নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-১৪

পিছদিনা পুৱা প্ৰায় ৯ বজাত প্ৰবীণ শইকীয়াৰ টোপনি ভাগিল। তেওঁৰ মূৰটো আচন্দাই কৰি আছিল আৰু চকু দুটা যেন একেবাৰে গধুৰ হৈ পৰিছিল। তেওঁ বিচনাখনৰ আনটো ফালে চালে— মিনতী তেতিয়াও ঘোৰ টোপনিত আছিল। তাৰপাছত পশ্চিম ফালৰ বেৰত থকা ঘড়ীটোলৈ চাই তেওঁ উচপ খাই উঠিল, “অ’ নহয়! আজি গাঁৱৰ মিটিং আছিল, মোৰ বহুত দেৰি হৈ গ’ল!” তেওঁ থৰক-বৰক খোজেৰে কোনোমতে বাথৰুমৰ ফালে খোজ ল’লে।

কিছু সময়ৰ পাছত মিনতীয়ে চকু মেলিলে। তাইৰো অৱস্থা একেই— যেন এক চৰম নিচাৰ পাছৰ হেংঅভাৰহে ! গোটেই শৰীৰটোত অসহ্য বিষ আৰু দুৰ্বলতা। তাই বহুত কষ্ট কৰি হাতৰ জোৰ দি নিজৰ দেহটো অলপ ওপৰলৈ দাঙিলে আৰু বিচনাৰ ষ্টেণ্ডটোত আউজি বহিল। তাইৰ মূৰটো ঘূৰি আছিল আৰু তাই ক’ত আছে বা এতিয়া কিমান বাজিছে, সেইটো ধৰিব পৰা নাছিল।

কিছু সময়ৰ পাছত তাইৰ চেতনা অলপ ঘূৰি আহিল আৰু লগে লগে যোৱা নিশাৰ সেই পৈশাচিক স্মৃতিবোৰ তাইৰ মনলৈ আহিবলৈ ধৰিলে। যোৱা নিশাৰ সেইবোৰ সপোন আছিল নে বাস্তৱ, সেইটো নিশ্চিত হ’বলৈ তাই নিজৰ পোকৰত হাত দি পৰীক্ষা কৰিলে। তাইৰ সেই ৰঙা হৈ পৰা টীকা আৰু পোকৰৰ ফুটাত লাগি থকা শুকান মালপানীয়ে সকলো কথা স্পষ্ট কৰি দিলে। সেইটো কোনো দুঃস্বপ্ন নাছিল— বাস্তৱত কোনোবাই তাইৰ পোকৰ ফালি চিৰাচিৰ কৰি গৈছে।

তাই অতি সাৱধানে কিন্তু থৰক-বৰক খোজেৰে বিচনাৰ পৰা নামিল আৰু গাৰুৰ তলৰ পৰা সেই চাবিটো উলিয়াই ল’লে। বিচনাখনত ধৰি ধৰি তাই আলমাৰীটোৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু লকাৰটো খুলি চালে। তাই যি ভয় কৰিছিল, সেয়াই হ’ল— পেকেটটো তাত নাছিল!

মিনতীৰ বুকুটো ধপধপাবলৈ ধৰিলে। তাইৰ প্ৰথমটো ভাৱ আছিল— “মালিকনীয়ে মোক মাৰি পেলাব!” কিন্তু কেইচেকেণ্ডমানৰ পাছত তাই নিজকে শান্ত কৰিলে আৰু ভাবিলে, “মই মালিকনীক কেতিয়াও নকওঁ যে পেকেটটো হেৰাল। আৰু যোৱা নিশা মোৰ লগত কি ঘটি গ’ল, সেই কথাও মই কাৰো আগত প্ৰকাশ নকৰোঁ। নহ’লে এই সমাজত মোৰ আৰু একো সন্মান বাকী নাথাকিব।”

তাই কোনোমতে চুঁচৰি বিচনাখনলৈ ঘূৰি আহিল। বিচনাত পৰাৰ লগে লগে তাইৰ চকু দুটা আকৌ মুদ খাই আহিল আৰু তাই এক গভীৰ টোপনিত ঢলি পৰিল।

গাঁৱৰ আনটো দিশত মনিকাই অফিচৰ বাবে সাজু হৈছে। আজি শুকুৰবাৰ, ১৯ অক্টোবৰ। পুৱাৰ বতাহজাকত এটা শীতল ভাব আছে যদিও মনিকাৰ বুকুত এতিয়া ঘৃণা আৰু প্ৰতিশোধৰ জুই জ্বলিছে। ডাঃ শিল্পাৰ প্ৰতি থকা ঘৃণা আৰু ঘিণত তাইৰ তেজ উতলি উঠিছে। শিল্পাৰ দাবী অনুসৰি তাই আজি শিল্পাক লগ কৰিবলৈ মানসিকভাৱে নিজকে সাজু কৰিছে।

তাইৰ গিৰিয়েক খগেন ইতিমাজেই ডিউটিলৈ ওলাই গৈছে। মনিকাই খগেনক মিছা মাতি থৈছে যে তাই শিল্পাক কাইলৈহে লগ কৰিব। তাই জানে যে খগেনে কেতিয়াও তাইক শিল্পাক অকলে লগ কৰিবলৈ নিদিয়ে আৰু তাইৰ পিছে পিছে যাব। কিন্তু মনিকাই শিল্পাক অকলশৰে লগ কৰিব বিচাৰে, কাৰণ তাই ইতিমধ্যে এটা চৰম সিদ্ধান্ত লৈ পেলাইছে— যদি আজি বুজাবুজি ঠিকমতে নহয়, তেন্তে পৰিণাম যিয়েই নহওক কিয়, তাই শিল্পাক আজি হত্যা কৰিব।

তাই অতি সাৱধানে পাকঘৰৰ চুৰিখন তাইৰ পাৰ্ছত ভৰাই ল’লে। আইনাখনৰ সন্মুখত থিয় হৈ শেষবাৰৰ বাবে নিজৰ ফোঁটটো ঠিক কৰি চালে। তাইৰ চকুহালত এতিয়া কোনো ভয় নাই, আছে কেৱল এটা লক্ষ্য। মেইন দুৱাৰখন তলা লগাই তাই ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিল।

মনিকাই এখন ই-ৰিক্সা লৈ চিধাই ডাঃ শিল্পাৰ কোৱাৰ্টাৰলৈ ৰাওনা হ’ল। তাৰ আগতে তাই অফিচলৈ ফোন কৰি জনালে যে আজি তাই অফিচলৈ নাযায়। শিল্পাৰ কোৱাৰ্টাৰৰ সন্মুখত উপস্থিত হৈ মনিকাই কলিং বেলটো বজালে। ডাঃ শিল্পা তেতিয়া মেডিকেল চেণ্টাৰলৈ যাবলৈ সাজু হৈ আছিল। তাই দুৱাৰখন খুলি মনিকাক সন্মুখত দেখি এটা কুটিল হাঁহি মাৰিলে আৰু ক’লে, “আহ্, ভিতৰলৈ আহ।”

মনিকা ভিতৰলৈ সোমাই যোৱাৰ লগে লগে শিল্পাই দুৱাৰখন বন্ধ কৰি দিলে আৰু কাৰোবালৈ ফোন কৰি জনালে যে আজি তাই মেডিকেল চেণ্টাৰলৈ যাওঁতে অলপ পলম হ’ব। মনিকা আৰু শিল্পা চোফাখনত ইজনে সিজনৰ মুখামুখিকৈ বহিল। শিল্পাই প্ৰথমেই মাত লগালে:

“তেন্তে কি সিদ্ধান্ত ললি? মোৰ চৰ্তবোৰত মান্তি হৈছ নে নাই?”

মনিকাৰ মনত খঙৰ জুই জ্বলি উঠিল যদিও তাই সেইটো বাহিৰত প্ৰকাশ হ’বলৈ নিদিলে। তাই অতি শান্তভাৱে আৰু পোনপটীয়াকৈ শিল্পাৰ চকুলৈ চাই ক’লে:

“আমি তোৰ চৰ্তবোৰত মান্তি হৈছোঁ, কিন্তু চব নহয়। প্ৰথম কথা— ৰাজেনক তই এৰি দিব লাগিব, কাৰণ সি অলকাক ভাল পায় আৰু তোৰ যৌন চাহিদা পূৰণ কৰিবলৈ সি সদায় উপলব্ধ নহ’ব। দ্বিতীয়তে— আমি তোক টকাখিনি দিয়াৰ লগে লগে তই ৰাজেন আৰু মোৰ সেই ভিডিঅ’ ক্লিপবোৰ আমাক দি দিব লাগিব, কোনো বেকআপ নোলোৱাকৈ।”

মনিকাৰ কথা কেইটা শিল্পাৰ চকুলৈ চাই অতি দৃঢ়তাৰে ক’লে। তাইৰ হাতখন পাৰ্ছৰ ভিতৰত থকা সেই চোকা চুৰিখনৰ ওচৰতেই আছিল।

ডাঃ শিল্পা এক মিনিটমান নিৰৱে ৰৈ থাকিল, তাৰপিছত এটা কুটিল হাঁহি মাৰি ক’লে:

“বৰ আকৰ্ষণীয় কথা! তোক নিজতকৈ ৰাজেনৰ স্বাধীনতাৰ চিন্তা বেছি থকা যেন লাগিছে। ক’চোন, তই ৰাজেনৰ পুৰণি প্ৰেমিকা নেকি?”

এই কথাষাৰে মনিকাৰ বুকুত খঙৰ জুই জ্বলাই দিলে। কাৰণ কলেজত থাকোঁতে তাইৰ ৰাজেনৰ ওপৰত এক দুৰ্বলতা আছিল, কিন্তু কলেজৰ পাছত দুয়োৰে বাট দুটা হৈ গৈছিল। যেতিয়া মনিকাই নিজৰ মনটো স্থিৰ কৰিছিল, তেতিয়ালৈ তাই গম পাইছিল যে ৰাজেনৰ ইতিমধ্যে বিয়া হৈ গৈছে। মনিকাই শিল্পাৰ ওপৰত চিঞৰি উঠিল:

“অ’ নিধক! তই কোনটো সাহত মোৰ আৰু ৰাজেনৰ কথা এনেকৈ ক’বলৈ পালি? আমাৰ বুজাবুজিৰ কথাটোহে পাতি থাক!”

শিল্পাই হাঁহি ক’লে, “কিহৰ বুজাবুজি? তোৰ এই মেজাজ দেখিলে মোৰ মন গৈছে তোক ঘৰৰ পৰা উলিয়াই দিবলৈ আৰু সেইবোৰ ভিডিঅ’ ইন্টাৰনেচনেল পৰ্ণ মাৰ্কেটত বিক্ৰী কৰি দিবলৈ।”

মনিকাই নিজকে অলপ শান্ত কৰিলে আৰু ক’লে, “ঠিক আছে, মই তোক অনুৰোধ কৰিছোঁ আমাৰ জীৱনটো ধ্বংস নকৰিবি। মোৰ চৰ্তবোৰৰ কথা আকৌ এবাৰ ভাবি চা।”

ডাঃ শিল্পাই মনিকাৰ ফালে চাই কেইমিনিটমান চিন্তা কৰিলে আৰু তাৰপিছত ক’লে:

“হুমমম… চাওঁ বাৰু কি কৰিব পাৰি। মই মান্তি হ’ব পাৰোঁ, কিন্তু তই পইচাৰ পৰিমাণ দুগুণ কৰিব লাগিব। আৰু এটা কথা— মোৰো যৌন চাহিদা আছে। এতিয়া তই তোৰ বন্ধুবোৰৰ লগত আলোচনা কৰ যে মোৰ এই যৌন তৃপ্তিৰ বাবে তোমালোকে কি ব্যৱস্থা কৰিবি।”

মনিকাই এক ছেকেণ্ডৰ বাবেও বিশ্বাস কৰিব পৰা নাছিল যে শিল্পাই ইমান সহজে চৰ্তবোৰ সালসলনি কৰিব। তাই ভাবিলে, “ৰাজেনৰ বাবে পইচা ডাঙৰ কথা নহ’ব।” তাই ৰাজেনৰ লগত আনটো চৰ্তৰ বিষয়ে কথা পাতিবলৈ বিচাৰি শিল্পাক ক’লে, “ঠিক আছে, মই ৰাজেনৰ লগত আলোচনা কৰিম।”

তাই যাবৰ বাবে থিয় হ’ল আৰু দুৱাৰৰ ফালে ঘূৰিল। ঠিক সেই মূহূৰ্ততে হঠাতে পাছফালৰ পৰা এখন ৰুমাল তাইৰ মুখত হেঁচি ধৰা হ’ল। মনিকাই নিজকে মুক্ত কৰিবলৈ চটফটাই উঠিল, কিন্তু ডাঃ শিল্পা যথেষ্ট শক্তিশালী আছিল। তাই এক হাতেৰে মনিকাৰ কঁকালত খামুচি ধৰিলে। কেইমিনিটমানৰ ভিতৰতে ক্ল’ৰফৰ্মৰ প্ৰভাৱত মনিকাৰ প্ৰতিৰোধ ভাঙি পৰিল আৰু তাই লাহে লাহে এক গভীৰ টোপনিত ঢলি পৰিল।

মনিকাৰ যেতিয়া চকু মেল খালে, তাই নিজকে এক ভয়ংকৰ অৱস্থাত আৱিষ্কাৰ কৰিলে। তাইৰ হাত আৰু ভৰি দুখন বিচনাখনত এনেদৰে বান্ধি থোৱা হৈছে যে তাইৰ ভৰি দুখন সম্পূৰ্ণ মেল খাই আছে। তাই চৰম আতংকৰে অনুভৱ কৰিলে যে তাইৰ দেহত এটুকুৰাও কাপোৰ নাই— তাই এতিয়া সম্পূৰ্ণ লেংটা (lengta)।

ডাঃ শিল্পা বিচনাখনৰ কাষতেই বহি আছিল। মনিকাৰ সাৰ পোৱা দেখি তাই এটা কুটিল হাঁহি মাৰি ক’লে, “স্বাগতম জনাইছোঁ টোপনিৰাণী!”

মনিকাই খঙত চিঞৰি উঠিল, “এইবোৰৰ মানে কি? তোৰ আৰু মোৰ মাজত এটা বুজাবুজি হৈছিল!”

শিল্পাই অট্টহাস্য কৰি উত্তৰ দিলে, “অ’ তই এতিয়াও ইমান সৰল হৈ আছ! তই মোৰ তৃতীয়টো চৰ্তৰ কথা পাহৰি গ’লি নেকি? তই কি ভাবিছিলি মই তোক অকলে কিয় মাতিছিলোঁ? মোৰ এতিয়া অলপ যৌন বিনোদনৰ প্ৰয়োজন, আৰু সেইটো তয়েই দিবি… হা হা হা!” শিল্পাই এজনী উন্মাদিনীৰ দৰে হাঁহিবলৈ ধৰিলে।

মনিকাই ঘৃণাৰে উত্তৰ দিলে, “মই তোক কোনো ধৰণে সহায় নকৰোঁ। তই যিয়েই নকৰ কিয়, মই মান্তি নহওঁ!”

শিল্পাই একো নামাতি মনিকাৰ সেই নগ্ন শৰীৰটোৰ ফালে কামুক দৃষ্টিৰে চালে। তাইৰ মনত এটা পৈশাচিক পৰিকল্পনা চলি আছিল:

“ৰহ, এবাৰ যদি মই সেই কামোদ্দীপক জেল তোৰ গিদা আৰু পীহাৰ বোঁটাত সানি দিওঁ, তাৰপাছত দেখিম তোৰ এই অহংকাৰ ক’ত থাকে। তই নিজেই মোৰ দাসী হ’বলৈ ভিক্ষা খুজিবলৈ বাধ্য হবি।”

শিল্পাই লাহেকৈ টেবুলৰ পৰা এটা টিউব উলিয়ালে। মনিকাৰ উশাহ-নিশাহ ঘন হ’বলৈ ধৰিলে। তাই বুজি পালে যে এক চৰম নৰকযন্ত্ৰণা আৰু পৈশাচিক যৌন নিৰ্যাতন তাইৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছে।ডাঃ শিল্পাই মনিকাৰ গিদা আৰু চুকুৰীটোত সেই কামোদ্দীপক জেলখিনি সানি দিলে। লগে লগে মনিকাই সেই ঠাইত এক তীব্ৰ গৰম আৰু এক নতুন শিহৰণ অনুভৱ কৰিলে। তাই কঁপা কঁপা মাতেৰে চিঞৰি উঠিল, “তই এইবোৰ কি কৰিছ? মোক এৰি দে! মই তোক কোনো ধৰণে সন্তুষ্ট নকৰোঁ।”

শিল্পাই একো উত্তৰ নিদিলে। তাইৰ মুখত আছিল কেৱল সেই কুটিল হাঁহি। এইবাৰ তাই জেলখিনি মনিকাৰ পীহাৰ বোঁটা দুটাত সানি দিলে। মনিকাৰ গোটেই শৰীৰটোত এক চৰম খজুৱতি আৰু উত্তেজনা জাগি উঠিল। শিল্পাই লাহেকৈ জেলৰ টিউবটো থৈ দিলে আৰু নিজৰ কাপোৰবোৰ সোলোকাই সম্পূৰ্ণ লেংটা হৈ মনিকাৰ ওপৰত বহি পৰিল।

মনিকাই ঘৃণাৰে চিঞৰি উঠিল, “মোৰ ওপৰৰ পৰা নাম ৰেণ্ডী!”

শিল্পাই তাইৰ চকুলৈ চাই উত্তৰ দিলে, “চাওঁ বাৰু তই কিমান দেৰি এই সুখ সহ্য কৰিব পাৰ আৰু মোৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ নকৰাকৈ থাক।”

শিল্পাই এতিয়া মনিকাৰ সেই মঙহাল স্তন দুটা মালিচ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। জেলৰ সেই তীব্ৰ গোন্ধ আৰু কামোদ্দীপক প্ৰভাৱত মনিকাৰ শৰীৰত যেন এক জুই জ্বলি উঠিল। তাই দাঁতত দাঁত চেপি ক’লে, “মই কেতিয়াও তোৰ ওচৰত হাৰ নামানো খানকী !”

শিল্পাই একো নামাতি নিৰৱে মনিকাৰ স্তন দুটা মোহাৰি থাকিল। তাইৰ গৰম শৰীৰটো মনিকাৰ লেংটা দেহৰ লগত ঘঁহ খাই আছিল। এইবাৰ শিল্পাই মনিকাৰ কাখলতি চেলেকিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মনিকাই নিজৰ ওঁঠ কামুৰি ধৰিছিল যদিও তাইৰ মুখৰ পৰা এটা ধীৰ উত্তেজনাৰ শব্দ ওলাই আহিল— “উমমমম…!”

ডাঃ শিল্পাই এতিয়া মনিকাৰ ডিঙি আৰু কাণৰ লতিটো জিভাৰে কামুকভাৱে চেলেচিবলৈ ধৰিলে। জেলৰ তীব্ৰ প্ৰভাৱ আৰু শিল্পাৰ সেই তিতা জিভাৰ পৰশত মনিকাৰ আত্মনিয়ন্ত্ৰণ হেৰাই যাবলৈ ধৰিছিল। তাই সুখত চকু দুটা মুদি দিলে আৰু এক গভীৰ উত্তেজনাৰ গোঙানি মাৰিলে— “উমমমমম…!” যদিও মুখেৰে তাই কৈ আছিল, “মোক এৰি দে কুত্তী !”, কিন্তু শিল্পাই ভালদৰেই বুজি পাইছিল যে মনিকাৰ সেই লেংটা দেহটো এতিয়া কামজুইত দহিছে।

জেলখিনি ইতিমধ্য়ে মনিকাৰ ছালত সম্পূৰ্ণৰূপে শুহি গৈছে আৰু কামোদ্দীপনা এতিয়া জুইৰ দৰে জ্বলি উঠিছে। শিল্পাৰ প্ৰতিটো চৰম চেলেকনিত মনিকাৰ গোটেই লেংটা (lengta) দেহটো এটা ভাইব্ৰেটৰৰ দৰে কঁপিবলৈ ধৰিছে। তাইৰ মুখৰ পৰা কেৱল এটাই শব্দ ওলাইছে— “উমমমমম!! উমমমমম!!”

শিল্পাই অতি লাহেকৈ মনিকাৰ স্তনৰ মাজৰ গভীৰ ফাঁটটো জিভাৰে চেলেকি তললৈ নামি গৈছে। মনিকাৰ উশাহ-নিশাহ এতিয়া চুটি আৰু তীব্ৰ হৈ পৰিছে। তাই চকু দুটা আধামুদা কৰি বিৰবিৰাই উঠিল:

“ওহহহহ! মোক ৰেহাই দে… মোক এৰি দে…!”

শিল্পাই মনিকাৰ সেই অসহায় অৱস্থাটো দেখি এটা পৈশাচিক হাঁহি মাৰিলে। তাই মনিকাৰ কাণৰ অতি ওচৰলৈ মুখখন নি কামুক মাতেৰে ক’লে:

“মই তোক আজি চুদন দি ফালি দিম … তোৰ এই শৰীৰৰ প্ৰতিটো ফুটাই আজি মোৰ বাবে হাহাকাৰ কৰিব!”

ডাঃ শিল্পাই মনিকাৰ এটা স্তনৰ বোঁটা মুখত লৈ চৰম ভোকাতুৰৰ দৰে চুহিবলৈ ধৰিলে আৰু আনটো স্তন হাতেৰে ইমান জোৰে মালিচ কৰিলে যে মনিকাৰ গোটেই শৰীৰটো ধেনুভিৰীয়া হৈ পৰিল। মনিকাই তাইৰ গিদাৰ ভিতৰত এটা পিচ্ল তিতা ভাব অনুভৱ কৰিলে। জেলৰ প্ৰভাৱত তাইৰ শৰীৰটো এতিয়া এটা আগ্নেয়গিৰিৰ দৰে ফাটি পৰিবলৈ সাজু হৈছে। তাই চৰম উত্তেজনাত গোঙাই উঠিল:

“ওহহহহহ! মোৰ বহুত বেছি উত্তেজনা হৈছে… কিন্তু মই এই অনুভৱৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিম… মই কেতিয়াও তোৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ নকৰোঁ!”

শিল্পাই স্তনটো মুখৰ পৰা উলিয়াই এটা পৈশাচিক হাঁহি মাৰিলে। তাইৰ চকু দুটা কামনাত জিলিকি উঠিছে। তাই ক’লে, “যুঁজ দি থাক মনিকা, তই যিমানেই বাধা দিবি, তোৰ এই মালপানীৰে তিতা বুচখনৰ ভোক সিমানেই বাঢ়িব।”

ডাঃ শিল্পাই মনিকাৰ স্তন আৰু বোঁটাবোৰ একেবাৰে পগলাৰ দৰে চেলেকি আৰু চুহি থাকিল। মনিকাৰ মুখৰ পৰা কেৱল এক যন্ত্ৰণা মিশ্ৰিত সুখৰ আৰ্তনাদ ওলাই আছিল— “ওহহহ, আউচচচ!!”

শিল্পা লাহে লাহে তললৈ নামি আহিল আৰু মনিকাৰ নাভিটো এটা আইচক্ৰীমৰ দৰে জিভাৰে চেলেকিবলৈ ধৰিলে। মনিকাৰ গোটেই শৰীৰটোত যেন বিজুলীহে সঞ্চাৰ হ’ল। তাই বিৰবিৰাই উঠিল— “চচচচচচহচচচচ… সেইটো নকৰিবি…!”

ডাঃ শিল্পাই তাইৰ সেই দুৰ্বল অনুৰোধক সম্পূৰ্ণ আওকাণ কৰিলে। তাই এতিয়া আৰু তললৈ নামি গৈ মনিকাৰ উৰুৰ কাষবোৰত নিজৰ তিতা জিভাখন বুলাবলৈ ধৰিলে। মনিকাই এক অজান উত্তেজনাত কেৱল গোঙাই আছিল— “উউউউহহহহহ!”

জেলৰ সেই কামোদ্দীপক প্ৰভাৱ আৰু শিল্পাৰ এই নিৰন্তৰ চেলেকনিয়ে মনিকাৰ লেংটা দেহটোক এক চৰম সীমাৰ ফালে লৈ গৈছিল। শিল্পাৰ জিভা যেতিয়াই মনিকাৰ সেই গৰম গিদাৰ কাষ চাপিছিল, মনিকাৰ কঁকালটো কঁপিবলৈ ধৰিছিল।শিল্পাই মনিকাৰ চকুলৈ চাই এটা ক্ৰুৰ হাঁহি মাৰিলে।

ডাঃ শিল্পাৰ মূৰটো এইবাৰ আৰু তললৈ নামি গ’ল। তাই একেবাৰে ভোকাতুৰৰ দৰে মনিকাৰ গিদাৰ ওপৰত থকা নোমবোৰ চেলেচিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মনিকাই চৰম উত্তেজনাত চিঞৰি উঠিল:

“ওহহহহহ, মা…! মই… (ঘন উশাহ লৈ) তোৰ ওচৰত কেতিয়াও হাৰ নামানো!”

শিল্পাই এটা পৈশাচিক হাঁহি মাৰি ক’লে, “চাওঁ বাৰু কিমান দেৰি পাৰ!”

ডাঃ শিল্পাই এতিয়া এজনী পগলা কুকুৰৰ দৰে মনিকাৰ সেই গৰম আৰু পিচ্ছিল বুচখন চেলেচিবলৈ ধৰিলে। তাইৰ তিতা জিভাখন লাহে লাহে মনিকাৰ গিদাৰ ভাঁজৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে আৰু পোনপটীয়াকৈ চুকুৰীটোত তীব্ৰভাৱে চেলেকিলে।

মনিকাৰ উশাহ-নিশাহ এতিয়া ধুমুহাৰ দৰে ঘন হ’বলৈ ধৰিলে। তাইৰ গোটেই শৰীৰটো বিচনাৰ লগত বান্ধি থোৱা থাকিলেও উত্তেজনাৰ ভৰত তাইৰ কঁকালটো বাৰে বাৰে ওপৰলৈ উঠি আহিল। তাই কেৱল গোঙাই থাকিল:

“ওহ মা… ওহ মা… কি হৈছে এয়া!”

শিল্পাই এতিয়া তাইৰ চেলেকনিৰ গতি আৰু বেছি বঢ়াই দিলে। মনিকাৰ চকু দুটা উত্তেজনাত সম্পূৰ্ণ মুদ খাই গ’ল|

ডাঃ শিল্পাই যেতিয়া মনিকাৰ সেই গৰম হৈ থকা চুকুৰীটোত এটা তীব্ৰ সোহা মাৰিলে, মনিকাৰ গোটেই শৰীৰত যেন হাজাৰ ভল্টৰ বিদ্যুতহে প্ৰবাহিত হ’ল। তাইৰ শৰীৰটো ধেনুভিৰীয়া হৈ পৰিল আৰু তাই যন্ত্ৰণা মিশ্ৰিত সুখত চিঞৰি উঠিল— “ওহহহহহ…. মই কেতিয়াও হাৰ নামানো!”

শিল্পাই লাহেকৈ তাইৰ চুকুৰীটো এৰি দিলে আৰু মনিকাৰ মঙহাল স্তন দুটা মোহাৰিবলৈ ধৰিলে। একে সময়তে তাই নিজৰ এটা আঙুলি মনিকাৰ সেই আঠালতীয়া গিদাৰ ভিতৰত জোৰেৰে সুমুৱাই দিলে। মনিকাৰ চকু দুটা উত্তেজনাত উলটি গ’ল। ডাঃ শিল্পাই এতিয়া তাইক আঙুলিৰে চুদন দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

কেইমিনিটমানৰ পাছত শিল্পাই আৰু এটা আঙুলি মনিকাৰ সেই টাইট বুচখনৰ ভিতৰত ভৰাই দিলে আৰু চুদনৰ গতি বহুত বঢ়াই দিলে। মনিকাৰ শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিলে, তাইৰ আত্মনিয়ন্ত্ৰণ একেবাৰে নোহোৱা হৈ গ’ল। তাই চৰম চিৎকাৰ কৰি উঠিল— “ওওওওওওহহহহহ!”

লগে লগে মনিকাৰ গিদাৰ পৰা গৰম মালপানীৰ এটা নিজৰা ওলাই আহিল। তাইৰ উশাহ-নিশাহ অলপ ধীৰ হৈ পৰিল আৰু চৰম সুখৰ আৱেশত চকু দুটা আধামুদা হৈ পৰিল।

ডাঃ শিল্পাই এটা পৈশাচিক হাঁহি মাৰি মনিকাৰ সেই বিধ্বস্ত চেহেৰাটোৰ ফালে চালে আৰু ক’লে:

“অ’ বেবী, আচল মজাটোতো এতিয়াহে আৰম্ভ হৈছে!”

ডাঃ শিল্পাই ওচৰৰ টেবুলখনলৈ গৈ এটা ৰহস্যময় তৰল পদাৰ্থৰ বটল, এটা ভাইব্ৰেটৰ আৰু এটা প্লাষ্টিকৰ চেট লৈ আহিল। তাই মনিকাৰ হনু দুটা ইমান জোৰে খামুচি ধৰিলে যে মনিকাৰ মুখখন মেল খাই গ’ল। শিল্পাই সেই ৰহস্যময় তৰলবিধৰ কেইটোপালমান জোৰকৈ মনিকাৰ মুখত বাকি দিলে। মনিকাই বাধা দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও শিল্পাৰ সেই বলিষ্ঠ হাতৰ মুঠিত তাই অসহায় হৈ পৰিল।

তৰলখিনি পি খোৱাৰ পিছত শিল্পাই তাইৰ হনু দুটা এৰি দিলে। মনিকাই অতি দুৰ্বল অথচ খঙাল মাতেৰে সুধিলে:

“তই মোক এইটো কি খোৱোলি? কি আছিল সেইটো?”

শিল্পাই একো উত্তৰ নিদিলে। তাইৰ মুখত কেৱল সেই ক্ৰুৰ আৰু কুটিল হাঁহিটো বিৰিঙি উঠিল। তাই জানে যে এই তৰলবিধ এতিয়া মনিকাৰ তেজত মিহলি হৈ তাইৰ স্নায়ুবোৰক পগলা কৰি তুলিব। শিল্পাই পুনৰ মনিকাৰ ওপৰত জাপ্ৰি পৰিল আৰু তাইৰ এটা পীহাৰ বোঁটা পগলাৰ দৰে চেলেচিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।

লাহে লাহে সেই দৰৱৰ প্ৰভাৱ মনিকাৰ শৰীৰত দেখা দিবলৈ ধৰিলে। তাইৰ গোটেই শৰীৰটোত এক অসহ্য গৰম আৰু কামজুই জ্বলি উঠিল। তাইৰ গিদাখন এতিয়া ইমানেই পিচ্ল আৰু গৰম হৈ পৰিছিল যে তাই নিজেই নিজৰ কঁকালটো জোকাৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।

শিল্পাই হাতত সেই ভাইব্ৰেটৰটো ল’লে আৰু মনিকাৰ চকুলৈ চাই ক’লে:

“এতিয়া খেলখন আচলতে আৰম্ভ হ’ব মনিকা। এই দৰৱটোৱে তোৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো ফুটাক চুদন খাবলৈ হাহাকাৰ কৰি তুলিব। তই এতিয়া নিজেই মোক ভিক্ষা খুজিবি তোৰ বুচখন ফালি দিবলৈ!”

ডাঃ শিল্পাই মনিকাৰ মুখৰ একেবাৰে ওচৰলৈ মুখখন লৈ গ’ল আৰু তাইক এটা গভীৰ চুমা খাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। কিন্তু মনিকাৰ ভিতৰত এতিয়াও অলপ প্ৰতিৰোধ বাকী আছিল; তাই জোৰকৈ নিজৰ মূৰটো আনফালে ঘূৰাই দিলে আৰু যন্ত্ৰণা মিশ্ৰিত উত্তেজনাত গোঙাই উঠিল— “ওহহহহ… উউউউহহহ!”

শিল্পাই মনিকাৰ এই শেষ প্ৰতিৰোধকণ দেখি এটা পৈশাচিক হাঁহি মাৰিলে। তাই বুজি পালে যে সেই ৰহস্যময় দৰৱটোৱে এতিয়াও মনিকাৰ মগজুটোক সম্পূৰ্ণৰূপে কব্জা কৰিব পৰা নাই। গতিকে শিল্পাই এতিয়া তাইৰ আক্ৰমণ আৰু বেছি তীব্ৰ কৰি তুলিলে।

তাই এহাতেৰে মনিকাৰ সেই গৰম আৰু ওফন্দি থকা চুকুৰীটো (clitoris) লাহে লাহে মালিচ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। শিল্পাৰ তিতা আঙুলিৰ সেই ঘৰ্ষণে মনিকাৰ গোটেই শৰীৰত যেন এক আগ্নেয়গিৰিৰ সৃষ্টি কৰিলে। আনখন হাতেৰে তাই মনিকাৰ এটা স্তন ইমান জোৰে মোহাৰিবলৈ ধৰিলে যে মনিকাৰ মুখৰ পৰা উশাহ ধুমুহাৰ দৰে ওলাই আহিল।

মনিকাৰ লেংটা দেহটো এতিয়া বিচনাৰ লগত বান্ধি থোৱা থাকিলেও উত্তেজনাৰ ভৰত তাইৰ কঁকালটো বাৰে বাৰে ওপৰলৈ ধেনুভিৰীয়া হৈ উঠি আহিবলৈ ধৰিলে|

ডাঃ শিল্পাৰ ধৈৰ্য্য হেৰাই গৈছিল। যেতিয়া মনিকাই পুনৰবাৰ চুমা খাবলৈ অস্বীকাৰ কৰি মূৰটো ঘূৰাই দিলে, শিল্পাৰ চকুহাল খঙত জ্বলি উঠিল। তাই গৰ্জন কৰি ক’লে, “এতিয়া দেখিবিতোৰ কি অৱস্থা কৰোঁ অ’ কুত্তী!”

তাই মনিকাৰ গিদা মালিচ কৰা বন্ধ কৰি দিলে আৰু ওচৰতে থকা ভাইব্ৰেটৰটো তুলি ল’লে। সেইটো ‘অন’ কৰি তাই পোনপটীয়াকৈ মনিকাৰ সেই তিতিবলৈ ধৰা বুচৰ ওঁঠত হেঁচি ধৰিলে। লগে লগে এক তীব্ৰ শিহৰণত মনিকাৰ চকু দুটা উলটি গ’ল। তাই চৰম উত্তেজনাত চিঞৰি উঠিল— “ইইইইইইইই, ওহহহহহ, ওহ মা!”

শিল্পাই এতিয়া মনিকাৰ স্তন মালিচ কৰা এৰি দিলে আৰু সেই প্লাষ্টিকৰ চেটটো হাতত তুলি ল’লে। ভাইব্ৰেটৰটো তেতিয়াও কম ‘চেটিং’ত মনিকাৰ গিদাৰ ওপৰত চলি আছিল। শিল্পাই সেই প্ৰকাণ্ড চেটটো মনিকাৰ মুখৰ ওচৰলৈ লৈ গৈ সুধিলে, “** লাগে নেকি তোক এইটো?**”

মনিকাই মুখেৰে ‘নহয়’ বুলি ক’ব বিচাৰিছিল যদিও তাইৰ শৰীৰটোৱে এতিয়া সেই ৰহস্যময় দৰৱ আৰু উত্তেজনাৰ ওচৰত হাৰ মানিছিল। তাইৰ মুখখন নিজে নিজে মেল খাই গ’ল আৰু জিভাখন ওলাই আহি সেই চেটটোৰ মুণ্ডটো চেলেকি দিলে। ডাঃ শিল্পাই এটা পৈশাচিক আৰু কামুক হাঁহি মাৰি ক’লে, “চুহি দে ইয়াক !”

শিল্পাই চেটটো মনিকাৰ মুখৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে। মনিকাই এজনী পাকৈত ৰেণ্ডীৰ দৰে সেইটো এতিয়া ললীপপৰ দৰে চুহিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। দৰৱৰ প্ৰভাৱত তাইৰ লাজ-মান সকলো নোহোৱা হৈ গৈছিল। কেইমিনিটমান চুহি থকাৰ পাছত শিল্পাই সেইটো তাইৰ মুখৰ পৰা উলিয়াই আনিলে আৰু অতি ধীৰ মাতেৰে সুধিলে:

“লাগে নেকি তোক এইটো মনিকা? তোৰ এই পিয়াহাতুৰ গিদাখনত এইটো সুমুৱাই দিম নেকি?”মনিকাই একো চিন্তা নকৰাকৈয়ে বিৰবিৰাই উঠিল:

“হয়… লাগে!”

শিল্পাই এটা বিজয়ী হাঁহি মাৰিলে | ডাঃ শিল্পাই আগুৱাই আহি মনিকাৰ ওঁঠত এটা গভীৰ চুমা আঁকি দিলে। এইবাৰ মনিকাই কোনো বাধা নিদিলে, বৰঞ্চ তাইৰ জিভাখনে শিল্পাৰ জিভাৰ সৈতে এক উত্তাল নৃত্যত মগ্ন হ’ল। শিল্পাই লাহেকৈ মনিকাৰ গিদাৰ পৰা ভাইব্ৰেটৰটো আঁতৰাই তাইৰ হাত-ভৰিৰ বান্ধোনবোৰ খুলি দিলে। বান্ধোন মুক্ত হোৱাৰ লগে লগে মনিকাই চুমাটো ভাঙি বিচনাৰ পৰা নামি পলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে।

কিন্তু শিল্পা অধিক ক্ষিপ্ৰ আছিল। তাই এক মুহূৰ্ততে মনিকাৰ কঁকালত খামুচি ধৰিলে আৰু পুনৰ ভাইব্ৰেটৰটো তাইৰ বুচত লগাই দিলে। সেই চৰম শিহৰণত মনিকাৰ পলাবলৈ শক্তি নোহোৱা হ’ল, তাইৰ চকু দুটা আকৌ উলটি গ’ল। শিল্পাই পুনৰ মনিকাৰ মুখত এটা গভীৰ চুমা দিলে আৰু মনিকাই এক উত্তেজিত গোঙানিৰে সেইটো গ্ৰহণ কৰিলে— “উমমমমম!”

কেইমিনিটমান গভীৰভাৱে চুমা খোৱাৰ পিছত শিল্পাই সেই প্লাষ্টিকৰ চেটটো ল’লে আৰু মনিকাৰ গিদাৰ ভিতৰত লাহে লাহে সুমুৱাবলৈ ধৰিলে। শিল্পাই পাছফালৰ পৰা মনিকাৰ কঁকালটো ধৰি আছিল। তাই ক’লে, ” ল’ এইতো বেবী !”

প্ৰতি ইঞ্চি চেট ভিতৰলৈ সোমোৱাৰ লগে লগে মনিকাৰ মুখৰ পৰা তীব্ৰ আৰ্তনাদ ওলাই আহিল— “ওহহহহহ মোৰ মা! মোৰ ৰস নোলালে মই মৰি যাম… অনুগ্ৰহ কৰি মোৰ মালপানী উলিয়াই দে!”

শিল্পাই এতিয়া গোটেই ৭ ইঞ্চিৰ চেটটো মনিকাৰ বুচৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিছে আৰু এহাতেৰে মনিকাৰ কঁকালটো জোৰেৰে খামুচি ধৰি সেইটো ভিতৰ-বাহিৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। মনিকাই চকু দুটা মুদি কেৱল বিৰবিৰাই আছিল— “ওহহ ম্মামি, ওহহ প্লিজ মোৰ ৰস উলিয়াই দিয়া!”

এই কথা শুনি শিল্পাই এটা হাঁহি মাৰিলে আৰু চুদনৰ গতি বঢ়াই দি সুধিলে, “ক’ তই কোন?”

মনিকাই ঘন উশাহ লৈ উত্তৰ দিলে, “মই… ওহহ… মই মনিকা!”

শিল্পাই আকৌ সুধিলে, “মই কোন?”

মনিকাই ক’লে, “তই এজনী খানকী!”

“ভুল উত্তৰ!” — শিল্পাই গৰ্জন কৰি উঠিল আৰু পগলাৰ দৰে চেটটো মনিকাৰ গিদাৰ ভিতৰত খুন্দিয়াবলৈ ধৰিলে। মনিকাই মূৰটো ইফালে-সিফালে জোকাৰি চিঞৰি উঠিল— “ওহহহহ! ওহহ ম্মামি, … মোৰ মালপানী উলিয়াই দিয়া মা!”

শিল্পাই এজনী উন্মাদিনীৰ দৰে তাইৰ বুচত আক্ৰমণ চলাই থাকিল আৰু আকৌ সুধিলে, “ক’ মই কোন?”

মনিকাই কেৱল গোঙালে— “ওওওওওহহহহহ!”

শিল্পাৰ চুদন এতিয়া পৈশাচিক হৈ পৰিল। মনিকাৰ জিভাখন মুখৰ পৰা ওলাই আহিল, শৰীৰটো ধেনুভিৰীয়া হৈ পৰিল আৰু চকু দুটা উলটি গ’ল। তাই অনুভৱ কৰিলে যেন তাইৰ গিদাখন এতিয়াই ফাটি যাব। শিল্পাই শেষবাৰৰ বাবে সুধিলে, “ক’ মই কোন?”

মনিকাই মাত্ৰ ক’ব পাৰিলে, “তই… তই… ইইইইইই!” আৰু লগে লগে এক বিস্ফোৰণৰ দৰে তাইৰ গিদাৰ পৰা গৰম মালপানী ছটিয়াই ওলাই আহিল। মনিকাৰ নিস্তেজ শৰীৰটো শিল্পাৰ গাত ঢলি পৰিল।

শিল্পাই ক’লে, “মোক সম্পূৰ্ণৰূপে স্বীকাৰ নকৰালৈকে এই মজা শেষ নহয়!” তাই মনিকাৰ ভাগৰুৱা দেহটো বিচনাত পেলাই দিলে আৰু কেইখোজমান গৈ এটা ষ্ট্ৰেপ-অন ডিল্ডো পিন্ধি ল’লে। তাত কিছু কামোদ্দীপক জেল সানি তাই এতিয়া মনিকাৰ সেই মেল খাই থকা ভৰি দুখনৰ মাজত নিজৰ স্থান ল’লে।

ডাঃ শিল্পাই লাহে লাহে সেই ষ্ট্ৰেপ-অন ডিল্ডোটো মনিকাৰ গিদাৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে আৰু লাহে লাহে চুদন দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মনিকা ইমানেই ভাগৰি পৰিছিল যে তাইৰ সঁহাৰি জনাবলৈ শক্তি নাছিল, কিন্তু কেইমিনিটমানৰ পাছত সেই কামোদ্দীপক জেলৰ প্ৰভাৱত তাইৰ উত্তেজনা আকৌ দুগুণে বাঢ়ি আহিল। তাই গোঙাই উঠিল— “ওওওওহহহ!”

শিল্পাই এটা কুটিল হাঁহি মাৰি চুদনৰ গতি বঢ়াই দিলে। মনিকাই কাতৰ অনুৰোধ কৰিলে, “ওহহ মেডাম, অনুগ্ৰহ কৰি মোক এৰি দিয়ক!” কিন্তু শিল্পাই একো উত্তৰ নিদিলে, বৰঞ্চ তাইৰ চুদন আৰু বেছি তীব্ৰ কৰি তুলিলে। মনিকাৰ চকু দুটা আকৌ উলটি গ’ল আৰু তাই চৰম পিয়াহত চিঞৰি উঠিল— “ওওওওহহহহহ, ওহ মামি, মোৰ ৰস উলিয়াই দিয়া!”

দুয়োজনী মহিলা এতিয়া ঘামত জুৰুলি-জুপুৰি হৈ পৰিছিল। শিল্পাই মনিকাৰ স্তন দুটা খামুচি ধৰি আঙুলিৰে বোঁটা কেইটা মোহাৰিবলৈ ধৰিলে। মনিকাৰ শৰীৰটো আকৌ ধেনুভিৰীয়া হৈ পৰিল। শিল্পাই এতিয়া এজনী উন্মাদিনীৰ দৰে তাইক চুদি আছিল। সেই প্লাষ্টিকৰ চেটটো এটা পিষ্টনৰ দৰে মনিকাৰ বুচৰ ভিতৰ-বাহিৰ হৈ আছিল।

শিল্পাই গৰ্জন কৰি আকৌ সুধিলে, “ক’ মই কোন অ’ ৰেণ্ডী ?”

মনিকাৰ উশাহ চুটি হৈ আহিল, তাই অনুভৱ কৰিলে যেন আজি তাইৰ গিদাখন ফাটি দুফাল হৈ যাব। তাই গোঙালে, “তই… তই… মোৰ মালিকনী …!”

শিল্পাই হাঁহি মাৰি আকৌ সুধিলে, “মোৰ সকলো নিৰ্দেশ মানি চলিবি নে অ’ দাসী ?”

মনিকা আকৌ মালপানী উলিওৱাৰ একেবাৰে ওচৰ পাইছিল। তাই ক’লে, “হয়!”

“হয় কি?” — শিল্পাই ধমক দি সুধিলে।

মনিকাই উত্তৰ দিলে, “হয় মালিকনী!”

“তেন্তে এতিয়া চৰম সুখৰ বাবে মোৰ ওচৰত ভিক্ষা মাগ!” — শিল্পাৰ চৰ্ত।

মনিকাই প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, “ওহহ, প্লিজ মালিকনী, মোৰ মালপানী উলিয়াই দিয়ক!”

শিল্পাই মনিকাৰ গিদাৰ গভীৰলৈ কেইটামান তীব্ৰ আৰু কঠিন খোঁচ মাৰিলে। মনিকাৰ কঁপিবলৈ ধৰা শৰীৰটোত যেন এক বিস্ফোৰণ ঘটিল আৰু তাই চৰম চিৎকাৰ কৰি উঠিল— “আআআআহহহহহহহহহহহহহ…!” মনিকাৰ বুচৰ পৰা গৰম মালপানী আৰু প্ৰস্ৰাৱৰ এটা তীব্ৰ সোঁত ওলাই আহিল। তাইৰ নিস্তেজ দেহটো বিচনাত ঢলি পৰিল আৰু চকু দুটা মুদ খাই গ’ল।

শিল্পাই ঘন ঘনকৈ উশাহ লৈ বিজয়ৰ হাঁহি মাৰি আছিল। কিন্তু ঠিক সেই মূহূৰ্ততে হঠাতে এটা ইলেক্ট্ৰিক শ্বক মেচিন শিল্পাৰ ডিঙিত স্পৰ্শ কৰিলে। এক মুহূৰ্ততে শিল্পাৰ গোটেই শৰীৰটো বিদ্যুতৰ আৱেশত কঁপিবলৈ ধৰিলে আৰু তাই অচেতন হৈ বিচনাখনত ঢলি পৰিল।

মনিকাই লাহেকৈ চকু মেলি চালে আচলতে কি ঘটিল। শিল্পাক ইলেক্ট্ৰিক শ্বক দিয়া মানুহজনীৰ মুখখন দেখাৰ লগে লগে মনিকাৰ চকু দুটা বিস্ময়ত বহল হৈ পৰিল। তাইৰ মুখৰ পৰা কেৱল এটা নাম ওলাই আহিল:

“ৰাণী ..?” (আনুগ্ৰ কৰি চেপ্টাৰ ৪ পঢ়ক, জি সকলে ৰানী ক পাহৰিচে”)