পৰিস্থিতিটোৱে সম্পূৰ্ণ এক নতুন মোৰ ল’লে। ৰাণীয়ে এটা গভীৰ উশাহ লৈ অতি গম্ভীৰ আৰু কৰ্তৃত্বশীল মাতেৰে ক’লে:
“ৰাণী নহয়, মই চি.বি.আই ইন্সপেক্টৰ ৰশ্মিৰেখা ৰাণী।”
মনিকাৰ চকু দুটা বিস্ময়ত বহল হৈ পৰিল। যোৱা দুবছৰ ধৰি, যিদিনাৰ পৰা তাই এই নতুন ঠাইখনলৈ বদলি হৈ আহিছিল, তাই এই মহিলাগৰাকীক এজনী সাধাৰণ জুনিয়ৰ আৰু চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ কৰ্মচাৰী হিচাপেই ব্যৱহাৰ কৰি আহিছিল। তাইৰ ধাৰণাই নাছিল যে ইমান দিনে তাইৰ ওপৰত এজন চি.বি.আই অফিচাৰে ছাঁটোৰ দৰে চকু ৰাখি আছিল।
ৰাণীয়ে ক্ষিপ্ৰতাৰে ক’লে, “বেছি আচৰিত নহ’বা মনিকা। সোনকালে উঠা আৰু কাপোৰ পিন্ধি সাজু হোৱা, আমি এঠালৈ যাব লাগে।”
মনিকা যদিও এতিয়া ডাঃ শিল্পাৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ পৰা মুক্ত, কিন্তু তাইৰ দেহত এতিয়াও সেই দৰৱৰ তীব্ৰ প্ৰভাৱ আছিল। তাইৰ শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিছিল আৰু কাপোৰ পিন্ধিবলৈ যাওঁতে বাৰে বাৰে ভাৰসাম্য হেৰুৱাইছিল। ৰাণীয়ে আগুৱাই আহি তাইক কাপোৰ পিন্ধাত সহায় কৰিলে। তাৰপাছত ৰাণীয়ে অচেতন শিল্পাক জোৰেৰে বান্ধি পেলালে আৰু তাইক নিজৰ কান্ধত বোজাই কৰিলে। ৰাণীৰ সেই অমানুষিক শক্তি দেখি মনিকা একেবাৰে অবাক হৈ পৰিল।
যেতিয়া তেওঁলোক শিল্পাৰ কোৱাৰ্টাৰৰ পৰা ওলাই আহিল আৰু গেটৰ বাহিৰত ৰৈ থকা গাড়ীখনত উঠিল, মনিকাই আৰু এটা ডাঙৰ জোকাৰণি খালে। গাড়ীখনত ইতিমধ্যে ৰাজেন আৰু অলকা বহি আছিল!
মনিকাই হতভম্ব হৈ সুধিলে, “এইবোৰ কি চলিছে? তোমালোক ইয়ালৈ কেনেকৈ আহিলা?”
ৰাজেনে উত্তৰ দিলে, “আমি নিজেও একো বুজি পোৱা নাই। এওঁ হঠাতে অফিচ পালেহি আৰু আই-ডি কার্ড দেখুৱাই মোক গাড়ীখনত উঠিবলৈ ক’লে।”
অলকাই ক’লে, “মোৰ লগতো একেই ঘটিল। ৰাজেনক উঠোৱাৰ পাছত তেওঁলোক আমাৰ ঘৰলৈ আহিল আৰু মোক গাড়ীখনত উঠিবলৈ ক’লে।”
তাৰপাছত মনিকাই ড্ৰাইভাৰজনৰ ফালে চালে। ৰাণীয়ে তেতিয়া শিল্পাক গাড়ীৰ ডেকত তলা লগাই বন্ধ কৰাত ব্যস্ত আছিল। মনিকাই ড্ৰাইভাৰজনক চিনি পালে— সি মেডিকেল চেণ্টাৰৰ এজন মেল নাৰ্চ আছিল, যদিও তাই তাৰ নামটো জনা নাছিল।
মানুহজনে হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “হেল্ল’ গাইজ! মই জুনিয়ৰ চি.বি.আই ইন্সপেক্টৰ নৰেশ।”
সকলোৱে বিস্ময়ত নিৰ্বাক হৈ পৰিল। ৰাণীয়ে আহি নৰেশৰ কাষৰ চিটটোত বহিল আৰু গাড়ীখন কোনো এক অজ্ঞাত গন্তব্যস্থানলৈ তীব্ৰ গতিত ৰাওনা হ’ল
গাড়ীখন এটা পুৰণা শৌচাগাৰৰ ওচৰত ৰৈ যোৱালৈকে সকলো নিস্তব্ধ হৈ আছিল। ৰাণীয়ে গাড়ীৰ পৰা নামি শৌচাগাৰৰ দুৱাৰত থকা এটা গোপন বুটাম টিপি দিলে। লগে লগে সেই শৌচাগাৰটো কেইমিটাৰমান পিছলৈ আঁতৰি গ’ল আৰু তাৰ তলত এটা সৰু ভূগৰ্ভস্থ সুৰংগ ওলাই পৰিল। নৰেশে গাড়ীৰ ডিকি খুলি অচেতন শিল্পাক কান্ধত উঠাই ল’লে। ৰাণীয়ে ৰাজেন, অলকা আৰু মনিকাক সুৰংগটোৰ ভিতৰলৈ সোমাবলৈ সংকেত দিলে।
ইমান এটা গোপন চ্যেফ হাউচ দেখি সকলো আচৰিত হ’ল। সুৰংগটোৰ শেষত এটা বিশাল কোঠাত তেওঁলোক উপস্থিত হ’ল। ভিতৰৰ দৃশ্য একেবাৰে সুকীয়া— কোঠাটো বহুত ডাঙৰ আৰু তাত চাৰিজন শক্তিশালী লোক পহৰা দি আছিল। তেওঁলোক সোমোৱাৰ লগে লগে দুৱাৰখন আপোনা-আপুনি বন্ধ হৈ গ’ল। নৰেশে শিল্পাক আন এটা কোঠালৈ লৈ গ’ল আৰু উভতি আহি মূল কোঠাটোৰ দুৱাৰখন বন্ধ কৰি দিলে।
কোঠাটোৰ মাজমজিয়াত এখন বিচনাৰ সমান ডাঙৰ টেবুল আছিল আৰু চাৰিওফালে কেইখনমান চকী। টেবুলত এটা লেপটপ ৰখা আছিল। ৰাণীয়ে ক’লে, “অনুগ্ৰহ কৰি চকীবোৰ টানি ইজনে সিজনৰ কাষত বহক।”
অলকা, মনিকা আৰু ৰাজেন কাষাকষিকৈ বহিল। ৰাণীয়ে ক’লে, “এতিয়া মই তোমালোকক কিবা এটা দেখুৱাম।” তাই টেবুলৰ ড্ৰয়াৰৰ পৰা এটা হাৰ্ড ড্ৰাইভ উলিয়াই লেপটপত সংযোগ কৰিলে। তাৰপাছত কিছুমান গোপন ফোল্ডাৰ খুলি কেইটামান ভিডিঅ’ ফাইল চলাবলৈ ধৰিলে।
প্ৰথম ভিডিঅ’টোত অলকা আৰু ৰাজেনক চৰম পৈশাচিক যৌনতাত মগ্ন থকা দেখা গ’ল। মনিকাৰ সন্মুখত নিজৰ সেই গোপন ভিডিঅ’ দেখি ৰাজেন আৰু অলকা লাজত ম্ৰিয়মান হৈ পৰিল। ৰাজেনে প্ৰায় চিঞৰি উঠিল, “এইটো সেইটো ভিডিঅ’ যিটো শিল্পাই আমাক ব্লেকমেইল কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল! তাই আমাক ড্ৰাগছ দি পগলা কৰি দিছিল!”
ৰাণীয়ে ক’লে, “তোমালোকে যিমান ভাবিছা, আমি তাতকৈ বেছি তথ্য উদ্ধাৰ কৰিছোঁ।” ৰাণীয়ে ভিডিঅ’টো বন্ধ কৰি দিলে। মনিকাই টেবুলৰ তলত অলকাক এটা টিপা মাৰি দিলে, যাৰ বাবে অলকাৰ মুখখন লাজত একেবাৰে ৰঙা পৰি গ’ল।
ৰাণীয়ে এইবাৰ দ্বিতীয়টো ভিডিঅ’ আৰম্ভ কৰিলে। তাত এজন মুখা পিন্ধা ৰহস্যময় মানুহে মনিকাক এজনী ৰেণ্ডীৰ দৰে চুদি আছিল। মনিকাই লাজ আৰু অপমানত চিঞৰি উঠিল, “অনুগ্ৰহ কৰি এইটো বন্ধ কৰা!”
ৰাণীয়ে ক’লে, “ৰোৱা, মই তোমাক আচল কথাটোহে দেখুৱাব বিচাৰিছোঁ।” ভিডিঅ’টোৰ শেষৰ ফালে দেখা গ’ল মনিকাৰ মালপানীৰ নিজৰা বৈ আহিছে। তাৰপাছত কেইছেকেণ্ডমানৰ বাবে স্ক্ৰীণখন ক’লা হৈ পৰিল। কিন্তু তাৰ পাছৰ দৃশ্যটোৱে সকলোকে স্তম্ভিত কৰি দিলে।
মুখা পিন্ধা মানুহজনে মনিকাৰ দেহৰ কাপোৰবোৰ পুনৰ ঠিক কৰি দিবলৈ ধৰিলে। তাৰ কেইছেকেণ্ডমানৰ পাছত মানুহজনে “বৰ গৰম লাগিছে” বুলি নিজৰ মুখাখন খুলি দিলে।
সেই মুখখন দেখাৰ লগে লগে গোটেই কোঠাটোত এক ভয়ংকৰ নিস্তব্ধতা বিৰাজ কৰিলে। মনিকাই চকু দুটা ফাটি যাবলৈ ধৰা অৱস্থাত চিঞৰি উঠিল:
“খগেন…!!!”
ৰাজেনে কম্পিট মাতেৰে কৈ উঠিল, “এইটো সম্ভৱ নহয়… এই ভিডিঅ’টো কেতিয়াও সঁচা হ’ব নোৱাৰে! খগেনে এনেকুৱা কাম কেতিয়াও কৰিব নোৱাৰে।”
ৰাণীয়ে অতি গম্ভীৰ হৈ ক’লে, “এইটো এশ শতাংশ সঁচা ভিডিঅ’, কোনো AI-ৰ কাৰচাজি নহয়। আচলতে আমাৰ অভিযানটো সম্পূৰ্ণ বেলেগ আছিল। ৩ বছৰ আগতে আমি এই গাঁৱলৈ আহিছিলোঁ ক’ৰোনাৰ সময়ত অক্সিজেন চিলিণ্ডাৰৰ ক’লা বজাৰৰ তদন্ত কৰিবলৈ। আমাৰ হাতত খবৰ আছিল যে বৃহৎ পৰিমাণৰ চিলিণ্ডাৰ এই গাঁৱৰ পৰা নোহোৱা হৈছিল, যাৰ বাবে অক্সিজেনৰ অভাৱত বহুতো মানুহৰ মৃত্যু হৈছিল।”
এই কথা শুনি অলকা হুকহুকাই কান্দি উঠিল। ক’ৰোনাৰ সেই ক’লা দিনবোৰত তাইৰ নিজৰ পুত্ৰও অক্সিজেনৰ অভাৱতেই মৃত্যুৰ মুখত পৰিছিল। ৰাজেনে তাইক বুকুত সাৱটি ধৰি চকুলোবোৰ মচি দিলে।
ৰাণীয়ে কৈ গ’ল, “যেতিয়া আমি তদন্ত আৰম্ভ কৰিলোঁ, আমি দেখিবলৈ পালোঁ যে ক’ৰোনাৰ সময়ত ৰাজহুৱা যান-বাহন চলাচল বন্ধ আছিল। গতিকে অক্সিজেন চিলিণ্ডাৰবোৰ কেৱল চৰকাৰী গাড়ীৰেহে কঢ়িয়াব পৰা গৈছিল। মেডিকেলৰ এম্বুলেন্সখন দিন-ৰাতি ৰোগী কঢ়িওৱাত ব্যস্ত আছিল, গতিকে সেইখন ব্যৱহাৰ কৰা সম্ভৱ নাছিল। কিন্তু চিলিণ্ডাৰবোৰ মেডিকেলৰ পৰাই নোহোৱা হৈছিল আৰু ডাঃ শিল্পা তাৰ ইনচাৰ্জ আছিল, সেয়েহে তাই আমাৰ প্ৰধান সন্দেহযুক্ত আছিল।
দ্বিতীয়তে, এম্বুলেন্সৰ বাহিৰে গাঁৱত মাত্ৰ এখনহে ডাঙৰ গাড়ী আছিল— জলসিঞ্চন বিভাগৰ, য’ত মনিকাই কাম কৰে। আমি সেই গাড়ীৰ ড্ৰাইভাৰক জেৰা কৰি গম পালোঁ যে চীফ ইঞ্জিনিয়াৰ ৰক্তিম বৰুৱাই এজন প্ৰাইভেট ড্ৰাইভাৰ ভাড়া কৰি সেই গাড়ীখন ক’ৰবালৈ পঠিয়াই আছিল। সেয়েহে মই মনিকাৰ অফিচত নিজকে এজনী ‘গ্ৰেড ডি’ কৰ্মচাৰী হিচাপে সুমুৱাই দিলোঁ যাতে মই ৰক্তিম বৰুৱাৰ ওচৰ চাপিব পাৰোঁ। কেইমাহমান আগতে মই তাৰ বেংক একাউণ্ট আৰু হাৱালাৰ নথি-পত্ৰবোৰ উদ্ধাৰ কৰিলোঁ। কিন্তু সেই লেনদেনবোৰ চাই আমাৰ মনত আন এটা সন্দেহ জাগিল— ৩০০০ অক্সিজেন চিলিণ্ডাৰ কেৱল চৰকাৰী গাড়ী ব্যৱহাৰ কৰি ইমান সহজে নোহোৱা কৰিব পৰা নাযায় যদিহে কোনো পুলিচ অফিচাৰে তেওঁলোকক সুৰক্ষা নিদিয়ে।
আৰু এই গাঁৱত থানা ইনচাৰ্জ খগেনতকৈ ভাল সুৰক্ষা কোনে দিব পাৰে? প্ৰথমতে আমি তাৰ বেংক একাউণ্টত একো বিসংগতি পোৱা নাছিলোঁ। সেয়েহে আমি নৰেশক মেডিকেল চেণ্টাৰত ‘মেল নাৰ্চ’ হিচাপে পঠিয়ালোঁ যাতে তেওঁলোকৰ মাজৰ সম্পৰ্কটো ধৰিব পৰা যায়। তাৰ মাজতেই শিল্পাই ৰাজেন আৰু অলকাক যৌন নিৰ্যাতন কৰি ব্লেকমেইল কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। আমি তোমালোকৰ সকলো কাৰ্যকলাপ নজৰত ৰাখিছিলোঁ, কিন্তু আমি জানিছিলোঁ যে আমি একো কৰিব নোৱাৰো কাৰণ খগেন তোমালোকৰ লগতেই আছিল।”
ৰাণীয়ে এটা গভীৰ উশাহ লৈ মনিকাৰ চকুলৈ চাই ক’লে, “তাৰপাছত আমি শিল্পাক লক্ষ্য কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ আৰু দেখিলোঁ যে তাই গাঁৱৰ এজনী নিৰীহ মহিলাক যৌন দাসী কৰি তাইক যৌন নিৰ্যাতন কৰে। তদন্ত কৰি গম পালোঁ যে শিল্পাই সেই মহিলাজনীক এটা ৰহস্যময় পেকেট দিছিল। আমি সেই পেকেটটো হস্তগত কৰিলোঁ আৰু তাতেই পালোঁ এই হাৰ্ডড্ৰাইভটো। ইয়াত কেৱল তোমালোকৰ ভিডিঅ’বোৰেই নাই, ইয়াত খগেন আৰু ৰক্তিম বৰুৱাৰ গোপন একাউণ্টৰ সকলো তথ্যও আছে। মোৰ বোধেৰে শিল্পাই ৰক্তিম আৰু খগেনক ঠগিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, সেইবাবেই তাই জানি-বুজি কেমেৰাটো চলাই থৈছিল যেতিয়া খগেনে মনিকাক ধৰ্ষণ কৰাৰ পাছত তাইৰ কাপোৰবোৰ ঠিক কৰি দি আছিল। আৰু শেষ কথাটো হ’ল— শিল্পাই এক বিশেষ ধৰণৰ কামোদ্দীপক দৰৱ আৱিষ্কাৰ কৰিছে যিটো সোৱাদহীন আৰু বৰণহীন। এই দৰৱটোৱে মানুহক চৰম উত্তেজিত কৰি তোলে আৰু মানুহৰ ইচ্ছাশক্তি নোহোৱা কৰি পেলায়, যাৰ সহায়ত শিল্পাই মানুহক নিজৰ হাতৰ পুতলা কৰি লয়।”
মনিকা নিৰ্বাক হৈ বহি থাকিল। তাইৰ পৃথিৱীখন যেন কেইমিনিটমানৰ ভিতৰত চূর্ণ-বিচূর্ণ হৈ গ’ল। তাইৰ স্বামী খগেন এতিয়া কেৱল এজন ধৰ্ষণকাৰীয়েই নহয়, বহু মানুহৰ মৃত্যুৰ বাবে দায়ী এজন অপৰাধীও!
মনিকাৰ দুচকুৰে ধাৰাসাৰ চকুলো বৈ আহিল। তাইৰ বাবে এয়া কেৱল বিশ্বাসঘাটকতাই নাছিল, এয়া আছিল এক অসহ্য মানসিক যন্ত্ৰণা। যিজন খগেনক তাই নিজতকৈও বেছি বিশ্বাস কৰিছিল, সেইজন মানুহেই ইমানবোৰ মানুহৰ মৃত্যুৰ কাৰণ হ’ব পাৰে আৰু নিজৰ পত্নীৰ লগতে এনে পৈশাচিক খেল খেলিব পাৰে— সেয়া তাইৰ কল্পনাৰো অগোচৰ আছিল।
মনিকাই হুকহুকাই কান্দি উঠি ক’লে, “মই মাত্ৰ এটা কথাই জানিব বিচাৰোঁ… খগেনে এইবোৰ কিয় কৰিলে? কিহৰ অভাৱ আছিল আমাৰ?”
ৰাণীয়ে অতি গম্ভীৰ মাতেৰে উত্তৰ দিলে, “যিটো প্ৰশ্ন মোক সুধিছা, সেইটো তাক পোনে পোনে কিয় নুসুধা?”
ৰাণীৰ কথা শুনি ৰাজেন, অলকা আৰু মনিকা— তিনিও থতমত খাই গ’ল। খগেন ইয়াত আছে নেকি? নে ৰাণীয়ে তাক ইতিমধ্যে ধৰি আনিছে? সকলোৱে ৰাণীলৈ বিস্ময়ৰে চালে। ৰাণীয়ে কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া নিদিলে, কেৱল চুটি নিৰ্দেশ এটা দিলে:
“মোক অনুসৰণ কৰা।”
ৰাণীয়ে তেওঁলোকক সেই ডাঙৰ কোঠাটোৰ পৰা উলিয়াই আনি এটা সংকীৰ্ণ কৰিডৰৰ মাজেৰে লৈ গ’ল। কৰিডৰটোৰ শেষত এখন গধুৰ লোৰ দুৱাৰ আছিল। ৰাণীয়ে দুৱাৰখনৰ গোপন ‘লক’টো খুলিলে। ভিতৰৰ দৃশ্য দেখি মনিকাৰ উশাহ যেন বন্ধ হৈ যাব খুজিলে।
কোঠাটোৰ মাজমজিয়াত এখন লোহাৰ চকী আছিল আৰু সেই চকীত এজন মানুহক শিকলিৰে ইমানেই টানকৈ বান্ধি থোৱা হৈছিল যে সি লৰচৰ কৰিব পৰা নাছিল। তাৰ মূৰত এটা ক’লা কাপোৰৰ টোপোলা পিন্ধাই থোৱা আছিল। নৰেশ ইতিমধ্যে সেই কোঠাটোত উপস্থিত আছিল।তাৰ কাষৰ চকীখনতে ডাঃ শিল্পাকো অতি টানকৈ বান্ধি থোৱা হৈছিল। ৰাণীৰ ইংগিত পোৱাৰ লগে লগে নৰেশে যেতিয়া খগেনৰ মূৰৰ পৰা ক’লা কাপোৰখন আঁতৰাই দিলে, মনিকাৰ বুকুখন চিৰিংকৈ উঠিল। নিজৰ স্বামীক এই অৱস্থাত দেখি তাই হুকহুকাই কান্দি উঠিল। আনহাতে, অলকাৰ চকুহালত আছিল প্ৰচণ্ড ঘৃণা— যি ঘৃণা শিল্পা আৰু খগেন দুয়োৰে বাবে সমানেই প্ৰযোজ্য আছিল।
মনিকাৰ চকুহাল এতিয়া কান্দি কান্দি ৰঙা হৈ পৰিছিল। তাই কঁপাকঁপা খোজেৰে খগেনৰ ওচৰলৈ আগুৱাই গ’ল। খগেন তেতিয়াও এক প্ৰকাৰৰ ‘শ্বক’ত আছিল। মনিকাই অতি যন্ত্ৰণাৰে তাক সুধিলে:
“তই এইবোৰ কিয় কৰিলি খগেন? কিয়?”
খগেনে তেতিয়াও মিছা মাতিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। সি অতি অসহায় অভিনয় কৰি ক’লে, “মই একো কৰা নাই মনিকা… বিশ্বাস কৰা মোক, এইবোৰ চব ষড়যন্ত্ৰ!”
ৰাণী খোজকাঢ়ি খগেনৰ নিচেই ওচৰলৈ আহিল। তাইৰ মুখত এক কৰ্কশ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল। তাই ক’লে:
“তোমাৰ মিছা কোৱাৰ দিন এতিয়া শেষ খগেন। ডাঃ শিল্পাই তোমাৰ নামত এটা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বেংক একাউণ্টত ২০ কোটি টকা জমা কৰাৰ সকলো তথ্য আমাৰ ওচৰত আছে। কেৱল সেয়াই নহয়, মনিকাক ধৰ্ষণ কৰাৰ পাছত তুমি যেতিয়া তাইৰ কাপোৰবোৰ ঠিক কৰি দিছিলা, সেই দৃশ্যটো শিল্পাই অতি সাৱধানে কেমেৰাত আৱদ্ধ কৰি থৈছে। আৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰমাণটো হ’ল সেই পুলিচ ৰিপৰ্টটো— য’ত তুমি চহী কৰিছিলা যে গুডামত জুই লগাৰ বাবেহে সকলো অক্সিজেন চিলিণ্ডাৰ ফাটি ধ্বংস হ’ল। এতিয়া কোৱা, এইবোৰো ষড়যন্ত্ৰ নেকি?”
ৰাণীৰ মুখত তথ্যবোৰ শুনি খগেন এক চেকেণ্ডৰ বাবে একেবাৰে নিস্তব্ধ হৈ ৰ’ল। তাৰ চেহেৰাৰ সেই ভদ্ৰতাৰ মুখাখন খহি পৰিল। তাৰপাছত হঠাত সি এজন উন্মাদৰ দৰে অট্টহাস্য কৰি উঠিল। তাৰ সেই পৈশাচিক হাঁহিত গোটেই কোঠাটো কঁপি উঠিল।
সি হাঁহি হাঁহি চিঞৰি ক’লে:
“হয়! মই কৰিছোঁ! ২০ কোটি টকা মনিকা! তই ভাবিছিলি নেকি এজন সাধাৰণ পুলিচ অফিচাৰৰ দৰমহাৰে মই এই নৰকসদৃশ জীৱনটো কটাই দিম? ৰাতিপুৱাৰ পৰা ৰাতিলৈকে কুকুৰৰ দৰে খাটি মই কি পালোঁহেঁতেন?”
খগেনৰ সেই পৈশাচিক ৰূপটো দেখি মনিকা পিছুৱাই আহিল।
খগেনৰ অট্টহাস্যই সেই চেফ হাউচৰ গধুৰ বতাহজাক অধিক বিষাক্ত কৰি তুলিলে। সি এতিয়া এজন অনুতপ্ত স্বামী নহয়, বৰঞ্চ এজন কুটিল দবা খেলুৱৈৰ দৰে নিজৰ চালবোৰৰ বৰ্ণনা দিবলৈ ধৰিলে:
“যিদিনা মই শুনিলো যে ৰাজেন এই গাঁৱলৈ আহিব, সেইদিনাই মোৰ পৰিকল্পনা আৰম্ভ হৈছিল। চিলিণ্ডাৰ আৰু দৰৱৰ ক’লা বজাৰৰ পৰা ইতিমধ্যে ২০ কোটি টকা মোৰ হাতত আছিল, কিন্তু গুৱাহাটীত এটা ডাঙৰ গাড়ীৰ শ্ব’ৰূম খুলিবলৈ মোক আৰু টকা লাগিছিল। মোৰ পৰিকল্পনা আছিল ৰাজেনক গাঁৱৰ কাৰোবাৰ লগত চুদনৰ মুহূৰ্তত ধৰা পেলাই তাৰ প’ৰ্ণ ভিডিঅ’ বনোৱা যাতে তাক ব্লেকমেইল কৰিব পাৰোঁ। অলকা ইমান সৰল আছিল যে তাই একো ভুল কৰাই নাছিল। সেয়ে মই বাধ্য হৈ শিল্পাক মোৰ প্লেনত সামৰি ল’লোঁ যাতে তাই ৰাজেনক ভুলাই ধৰ্ষণৰ নাটক ৰচিব পাৰে। কিন্তু এই কুকুৰনীজনীৰ (শিল্পা) বুদ্ধি মোৰতকৈও শ্ৰেষ্ঠ আছিল— তাই ক’লে যে তাই অলকা আৰু ৰাজেনক চুদনৰ কাৰণে পগলা কৰি পাৰিব আৰু তাৰ ভিডিঅ’ কৰিব।”
ৰাণীয়ে তাক মাজতে বাধা দি সুধিলে, “তই কেনেকৈ জানিছিলি যে ৰাজেন আঘাতপ্ৰাপ্ত হ’ব আৰু শিল্পাক লগ পাব?”
খগেনে আকৌ হাঁহি মাৰি ক’লে, “এই পৃথিৱীত একোৱেই দুৰ্ঘটনা নহয়। ৰাজেনৰ ওপৰত মোৰ সদায় চকু আছিল। যিদিনা সি ঘৰৰ সন্মুখত কাপোৰ শুকুৱাবলৈ দিছিল, সিহঁতৰ দুপৰীয়াৰ টোপনিৰ সুযোগ লৈ মই চোতালত সোমাই কাপোৰৰ ঠিক তলতে ৰিফাইন তেল ঢালি দিছিলোঁ। মোৰ ভাগ্য ভাল আছিল যে সেইদিনা বৰষুণো দিলে, যাৰ বাবে তেলৰ দাগ ধৰিব পৰা নগ’ল। মই তাত কিছুমান সৰু শিলগুটিও থৈ দিছিলোঁ যাতে সি পিচলি পৰি অলপ আঘাত পায়— আৰু মোৰ চিকাৰ ফান্দত পৰিল।”
ৰাণীয়ে সুধিলে, “যদি সেইটো কাম নকৰিলেহেঁতেন?”
খগেনে কৈ গ’ল, “মই তাক মোৰ ঘৰলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিলোঁহেঁতেন আৰু তাৰ আঞ্জাত পেট বেয়া হোৱা দৰৱ মিহলাই দিলোঁহেঁতেন। মোৰ হাতত হাজাৰটা বুদ্ধি আছিল ৰাজেনক শিল্পাৰ ওচৰলৈ পঠিয়াবলৈ। কিন্তু মই ভবা নাছিলোঁ যে এইজনীয়ে (শিল্পা) মোকো ঠগিবলৈ চেষ্টা কৰিব!” সি শিল্পাৰ ফালে খঙেৰে চালে।
শিল্পাই মিচিকিয়াই হাঁহি ক’লে, “খগেন, তই কি ভাবিছিলি মই ইমান মূৰ্খ নেকি যে মোৰ কান্ধত বন্দুক থৈ তোক গুলী মাৰিবলৈ দিম?”
মনিকাই কান্দি কান্দি সুধিলে, “কিন্তু তই মোক শিল্পাৰ আগত ধৰ্ষণ কিয় কৰিলি? কিয়?”
খগেনে এইবাৰ গম্ভীৰ হৈ ক’লে, “যাতে তই আৰু ৰাজেনে বিশ্বাস কৰ যে শিল্পাৰ হাতত তোৰ ভিডিঅ’ থকাৰ বাবে মই তহঁতক সহায় কৰিবলৈ একেবাৰে অসহায়। মই বিচাৰিছিলোঁ তহঁতে ভাব যে মই একো কৰিব নোৱাৰোঁ।”
ৰাজেনে সুধিলে, “তই মোক তাইৰ চেক্স স্লেভ বনাব বিচাৰিছিলি?”
খগেনে উত্তৰ দিলে, “সেইটো আছিল শিল্পাৰ চৰ্ত, কাৰণ তাই তোৰ চুদন খাই ভাল পাইছিল। কিন্তু মোৰ হাতত সমাধান আছিল। যেতিয়া মনিকাই তাইক অকলে লগ পালেহেঁতেন, যদি মনিকাই একো কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেনো, মই টকাৰ অংক বঢ়াই তোৰ স্বাধীনতা কিনি ল’লোহেঁতেন— অৱশ্যে মাজে মাজে শিল্পাক শাৰীৰিক সুখ দিয়াৰ বিনিময়ত।”
খগেনৰ সেই পৈশাচিক স্বীকাৰোক্তি শুনাৰ পিছত মনিকাৰ বুকুখন একেবাৰে ভাঙি পৰিল। তাই চৰম যন্ত্ৰণাত হুকহুকাই কান্দি উঠিল। আনহাতে, খঙত একো নাই হৈ অলকাই খগেন আৰু শিল্পা দুয়োৰে মুখলৈ থুই পেলাই দিলে। ৰাজেনে কোনোমতে অলকাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিলে, কিন্তু হঠাতে মানসিক আঘাত সহিব নোৱাৰি মনিকা অচেতন হৈ মাটিত ঢলি পৰিল।
ৰাণীয়ে লৰালৰিকৈ মনিকাৰ মুখত পানী ছটিয়াই দিলে। কেইমিনিটমানৰ পিছত মনিকাৰ জ্ঞান ঘূৰি আহিল। তাই একেবাৰে দুৰ্বল মাতেৰে ৰাজেনক অনুৰোধ কৰিলে, “ৰাজেন, অনুগ্ৰহ কৰি মোক ইয়াৰ পৰা লৈ ব’ল। মই ইয়াত এচেকেণ্ডো থাকিব নিবিচাৰোঁ।”
ৰাজেন, অলকা আৰু মনিকা সেই গোপন ভূগৰ্ভস্থ ঘাটিটোৰ পৰা ওলাই আহিল। ৰাজেনে মনিকাক ক’লে, “ব’ল, তই আমাৰ লগতেই থাকিবি।” নৰেশে তেওঁলোকক অলকাৰ ঘৰত নমাই দিলে। গাঁৱৰ পশ্চিম দিশত তেতিয়া সূৰ্যটো তেজৰঙা হৈ ডুব গৈছিল— যেন এটা ক’লা অধ্যায়ৰ অন্ত পৰিছিল।
দুই মাহৰ পাছত…
মনিকাই নিজৰ ঘৰত বহি চাহ খাই আছিল। তাই একেবাৰে অকলে আছিল আৰু তাইৰ মনটো অতীতৰ সেই ক’লা স্মৃতিবোৰৰ মাজত হেৰাই গৈছিল। হঠাতে কলিং বেলটো বাজি উঠিল। তাই গৈ দুৱাৰখন খুলি দেখিলে— সন্মুখত অলকা আৰু ৰাজেন থিয় হৈ আছে। মনিকাই তেওঁলোকক আদৰি ভিতৰলৈ লৈ আহিল।
তেওঁলোক চফাত বহাৰ পাছত ৰাজেনে সুধিলে, “ল’ৰা-ছোৱালীকেইটা ক’ত মনিকা?”
মনিকাই বিষণ্ণ মনেৰে ক’লে, “মই সিহঁতক বৰ্ডিং স্কুললৈ পঠিয়াই দিলোঁ… মই নিবিচাৰোঁ সিহঁতে নিজৰ দেউতাকৰ সেই ক’লা কৰ্মকাণ্ডৰ বিষয়ে কিবা শুনক… সেয়ে…” তাই কথাটো সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে।
ৰাজেনে পৰিৱেশটো পাতল কৰিবলৈ বিষয়টো সলাই ক’লে, “মই বুজিব পাৰিছোঁ। আচলতে আমি তোক এটা নিমন্ত্ৰণ দিবলৈ আহিছোঁ। আমাৰ বিয়া ঠিক হৈছে। তই আহিলে আমি বহুত সুখী হ’ম।”
মনিকাই অলপ মিচিকিয়াই হাঁহি তেওঁলোকক শুভকামনা জনালে। তাই সুধিলে, “বিয়াখন কেতিয়া হ’ব?”
অলকাই উত্তৰ দিলে, “আজিৰ পৰা ঠিক দুই মাহৰ পাছত, ২৪ ফেব্ৰুৱাৰীত।”
মনিকাই ক’লে, “তেন্তে মই বিয়াত উপস্থিত থাকিব পাৰিম। কাৰণ মই গুৱাহাটীলৈ বদলিৰ বাবে আবেদন কৰিছোঁ আৰু আশা কৰিছোঁ মাৰ্চ মাহৰ ভিতৰত মই এই গাঁওখন এৰি গুচি যাম।”
ৰাজেনে সুধিলে, “তই গুৱাহাটীক কিয় বাছি ল’লি? তোৰ নিজৰ ঘৰ নগাওঁৰ পৰাতো সেইটো বহুত দূৰ হ’ব।”
মনিকাই চুটি উত্তৰ দিলে, “মই অন্ততঃ কেইবছৰমানৰ বাবে মোৰ পৰিয়ালৰ মুখামুখি হ’ব নিবিচাৰোঁ।”
ৰাজেনে পুনৰ হাঁহি মাৰি পৰিৱেশটো সজীৱ কৰি তুলিবলৈ ক’লে, “তই পৰিয়ালৰ পৰা আঁতৰি থাকিব পাৰ, কিন্তু আমাৰ পৰা আঁতৰি থাকিব নোৱাৰ। কাৰণ তই জানই যে মোৰ ঘৰ গুৱাহাটীতে।”
মনিকাই হাঁহি এটা মাৰি সন্মতি জনালে। কিছু সময়ৰ সুখ-দুখৰ কথা-বতৰাৰ পিছত ৰাজেন আৰু অলকাই মনিকাৰ পৰা বিদায় ল’লে।
