে ভিতৰৰ পৰা সেই মহিলাগৰাকীও ওলাই আহিল। তাই শিল্পাক ধন্যবাদ দি ক’লে, “ডাক্তৰণী বাইদেউ, এতিয়া মই বহুত আৰাম পাইছোঁ। আপোনাক বহুত ধন্যবাদ।”

শিল্পাই হাঁহি মাৰি ক’লে, “চিন্তা কৰিবলগীয়া একো নাই, এইটো কেৱল গেছৰ সমস্যা আছিল।”

মহিলাগৰাকী ওলাই গ’ল, কিন্তু যোৱাৰ আগতে তাই বুঢ়া মানুহজনক চকুৰে এটা সংকেত দি গ’ল— “মিছন সফল!”

মনিকাই হাঁহি এটা মাৰি খগেনক সুধিলে, “মোৰ এক্টিং কেনেকুৱা আছিল কোৱা? একেবাৰে অৰিজিনেল লাগিছিল নে নাই?”

খগেনে হাঁহি মাৰি ক’লে, “চৰম অভিনয় কৰিছা সোণজনী! তুমি মাটিত পৰি যোৱাৰ লগে লগে শিল্পা তেনেই ভইখাই গৈছিল। কিন্তু…” খগেনৰ মাতটো হঠাতে অলপ গহীন হৈ পৰিল।

মনিকাই লগে লগে সুধিলে, “কিন্তু কি হ’ল? কামটো হোৱা নাই নেকি?”

খগেনে সেই মেম’ৰী ষ্ট’ৰেজ ডিভাইচটোলৈ আঙুলিয়াই ক’লে, “কামটো হৈছে, কিন্তু সমস্যা এটা আছে। মই ইয়াৰ ফোনটোৰ গোটেই ডাটাখিনি কপি কৰি ল’লোঁ ঠিকেই, কিন্তু এতিয়ালৈকে কোনো ভিডিঅ’ ক্লিপ বিচাৰি পোৱা নাই। চাগে ডাইনীজনীয়ে এইবোৰ ক’ৰবাত লুকুৱাই থৈছে বা কোনো এনক্ৰিপটেড ফোল্ডাৰত ৰাখিছে। মই এই গোটেই ডাটাবোৰ এতিয়া খুঁচৰি চাব লাগিব।”

মনিকাই এটা আত্মবিশ্বাসেৰে ভৰা হাঁহি মাৰি ক’লে, “তুমি বিচাৰি পাবাই! সেই মাগিজনীৰ সকলো পাপৰ প্ৰমাণ ইয়াত নিশ্চয় আছে। বাৰু, এতিয়া মোৰ অফিচলৈ যাবলৈ পলম হৈছে, মই ওলাওঁ।” এইবুলি কৈয়েই মনিকা অফিচলৈ বুলি ওলাই গ’ল।

খগেন অকলে ড্ৰয়িং ৰুমত বহি ৰ’ল। তেওঁৰ চকু এতিয়া কম্পিউটাৰৰ পৰ্দাত। তেওঁ এটা এটাকৈ ফাইলবোৰ খুলিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ জানিছিল যে শিল্পাই যিহেতু ৰাজেনক চুদনৰ ভয় দেখুৱাইছে, তেন্তে ভিডিঅ’টো নিশ্চয় আছে।

মেডিকেল চেন্টাৰৰ পৰা ওলাই ডাঃ শিল্পাই নিজৰ কোৱাৰ্টাৰৰ ফালে খোজ দিছিলহে মাত্ৰ, তেনেতে তেওঁ দেখিলে যে মিনতি কম্পাউণ্ডৰ ভিতৰত সোমাইছে। শিল্পাৰ চকুহালত সেই চিনাকি কুটিল আৰু কামুক চাৱনিটো জিলিকি উঠিল। তেওঁ ওঁঠত এটা চয়তানী হাঁহি লৈ মিনতিৰ ফালে চালে।

শিল্পাই এটা অদ্ভূত সুৰত ক’লে, “অহ্… তুমি আহিলা তেন্তে! বলা, মোৰ পিছে পিছে মোৰ কোৱাৰ্টাৰলৈকে বলা। তোমাৰ সেই ‘বেমাৰ’বোৰৰ বিষয়ে আমি তাতেই বহলাই আলোচনা কৰিম।”

কোৱাৰ্টাৰৰ ভিতৰত সোমাই দুৱাৰখন বন্ধ কৰি দিয়াৰ লগে লগে শিল্পাৰ চকুৰ চাৱনি সম্পূৰ্ণ সলনি হৈ পৰিল। তাই চকী এখনত একেবাৰে মালিকনীৰ দৰে বহি ল’লে আৰু মিনতিৰ ফালে কামুকতাৰে চাই ক’লে, “এতিয়া মোৰ নিজশ্ব বেশ্যা , তোৰ চাদৰ-মেখেলা আৰু পেটিকোট খুলি পেলা। মই চাব বিচাৰোঁ যে তই মোৰ নিৰ্দেশবোৰ আখৰে আখৰে পালন কৰিছ নে নাই!”

মিনতিয়ে লাজ আৰু ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিলে, কিন্তু শিল্পাৰ নিৰ্দেশ অমান্য কৰাৰ সাহস তাইৰ নাছিল। তাই লাহে লাহে নিজৰ কাপোৰবোৰ খুলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰথমে চাদৰখন আৰু তাৰ পিছত ব্লাউজ আৰু পেটিকোট খুলি তাই শিল্পাৰ সন্মুখত প্ৰায় সম্পূৰ্ণ উলংগ হৈ থিয় হ’ল।

মিনতিৰ দেহটো দেখি শিল্পাৰ জিভাৰে ওঁঠখন চেলেকিলে। মিনতিয়ে পিন্ধি আছিল এটা অতি উত্তেজনাপূৰ্ণ চাটিন ষ্ট্ৰিং শৈলীৰ ব্ৰা আৰু পেণ্টি। তাইৰ সেই বিশাল 42 D চাইজৰ পিহা দুটা সেই সৰু ব্ৰাটোৰ পৰা ওলাই আহিবলৈ বিচাৰি চটফটাই আছিল। সেই ব্ৰাটোৱে তাইৰ স্তনৰ দুটাৰ সেই নিপল দুটা কোনোমতেহে ঢাকি ৰাখিছিল। একেদৰে তাইৰ সেই তেনেই পাতল পেণ্টিটোৱেও তাইৰ তলৰ সেই মঙহাল আৰু নোমাল বুচ খনক সম্পূৰ্ণৰূপে ঢাকিব পৰা নাছিল— যেন এক নগ্ন আমন্ত্ৰণহে দি আছিল।

শিল্পাই চকীৰ পৰা উঠি মিনতিৰ ওচৰ চাপি গ’ল। তাই মিনতিক ঘুৰাই দিলে আৰু পিছফালৰ পৰা সেই বিশাল পিহাএটা হাতত লৈ জোৰেৰে চেপি দিলে আৰু ক’লে, “বাহ্! দেখিছোঁ তই দামী মাল পিন্ধি আহিছ। তোৰ এই মঙহাল দেহাটো দেখিলে যিকোনো পুৰুষৰ বাৰীডাল (baridal) থিয় হৈ যাব। কিন্তু মনত ৰাখিবি, তই কেৱল মোৰ বাবেহে খাজু হ’ব লাগে।”

শিল্পাই মিনতিৰ কঁকালত ধৰি তাইক নিজৰ ফালে টানি আনিলে। মিনতিৰ সেই উষ্ণ আৰু নগ্ন শৰীৰৰ গোন্ধটো লৈ শিল্পাই ক’লে, “এতিয়া ক… তই কিমান দিনৰ পৰা চুদনৰ পিয়াহ লৈ আছ?”

মিনতিয়ে কঁপিবলৈ ধৰা মাতেৰে একেবাৰে অসহায় হৈ ক’লে, “বহুত দিনৰ পৰাই মিষ্ট্ৰেছ… আপোনাৰ চুদনৰ বাবে চটফটাই আছোঁ।”

ডাঃ শিল্পাই তাইৰ সেই বিয়াগোম পিহা দুটা ব্ৰাৰ ওপৰৰ পৰাই পগলাৰ দৰে মোহাৰি চেপি থাকিল। তাৰ পিছত তাই নিজৰ এখন হাত তললৈ নমাই মিনতিৰ পেণ্টীৰ কাষৰ ফালে সোমাই দিলে আৰু দুটা আঙুলি একেবাৰে ভিতৰলৈ সুমুৱাই দিলে। শিল্পাই মিনতিৰ সেই গৰম হৈ থকা বুচৰ চুকুৰিটো জোৰে জোৰে মালিছ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মিনতিয়ে কামনাত একেবাৰে চিঞৰি উঠিল, “অ’হ’হ’হ’হ্… আঃ মিষ্ট্ৰেছ! ফালি দিয়ক মোৰ ভোদাখন!”

ডাঃ শিল্পাই তাইৰ সেই বুচৰ চুকুৰিটো কেইমিনিটমান ধৰি আঙুলিৰে ফাম্বল কৰি থকাৰ পিছত মুখখন মিনতিৰ মুখৰ একেবাৰে কাষলৈ লৈ গ’ল। তাই নিজৰ জিভাখন বাহিৰ কৰি মিনতিৰ ওঁঠ দুখন চেলকিলে আৰু তাৰ পিছত গোটেই জিভাখন মিনতিৰ মুখৰ ভিতৰত সোমাই দিলে। তাই মিনতিক এটা গভীৰ ফ্ৰেন্স কিছ খালে। এহাতেৰে মিনতিৰ সেই পূৰ্ণবয়স্ক মঙহাল পিহা দুটা জোৰে চেপি খেলি থাকিল আৰু আনখন হাতেৰে তাইৰ সেই গৰম ক্লিঅৰিছতো অহৰহ মালিছ কৰি থাকিল। মিনতিয়ে সেই চৰম চুমাৰ মাজতে “উমমম্… আঃ” বুলি কামনাত ককবকাই উঠিল।

কেইমিনিটমান পিছত শিল্পাই চুমাটো ভাঙিলে আৰু মিনতিক নিজৰ ফালে ঘূৰাই দি লাহে লাহে তাইৰ বিকিনিৰ ফিতা দুটা খুলি দিলে। ব্ৰাটো মজিয়াত পৰি যোৱাৰ লগে লগে মিনতিৰ সেই ৪২ ডি চাইজৰ বিশাল গাখীৰ দুটা জপিয়াই ওলাই আহিল, যেন শিল্পাক খাবলৈ নিমন্ত্ৰণহে জনাইছে। ডাঃ শিল্পাই মিনতিৰ সেই বাসখনা ভৰা চকুলৈ চাই নিজৰ ব্লাউজ, চাদৰ আৰু ব্ৰা সকলো খুলি দলিয়াই দিলে। তাৰ পিছত তাই নিজৰ সেই থিয় হৈ থকা নিপ্পল দুটা মিনতিৰ নিপ্পলত জোৰেৰে ঘঁহি দিলে। মিনতিৰ শৰীৰত যেন হাজাৰ ভ’ল্টৰ বিজুলীহে বৈ গল। শিল্পায়ো সেই চৰম যৌন উত্তেজনাৰ উত্তাপ অনুভৱ কৰিলে।

শিল্পাই আকৌ মিনতিক ফ্ৰেঞ্চকিচ খালে আৰু তাৰ পিছত কামাতুৰ মাতেৰে সুধিলে, “তই মোৰ গোলাম হৈ নিজকে মোৰ ওচৰত সম্পূৰ্ণ সমৰ্পণ কৰিছ নে মোৰ বেশ্যা?”

মিনতিয়ে নিজৰ ওঁঠখন কামুৰি একেবাৰে লেতেৰা আৰু যৌনতাপূৰ্ণ মাতেৰে উত্তৰ দিলে, “হয় মিষ্ট্ৰেছ… মই মোৰ এই সম্পূৰ্ণ শৰীৰ আৰু এই গৰম বুচখন তোমাক সমৰ্পণ কৰিলোঁ মিষ্ট্ৰেছ।”

ডাঃ শিল্পাই এটা পৈশাচিক হাঁহি মাৰি আদেশ দিলে, “তেন্তে এতিয়া আঁঠু লৈ মোৰ মেখেলা আৰু পেণ্টীতো খুলি দে মোৰ ৰেণ্ডী!”

মিনতিয়ে লগে লগে আঁঠু কাঢ়ি বহি শিল্পাৰ মেখেলা আৰু পেণ্টীটো টানি খুলি দিলে। কাপোৰবোৰ খুলাৰ লগে লগে শিল্পাই নিজৰ সেই আঠালটীয়া বুচখন জোৰেৰে মিনতিৰ মুখত চেপি ধৰিলে আৰু গৰ্জন কৰি ক’লে, “মোৰ এই ভোদাখন এতিয়া চুহি খা মোৰ গোলাম! জিভাৰে মোৰ চুকুৰিটো চেলেকিদে! পুৰা চুহি শেষ কৰি দে!”

মিনতিৰ নাকত সেই তীব্ৰ কামৰসৰ গোন্ধ ভৰি পৰিল। তাই জিভাখন উলিয়াই শিল্পাৰ ভোদা চেলেকিবলৈ আৰু ক্লিটৰিজ চুহিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। শিল্পাৰ গোটেই দেহত সুখৰ জোৱাৰ উঠিল, তাই কামনাত গোঙাই উঠিল, “মমমমমম্… আঃ মোৰ গোলাম! জোৰে চুহি খা! জোৰে চেলেক! মোক চৰম সুখ দে মোৰ চাকৰণী!”

মিনতিয়ে ৩-৪ মিনিট ধৰি শিল্পাৰ সেই গৰম ভোদাটো চুহি আৰু চেলেকী থকাৰ পিছত শিল্পাই তাইক থিয় হ’বলৈ আদেশ দিলে। তাই নিজেই মিনতিৰ পেণ্টীটো টানি ফালি পেলালে আৰু তাইক ওচৰৰ বিচনাখনলৈ লৈ গ’ল। তাই মিনতিক চিত কৰি শুৱাই দিলে আৰু তাইৰ সেই ফুলি থকা বোঁটা দুটা জিভাৰে লপ লপাই চেলেকিব ধৰিলে। মাজে মাজে তাই মিনতিৰ গোটেই পিহা দুয়োতাই মুখত ভৰাই জোৰে জোৰে চুহিবলৈ ধৰিলে।

মিনতি এতিয়া যৌন উন্মাদনাত একেবাৰে পাগল হৈ গ’ল। তাই মূৰটো বিচনাৰ ইকাতি-সিকাতি কৰি চটফটাই থাকিল। শিল্পাই হঠাতে তাইৰ বোঁটা এটা দাঁতেৰে কামুৰি ধৰিলে। মিনতিয়ে যন্ত্ৰণা আৰু সুখৰ চৰম পৰ্যায়ত চিঞৰি উঠিল, “আউচ্… আঃ মিষ্ট্ৰেছ! মোৰ লগত আৰু খেলা নকৰিব… মোক এতিয়াই খাই দিয়ক… মোৰ পানী উলিয়াই দিয়ক মিষ্ট্ৰেছ!”

শিল্পাই পৈশাচিক হাঁহি মাৰি মিনতিৰ ভিজা বুচৰ চুকুৰিটো জিভাৰে জোৰে জোৰে চেলেকিব ধৰিলে। মিনতিৰ মূৰলৈ যেন হাজাৰ ভল্টৰ বিজুলীহে বৈ গল। তাই শিল্পাক ভিক্ষা কৰিবলৈ ধৰিলে, “অ’ প্লিজ মিষ্ট্ৰেছ… মোক পাগল নকৰিব… মোক এতিয়াই শেখ কৰি দিয়ক ••••মোৰ মালপানী বাহিৰ কৰি দিয়ক… মই তোমাৰ ভৰিত ধৰি ভিক্ষা কৰিছোঁ মিষ্ট্ৰেছ!”

ডাঃ শিল্পাই মিনতিৰ সেই গৰম ভোদাৰ পৰা নিজৰ মুখখন আঁতৰাই আনিলে আৰু ওঁঠত লাগি থকা মিনতিৰ সেই আঠালটীয়া কামৰসখিনি জিভাৰে চেলেকি পৰিষ্কাৰ কৰিলে। তাই বিচনাৰ পৰা উঠি ওচৰতে থকা বাস্কেট এটাৰ পৰা এটা প্ৰকাণ্ড টু-ৱে ডিলডো উলিয়াই আনিলে। সেই ডিলডোটোৰ আকাৰ আৰু মুৰাতোৰ জোখ দেখি মিনতিৰ চকু কপালত উঠিল।

মিনতিয়ে কঁপিবলৈ ধৰা মাতেৰে অসহায় হৈ সুধিলে, “ওহহহ মিষ্ট্ৰেছ… ইমান ডাঙৰ বস্তুটো মোৰ ফুটাত কেনেকৈ সোমাব! মই চাগে ফালি যাম!”

শিল্পাই এটা পৈশাচিক আৰু কুটিল হাঁহি মাৰি ক’লে, “সেইটোৱেই তো চাবলগীয়া কথা মোৰ খানকী!” শিল্পাই ডিলডোটোৰ দুয়োটা মূৰত কিছুমান পিছল জেল সানি ল’লে। তাৰ পিছত তাই মিনতিক বিচনাৰ ওপৰত নিজৰ ফালে মুখ কৰি বহিবলৈ দিলে।

শিল্পাই লাহেকৈ ডিলডোটোৰ এটা মূৰ মিনতিৰ সেই ৰঙা পৰি থকা ভোদাৰ মুখত থৈ এটা হেঁচা দিলে। মিনতিয়ে যন্ত্ৰণা আৰু চৰম যৌন উত্তেজনাত চিঞৰি উঠিল, “আউউউচ্চ মিষ্ট্ৰেছ… ওহহহ মিষ্ট্ৰেছ! মই আৰু নোৱাৰোঁ… এইটো বহুত ডাঙৰ… মোৰ উশাহ বন্ধ হৈ গৈছে!”

মিনতিৰ উশাহ-নিশাহ চুটি আৰু গধুৰ হৈ আহিল। তাইৰ সেই ৪২ ডি চাইজৰ পিহা দুটা ডিলডোটোৰ প্ৰতিটো হেঁচাত কঁপিবলৈ ধৰিলে। শিল্পাই মিনতিৰ চকুলৈ চাই থাকি ডিলডোটোৰ আধাতকৈ বেছি অংশ তাইৰ ভোদাত সুমুৱাই দিলে। মিনতিৰ সেই তপত আৰু মঙহাল ভোদাখন ডিলডোটোৰ আকাৰত একেবাৰে মেল খাই গল।

শিল্পাই ডিলডোটোৰ আনটো মূৰ নিজৰ ভোদাত লাহ লাহে সুমুৱাবলৈ ধৰিলে আৰু মিনতিৰ হাত দুখন টানি ধৰি তাইক নিজৰ ওচৰলৈ চপাই আনিলে। এতিয়া দুয়োৰে শৰীৰ ডিলডোটোৰ দ্বাৰা এক হৈ পৰিছে। শিল্পাই মিনতিৰ কান্ধত ধৰি ক’লে, “এতিয়া ক’ মোৰ খানকী দাসী… এতিয়া কেনেকুৱা লাগিছে তোৰ এই ফালি যোৱা ভোদাত?”

চিল্পাই লাহে লাহে সেই ডিলডোটো নিজৰ ভোদাৰ পৰা বাহিৰ-ভিতৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু ঠিক একে সময়তে মিনতিয়েও একেই কাম কৰিলে। দুয়োগৰাকী মহিলাই এতিয়া ঘামত সম্পূৰ্ণ তিতি জুৰুলি-জুপুৰি হৈছে। দুয়োৱে একেলগে কামনাত একেবাৰে জ্ঞান হেৰুৱাই গোঙাই উঠিল— “অ’হ’হ’হ’হ্!!!! হ’য়, উমমম্মহ্!!” সিহঁতৰ মূৰ দুটা ওপৰলৈ উঠি গৈছিল আৰু চকু দুটা চৰম সুখত জপাই ধৰিছিল।

কেইমিনিটমান পিছত সিহঁতৰ সেই নগ্ন শৰীৰৰ লৰচৰবোৰ আৰু তীব্ৰ হ’বলৈ ধৰিলে। ডাঃ চিল্পাই মিনতিৰ সেই গধুৰ পিহা দুটা পগলাৰ দৰে মোহাৰি চেপি থাকিল। মিনতিয়ে কামনাত উশাহ চুটি কৰি সুধিলে, “মিষ্ট্ৰেছ, তুমি ডিলডোটোত কি সানি দিছিলা? মোৰ বহুত ভাল লাগিছে… পুৰা নিচা লাগি গৈছে…!”

চিল্পাই এটা কুটিল হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিলে, “মোৰ গোলাম, এইটো এটা ঔষধ যিয়ে তোৰ বিষ কমাই দিব আৰু তোৰ যৌন উত্তেজনা আকাশলংঘী কৰি তুলিব!”

এতিয়া ডিলডোটোৰ চলাচল একেবাৰে দ্ৰুত হৈ পৰিল। ডাঃ চিল্পাৰ চকু দুটা ওলোটা হৈ গ’ল আৰু তাই একেবাৰে চিঞৰি উঠিল “ইইইইইইইই!”— আৰু লগে লগে তাইৰ ভোদাৰ পৰা কামৰসৰ এটা ফোৱাৰা চাদৰত ছিটিকি পৰিল। চিল্পাই ডিলডোটোৰ এটা মূৰ নিজৰ পৰা উলিয়াই দিলে, কিন্তু মিনতিয়ে তেতিয়াও নিজৰ বুচখন ডিল্ডটোত ঘঁহি আছিল।

ডাঃ চিল্পা বিচনাৰ পৰা উঠিল আৰু আলমাৰীটোৰ পৰা এটা ৭ ইঞ্চি দীঘল ষ্ট্ৰেপ-অন ডিলড’ উলিয়াই আনিলে। তাই সেইটো নিজৰ কঁকালত এজন পুৰুষৰ বাৰীডালৰ দৰে পিন্ধি ল’লে। তাই মিনতিৰ ওচৰলৈ আহি তাইৰ পৰাও সেই টু-ৱে ডিলডোটো টানি বাহিৰ কৰি দিলে।

এতিয়া ডাঃ চিল্পাই মিনতিক মিশ্যনেৰী পজিচনত শুবলৈ আদেশ দিলে। মিনতিয়ে লগে লগে ভৰি দুখন মেলি বিচনাত চিত হৈ পৰিল। ডাঃ চিল্পাই নিজৰ কঁকালত পিন্ধি লোৱা সেই কৃত্ৰিম বাৰীডাল মিনতিৰ সেই গৰম আৰু ওফন্দি থকা ভোদাৰ ভিতৰত এটা প্ৰকাণ্ড হেঁচা দি সুমুৱাই দিলে।

মিনতিয়ে চৰম সুখ অনুভৱ কৰিলে আৰু তাইৰ মিষ্ট্ৰেছক ভিক্ষা কৰিবলৈ ধৰিলে, “অ’ হ’য় মিষ্ট্ৰেছ, মোক চুদক মিষ্ট্ৰেছ, মোক জোৰে জোৰে চুদক মিষ্ট্ৰেছ!” তাই এতিয়া ঘামৰ গা ধুই থকাৰ দৰে হৈছে। ডাঃ চিল্পাই তাইক অতি নিৰ্দয়ভাৱে আৰু জোৰে জোৰে চুদিবলৈ (hard fuck) আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰতিটো আঘাতে মিনতিৰ সেই পগলা হৈ থকা ভোদাখনক (cunt) একেবাৰে ক্ষত-বিক্ষত কৰি পেলালে।

ডাঃ শিল্পাই মিনতিক টানি নিজৰ কোলাত বহুৱাই ল’লে। শিল্পাৰ কঁকালত লাগি থকা সেই ৭ ইঞ্চিৰ কৃত্ৰিম বাৰীডাল তাই মিনতিৰ সেই কামৰসত তিতি থকা ভোদাৰ (cunt) ভিতৰত জোৰেৰে সুমুৱাই দিলে। এতিয়া শিল্পাই এজন লম্পট পুৰুষৰ দৰে মিনতিক নিজৰ কোলাত উঠাই চুদিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰতিটো খুন্দাত মিনতিৰ সেই বিশাল গাখীৰ দুটা ওপৰ-তলি কৰি কঁপিবলৈ ধৰিলে।

প্ৰায় ২-৩ মিনিটমান এই পৈশাচিক চুদনৰ পিছত মিনতিয়ে চিয়ঁৰি উঠিল, “ওহহহহহহ!!!! মিষ্ট্ৰেছ!!! মই শেষ হৈ যাম… মোৰ ওলাইছে “

মিনতিৰ গোটেই শৰীৰটো থৰথৰকৈ কঁপিবলৈ ধৰিলে, চকু দুটা চৰম সুখত একেবাৰে মেলি গ’ল আৰু তাইৰ ভোদাৰ পৰা কামৰসৰ ফৱাৰা এটাৰ পিছত আনটোকৈ ঢৌ ছিটিকি পৰিল। তাই শিল্পাৰ কোলাতে কেইমিনিটমান ধৰি কঁপিবলৈ ধৰিলে। শিল্পাই তাইক এজন কামুক গিৰিয়েকৰ দৰে বুকুত সাৱটি ধৰি থাকিল। মিনতি ইমান বেছি ক্লান্ত হৈ পৰিল যে তাই শিল্পাৰ কোলাতে অচেতন হৈ ঢলি পৰিল।

শিল্পাই মিনতিৰ সেই নিস্তেজ আৰু ঘামাক্ত দেহটো লাহেকৈ বিচনাত শুৱাই দিলে। তাৰ পিছত তাই নিজে ডিলডোটো খুলি থৈ কাপোৰ পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তাইৰ মুখত আছিল এক পৈশাচিক বিজয়ৰ হাঁহি।

কিন্তু সিহঁত দুয়োৰে অজ্ঞাতে, কোঠাটোৰ ভেন্টিলেটৰৰ সিপাৰে এটা ছাঁৰ দৰে আকৃতি লৰচৰ কৰি আঁতৰি গ’ল। কোনোবা এজনে বাহিৰৰ পৰা এই গোটেই নগ্ন আৰু লেতেৰা খেলখন নিজৰ চকুৰে চাই আছিল