নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-৩

সোমবাৰৰ আগদিনাই ৰাজেন বৰুৱা নিজৰ বয়-বস্তু লৈ গাওঁত উপস্থিত হ’ল। তেওঁ নিজৰ দামী গাড়ীখন অনাৰ পৰিৱৰ্তে বাছত অহাটোৱেই পছন্দ কৰিলে। এফালে গাঁৱৰ ৰাস্তাৰ অৱস্থা কেনেকুৱা হ’ব সেই লৈ তেওঁ নিশ্চিত নাছিল আৰু আনফালে তেওঁ নিজৰ চহকী পৰিচয়টো গাঁৱৰ মানুহৰ আগত ইমান সোনকালে প্ৰকাশ কৰিব বিচৰা নাছিল। বাছ আস্থানৰ পৰা মণিকা আৰু খগেনে তেওঁক আদৰি আনি নিজৰ ঘৰলৈ লৈ গ’ল।

মণিকাৰ ঘৰত ৰাজেনে দুপৰীয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰিলে। তাৰপিছত তিনিওৱে মিলি বহু সময় ধৰি কথা-বতৰা পাতিলে। যাত্ৰাৰ ভাগৰ পলুৱাবলৈ ৰাজেনে প্ৰায় ২-৩ ঘণ্টাৰ বাবে এটা চুটি টোপনি মাৰিলে। টোপনিৰ পৰা উঠি তেওঁ নিজৰ নতুন ভাড়াঘৰটো চাবলৈ সাজু হ’ল।

খগেনে ক’লে, “ৰাজেন, ব’লা মই তোমাক থৈ আহোঁগৈ।” এইবুলি কৈ খগেনে মণিকাক এটা গোপন সংকেত দিলে।

মণিকাই ৰাজেনক উদ্দেশ্য কৰি ক’লে, “ৰাজেন, মই তোমাক আগতেই কৈছোঁ যে অলকা একেবাৰেই অকলশৰীয়া আৰু খুবেই মানসিক হতাশাত ভুগি আছে।” ৰাজেনে হয়ভৰ দিলে।

মণিকাই পুনৰ ক’লে, “ৰাজেন, মোৰ এটা অনুৰোধ আছে। যিহেতু তাই ডিচপ্ৰেছনত আছে, তুমি অলপ চেষ্টা কৰিবা যাতে তাইৰ মনটো ভাল কৰি ৰাখিব পাৰা। যেতিয়াই সুযোগ পোৱা তাইৰ লগত কথা পাতিবা আৰু ঘৰৰ পৰিৱেশটো অলপ পাতল কৰি ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিবা। তাইৰ মনৰ পৰা সেই নেতিবাচক ভাৱবোৰ আঁতৰাব পৰাটো তোমাৰ হাতত।”

ৰাজেনে গম্ভীৰ হৈ ক’লে, “ঠিক আছে মণিকা, মই মোৰ ফালৰ পৰা সম্পূৰ্ণ চেষ্টা কৰিম।”

তাৰপাছত খগেন আৰু ৰাজেন একেলগে অলকা শইকীয়াৰ ঘৰ অভিমুখে যাত্ৰা কৰিলেৰাজেনে যেতিয়া অলকাৰ ঘৰৰ চৌহদত ভৰি দিলে, তেওঁৰ পৰিৱেশটো খুবেই ভাল লাগি গ’ল। গাঁৱৰ মূল পথৰ লগত লাগি থকা ঘৰটোৰ সন্মুখত এখন বিশাল মুকলি ঠাই। খগেনে আগবাঢ়ি গৈ কলিং বেলটো বজালে।

লাহেকৈ দুৱাৰখন খোল খালে আৰু অলকা তেওঁলোকৰ সন্মুখত থিয় হ’ল। অলকাক দেখাৰ লগে লগে ৰাজেন যেন এক মুহূৰ্তৰ বাবে থমকি ৰ’ল। অলকাৰ সেই সুন্দৰ মুখখনি, মেখেলা-চাদৰ আৰু ব্লাউজৰ আঁৰত লুকাই থকা তাইৰ শৰীৰৰ ভাঁজবোৰে ৰাজেনক একেবাৰে মুগ্ধ কৰি পেলালে। তাইৰ গোলাপী ওঁঠ আৰু আকৰ্ষণীয় বুকুৰ গঠনটোৱে ৰাজেনৰ দৃষ্টি টানি ৰাখিলে। খগেনে অলকাক সম্ভাষণ জনালে আৰু অলকাই এক মিঠা হাঁহিৰে দুয়োকে ভিতৰলৈ মাতিলে। ৰাজেনে মনতে ভাবিলে— “কি যে এক অপূৰ্ব হাঁহি!”

তেওঁলোক দুয়ো ড্ৰয়িং ৰুমৰ চকীত বহিল আৰু অলকাই লাইটটো জ্বলাই দিলে। এইবাৰ অলকাইও ৰাজেনক খুব ওচৰৰ পৰা লক্ষ্য কৰিলে। মধ্যবয়সত ৰাজেনৰ মূৰৰ চুলি কেইডালমান পকিছে যদিও তেওঁৰ মুখখন অতি মৰমলগা। শৰীৰটো এজন যোদ্ধাৰ দৰে সুন্দৰকৈ গঢ়া, শক্তিশালী আৰু সুগঢ়ি। অলকাই নিজৰ মনতে ভাবিলে— “খুব ধুনীয়া মানুহ এজন!” কিন্তু লগে লগে তাই নিজৰ মনটোক চম্ভালি লৈ ভাবিলে— “মই আকৌ এইবোৰ কি ভাবিবলৈ লৈছোঁ!” তাই তেওঁলোকক বহিবলৈ দি চাহ কৰিবলৈ বুলি পাকঘৰৰ ফালে গ’ল।

ৰাজেনে বহু বছৰৰ পিছত নিজৰ বুকুত এটা মিঠা বিষ অনুভৱ কৰিলে|

চাহ আৰু ৰাজেনৰ চাকৰি তথা তেওঁৰ স্থায়ী বাসগৃহৰ বিষয়ে অলপ কথা-বতৰা পতাৰ পিছত, অলকাই তেওঁক কোঠাটো আৰু গোটেই ঘৰটো দেখুৱাবলৈ লৈ গ’ল। ঘৰটোত সৰ্বমুঠ পাঁচটা কোঠা আছিল। সন্মুখৰ ফালে থকা ড্ৰয়িং ৰুমটোৰ লগতে লাগি থকা গেষ্ট ৰুমটোত ৰাজেন থকাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে।

এই কোঠাটোৰ পূব দিশত আন এটা কোঠা আছে। দুখন পৃথক দুৱাৰে এই কোঠাটোক গেষ্ট ৰুম আৰু পাকঘৰৰ সৈতে সংযোগ কৰিছে। পাকঘৰৰ নিচেই ওচৰতে এটা ডাঙৰ শোৱনি কোঠা আছে, য’ত অলকা নিজে থাকে। ঘৰটোত মাত্ৰ এটাই বাথৰুম আৰু টয়লেট আছে, যিটো ঘৰৰ মূল গাঁথনিৰ পৰা অলপ আঁতৰত পিছফালে অৱস্থিত। অলকাৰ কোঠাৰ পৰা এইটো আটাইতকৈ ওচৰ হয়।

ৰাজেন থকা গেষ্ট ৰুমটোৰ বাওঁফালে এখন দুৱাৰ আছে, যাৰ পৰা তেওঁ পোনে পোনে বাহিৰলৈ ওলাই যাব পাৰে আৰু সৰু পথেৰে গৈ বাথৰুমটো পাব পাৰে|

খগেনে ৰাজেনক বয়-বস্তুবোৰ কোঠাত জাপি-কুঁচি থোৱাত সহায় কৰি দিলে। কোঠাটোত এখন মজলীয়া আকাৰৰ বিচনা আৰু কাপোৰ ওলোমাই থবলৈ কিছুমান হেঙাৰ আছিল। ৰাজেনে পৰিপাটি আৰু পৰিষ্কাৰ কোঠাটো দেখি বৰ সন্তোষ পালে। অলপ সময়ৰ পাছত খগেনে ৰাজেন আৰু অলকাৰ পৰা বিদায় লৈ নিজৰ ঘৰলৈ ৰাওনা হ’ল।

খগেন যোৱাৰ কিছু সময়ৰ পাছত ৰাজেনে গা ধুই আজৰি হ’ল। গা ধুই উঠি তেওঁৰ মণিকাৰ সেই উপদেশটো মনত পৰিল। তেওঁ এটা পাজামা আৰু এটা স্পৰ্টিং (বেনিয়ান) পিন্ধি নিজৰ কোঠাত জিৰণি ল’লে। সেই সময়ত অলকাই পাকঘৰত নিশাৰ আহাৰ প্ৰস্তুত কৰাত ব্যস্ত আছিল। ৰাজেনে অলপ ইতস্তত কৰি পাকঘৰত সোমাল আৰু সুধিলে, “আপুনি কি কৰিছে?”

অলকাই তেওঁৰ চকুলৈ নোচোৱাকৈয়ে উত্তৰ দিলে যে তেওঁ নিশাৰ সাজ ৰান্ধি আছে। ঠিক সেইটো মুহূৰ্ততে হঠাতে দুৱাৰত কলিং বেলটো বাজি উঠিল।

বাহিৰত ঘোৰ আন্ধাৰ, তাতে সেই ‘ডকাইত’ৰ ভয়— অলকাই উচপ খাই উঠি বহাৰ পৰা থিয় হ’বলৈ লৈছিলহে, কিন্তু ৰাজেনে লগে লগে বাধা দি ক’লে, “আপুনি বহক , মই দুৱাৰখন খুলি চাই আছোঁ।”

বহু বছৰৰ মূৰত তেওঁ এক নিৰাপত্তাৰ অনুভৱ কৰিলে।

ৰাজেনে দুৱাৰখন খোলিলে। সন্মুখত এজন বয়সস্থ ব্যক্তি আৰু তেওঁৰ সৈতে প্ৰায় একে বয়সৰ আন চাৰিজন লোক থিয় হৈ আছিল। ৰাজেনে আচৰিত হৈ সুধিলে, “আপোনালোক কাক বিচাৰিছে?”

ঠিক সেই সময়তে ৰাজেনৰ পিছফালৰ পৰা অলকাই মাত লগালে, “অ’ প্ৰবীণ দা! আহক, ভিতৰলৈ আহক।”

ৰাজেনে তেওঁলোকৰ ফালে চালে আৰু আদৰণি জনালে। গাঁওবুঢ়া প্ৰবীণ শইকীয়া আৰু আন জ্যেষ্ঠ লোকসকলে ড্ৰয়িং ৰুমত আসন গ্ৰহণ কৰিলে। প্ৰবীণ শইকীয়াই গম্ভীৰ সুৰত ক’লে, “ৰাজেন, আমি আচলতে তোমাক লগ কৰিবলৈহে আহিছোঁ। অলকাৰ নিৰাপত্তাটো আমাৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা, গতিকে তুমি ইয়াত থাকিলে আমি নিশ্চিত হ’ব খোজোঁ। তোমাৰ বিষয়ে অলপ কোৱাচোন।”

ৰাজেন অলপ বিবুধিত পৰিল যদিও নিজৰ পৰিচয় দিলে। কথা প্ৰসংগত তেওঁ ক’লে যে তেওঁৰ বয়স বৰ্তমান ৪৫ বছৰ। ৰাজেনৰ মজবুত শৰীৰ আৰু চেহেৰাটো দেখি তাৰে এজন জ্যেষ্ঠ লোকে মন্তব্য কৰিলে, “তোমাক দেখাত দেখোন ৩৫ বছৰীয়া ডেকা এজনৰ দৰেহে লাগে! সেই ফালৰ পৰা চাবলৈ গ’লে তুমি অলকাতকৈ ডাঙৰ।”

ৰাজেনে আত্মবিশ্বাসেৰে ক’লে, “নিশ্চয়, অলকাৰ বয়স এতিয়া চাগে ৩৫ মানহে হৈছে!”

ৰাজেনৰ কথাটো শুনি প্ৰবীণ শইকীয়াই হো-হোৱাই হাঁহি উঠিল আৰু ক’লে, “তুমি ভুল কৰিছা ৰাজেন! অলকাৰ বয়স ৩৫ নহয়, তাইৰ এতিয়া ৪২ বছৰ চলি আছে।”

কথাটো শুনি অলকাই লাজত ৰঙা-চিঙা পৰি গ’ল আৰু মুখত এটা লাজকুৰীয়া হাঁহি লৈ মূৰটো তললৈ কৰিলে। ৰাজেনে এক পলকৰ বাবে অলকাৰ সেই লাজৰ ৰঙচুৱা মুখখনলৈ চাই ৰ’ল— ৪২ বছৰ বয়সতো তাইৰ সেই উজ্জ্বলতা আৰু শৰীৰৰ আকৰ্ষণ দেখি তেওঁ তবধ মানিলে।

ইফালে গাঁৱৰ আনটো মূৰে, ডাঃ শিল্পাৰ শোৱনি কোঠাত চলি আছিল এক আদিম আৰু দানৱীয় যৌনতা। সম্পূৰ্ণ উলংগ অৱস্থাত ডাঃ শিল্পাই পুৰুষ নাৰ্ছ নৰেশৰ ওপৰত উঠি ‘কাউগাৰ্ল’ ভংগীত তাক নিৰন্তৰ চুদি আছিল। তাইৰ ৩৬ডি আকাৰৰ বিশাল স্তন দুটা প্ৰতিটো ষ্ট্ৰোকৰ জোকাৰণিত তীব্ৰভাৱে জাপ মাৰি উঠিছিল আৰু নিপল দুটা বুলেটৰ দৰে কঠিন হৈ নৰেশৰ বুকুত খোঁচ মাৰি ধৰিছিল। তাই উন্মাদিনীৰ দৰে চিঞৰি চিঞৰি কৈ আছিল, “চোদ মোৰ কুকুৰ! তোৰ বাৰিটোৰে মোৰ যোনিখন পুৰা ফালি দে, আৰু জোৰে জোৰে চোদ!”

তলত নৰেশে যন্ত্ৰণাত ছটফটাই আছিল; তাইৰ টাইট যোনিৰ ভিতৰত তাৰ ধনুডাল ক্ৰমাৎ উঠা-নমা কৰি আছিল। শিল্পাৰ যোনিৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা কামৰসে নৰেশৰ বাৰি আৰু অণ্ডকোষ সম্পূৰ্ণৰূপে তিতাই পেলাইছিল। নৰেশে প্ৰায় কান্দোনভৰা মাতেৰে ক’লে, “মেডাম, দয়া কৰক, মোক এৰি দিয়ক… মোৰ ধনুডাল বিষত ফাটি যাব খুজিছে!”

ডাঃ শিল্পাই এক অট্টহাস্য মাৰি ক’লে, “কুকুৰৰ পোৱালি! ইমান সাহস তোৰ যে মোক এৰিবলৈ কৱ? প্ৰথমে মোৰ পানী উলিয়া, তাৰ পিছতহে তোক এৰিম। নহ’লে তোৰ বাৰিদাল আজি মোৰ যোনিৰ ভিতৰতে ভাঙি পেলাম!” তাইৰ যোনিৰ পিচলা ৰসৰ ধাৰে নৰেশৰ সমগ্ৰ লিংগ আৰু তলপেট ভিজাই এক লেচ-লেচীয়া পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছিল।

তাৰ পিছত শিল্পাই বিছনাত কাটি হৈ শুই পৰিল আৰু নৰেশক ‘কাষীয় পজিচনত’ তাইক চুদিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। নৰেশে বাধ্য হৈ তাইৰ যোনিত নিজৰ ধনুডাল সুমুৱাই সজোৰে চুদন আৰম্ভ কৰিলে। ডাঃ শিল্পাই কামনাত বাঘিনীৰ দৰে গৰ্জন কৰি উঠিল, “আহ্‌হ্‌… চোদ কুকুৰ, আজি মোৰ যোনি ফাটাই দে!” তাইৰ জোঙা নখবোৰ নৰেশৰ বুকুত গভীৰকৈ বহুৱাই দিলে। নৰেশে যন্ত্ৰণাত চিঞৰি উঠিল, “আহ্‌হ্‌ মেডাম, বহুত বিষাইছে, দয়া কৰক!”

হঠাতে নৰেশৰ সমগ্ৰ শৰীৰটো কঁপি উঠিল, চকু দুটা ওলোটা হৈ গ’ল আৰু তাৰ বাৰিৰ পৰা গৰম বীৰ্যৰ তীব্ৰ ধাৰা শিল্পাৰ যোনিৰ ভিতৰত ছটিয়াই দিলে। শিল্পা খঙত জ্বলি উঠিল, “বেশ্যাৰ পুতেক! কেনেকৈ সাহস কৰিলি মোৰ আগতে বীৰ্য উলিয়াবলৈ? তোৰ বাৰিৰ মাল মোৰ যোনিত ভৰাই দিলি অথচ মোক তৃপ্তি দিব নোৱাৰিলি!” তাই নৰেশক দুটা তীব্ৰ চৰ মাৰিলে, যাৰ কোবত তাৰ চকুৰ আগত অন্ধকাৰ নামি আহিল। তাই চিঞৰি ক’লে, “বাহিৰলৈ যা কুকুৰ! তোৰ এই বাৰিৰ কোনো দাম নাই!”

নৰেশে অপমানেৰে কান্দি কান্দি কাপোৰ পিন্ধি তাৰ পৰা পলাই গ’ল। ডাঃ শিল্পাই অকলে বিছনাত শুই পৰিল আৰু নিজৰ যোনিৰ ভিতৰত এটা বিশাল আকাৰৰ ‘ভাইব্ৰেটৰ’ সুমুৱাই দিলে। তাই তাৰ স্পীড মেক্সিমাম কৰি দি চকু মুদি গৰ্জন কৰিবলৈ ধৰিলে, “আহ্‌হ্‌… মোৰ যোনি, আৰু জোৰে জোৰে কামোৰি দে… চোদি দে মোক!” ভাইব্ৰেটৰৰ প্ৰচণ্ড কঁপনিয়ে তাইৰ যোনি আৰু স্তন দুটা থৰথৰকৈ কঁপাই তুলিলে। শিল্পাৰ যোনিৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা কামৰসৰ সোঁতে গোটেই বিছনাখন ভিজাই দিলে| 

প্ৰবীণ শইকীয়া আৰু আন জ্যেষ্ঠ লোকসকলে চাহ খাই বিদায় ল’লে। যোৱাৰ সময়ত প্ৰবীণ শইকীয়াই ৰাজেনৰ কান্ধত হাত থৈ ক’লে, “ৰাজেন, তোমাৰ ব্যৱহাৰ আৰু কথা-বতৰা দেখি মোৰ ভাল লাগিল। আলকাৰ অলপ যত্ন ল’বা।” ৰাজেনে অতি বিনম্ৰতাৰে উত্তৰ দিলে, “নিশ্চয় খুড়া, মই মোৰ ফালৰ পৰা সম্পূৰ্ণ চেষ্টা কৰিম।”

তেওঁলোক যোৱাৰ পিছত ঘৰখনত আকৌ এক নিস্তব্ধতা নামি আহিল। ৰাতিৰ আহাৰৰ সময় হোৱাত আলকাই অতি সংকোচেৰে ৰাজেনক মাতিবলৈ গ’ল। ৰাজেন পাকঘৰত সোমাই দেখিলে যে টেবুলত মাত্ৰ এখনহে প্লেট সজাই থোৱা আছে। তেওঁ সন্মানেৰে সুধিলে, “আপোনাৰ প্লেটখন ক’ত? আপুনি নাখায় নেকি?”

আলকাই লাজুকীয়া মাতেৰে ক’লে, “আপুনি খাওকচোন, মই পাছত খাম।” ৰাজেনে আৰু একো জোৰ নকৰিলে। তেওঁ খাবলৈ বহিল আৰু আলকা তেওঁৰ সোঁফালে থিয় হৈ থাকিল।

ৰাজেনে যেতিয়া আলকাই ৰন্ধা সেই সাধাৰণ দাইল আৰু ভাজিখন মুখত দিলে, তেওঁৰ চকুহাল যেন মুদ খাই গ’ল। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে ইয়াৰ সোৱাদ অতি চমৎকাৰ। আলকাই লাহেকৈ ক’লে, “ঘৰত যি আছিল তাকেই ৰান্ধিলোঁ। মাছ-মাংস একো খুৱাব নোৱাৰিলোঁ, বেয়া নাপাব দেই।”

ৰাজেনে এটা অতি মিঠা হাঁহি মাৰি ক’লে, “আপুনি কি যে কয় অলকা! বহুত বছৰৰ মূৰত মই ঘৰুৱা ৰন্ধনৰ আচল সোৱাদ পাইছোঁ। এইখিনি ইমান সোৱাদ হৈছে যে মই কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰিম।”

ৰাজেনৰ মুখত নিজৰ ৰন্ধনৰ প্ৰশংসা শুনি আলকা একেবাৰে লাজত ৰঙা পৰি গ’ল। তাই আৰু তাত বেছি পৰ ৰৈ থাকিব নোৱাৰিলে। তাই ক’লে, “আপুনি খাওকচোন, যদি কিবা লাগে মোক মাত দিব।” এইবুলি কৈ তাই দ্ৰুতপদে পাকঘৰৰ পৰা ওলাই গ’ল।

ৰাজেনে তৃপ্তিৰে খাই থাকিল, কিন্তু তেওঁৰ মনত এতিয়াও অলকাৰ সেই লাজকুৰীয়া মুখখন আৰু তাইৰ শৰীৰৰ সেই মাদকতা ভাঁহি থাকিল।

ৰাতিৰ আহাৰৰ শেষত ৰাজেনে নিজৰ প্লেটখন ধুবলৈ আগবাঢ়িছিল, কিন্তু অলকাই তেওঁক বাধা দিলে। তাই অতি আদৰেৰে ক’লে, “নাই নাই, আপুনি থৈ দিয়ক। সেইবোৰ মই কৰি দিম।”

তাই প্লেটখন লৈ বাথৰুমৰ ওচৰতে থকা টিউবেলটোৰ পাৰলৈ গ’ল। ৰাজেনেও হাত ধুবলৈ তাইৰ পাছে পাছে গ’ল। সেই নিশাৰ জোনাকত টিউবেলৰ পাৰত হাউলি প্লেট ধুই থকা অলকাৰ শৰীৰটো দেখি ৰাজেনৰ চকু থৰ হৈ ৰ’ল। জোনৰ পোহৰত তাইৰ শৰীৰৰ ভাঁজবোৰ এক অপূৰ্ব মাদকতাৰে জিলিকি উঠিছিল। মেখেলাখন কঁকালত টানকৈ মেৰিয়াই লোৱা বাবে তাইৰ পুষ্ট নিতম্ব আৰু শৰীৰৰ গঠনটো আৰু বেছি স্পষ্ট হৈ পৰিছিল।

ৰাজেনে হাতখন ধুই লৈ অলকালৈ চালে আৰু এটা গভীৰ উশাহ লৈ ক’লে, “ঠিক আছে তেন্তে মই আহিলোঁ। শুভ ৰাত্ৰি।”

অলকাইও প্লেটখন ধুই থকাৰ পৰাই মূৰ তুলি চালে আৰু মিচিকিয়াই ক’লে, “শুভ ৰাত্ৰি।”

ৰাজেন নিজৰ কোঠাত সোমাই দুৱাৰখন জপাই দিলে। বাহিৰত লাহে লাহে নিস্তব্ধতা নামি আহিল। কিন্তু ৰাজেনৰ মনত এতিয়াও সেই জোনাক নিশাৰ অলকাৰ ৰূপটোৱে কঁপনি তুলি থাকিল।