লীলাৱতিৰ যৌনলীলা

          দীননাথ মেধি আৰু মধুমালা মেধিৰ একমাত্ৰ ল’ৰা সন্তান পল মেধি। সি এইবাৰ ৬০.৪৩% পাই হায়াৰ চেণ্ডাৰী পাছ কৰিছে। ৰিজাল্টৰ দিনা গাৱঁত ওখল-মাখল পৰিবেশ। ৰব, নাভাবিব যে এই আনন্দ পলৰ বাবে! এই আনন্দৰ মূল কাৰণ হ’ল পল হঁতৰ গাৱৰ পিংকুৰ ৰিজাল্ট। সি ৮৭% পাই হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী পাছ কৰিছে। বিধৱা মাক জনীয়ে কষ্টৰে ডাঙৰ কৰাৰ ফল সি দিছে। 

 

          পিংকুৰ ৰিজাল্ট ভাল হোৱা বাবে পলৰ দেউতাকৰ বৰ খং, দেউতাকৰ মতে পুতেকে পলতকৈ বেছি নম্বৰ পাব লাগে। কিন্তু পলে নোৱাৰিলে, সি পিংকুৰ কাষ চাপিবও নোৱাৰিলে। দীননাথ ধনী মানুহ, টাউনত হাৰ্ডৱেৰৰ দোকান আছে, ঘৰত খেতিও আছে। মধুমালা গৃহিণী। পিংকু হঁতৰ ঘৰত বৰ ফূৰ্তি, কিন্তু পল হতঁৰ ঘৰখনত ফূৰ্তিৰ ‘ফ’ টোও নাই। দীননাথে পুতেকক বিভিন্ন গালি দি আছে। পলৰ মন বেয়া, সি মন মাৰি বিচনাত বাগৰি আছে। বাহিৰত দীনই বকি আছে কিবা কিবি। মকেও কিবা কিবি কৈছে কিন্তু ইমান গালি দিয়া নাই, মাকে জানে পুতেকে নিজে পঢ়ি যিখিনি নম্বৰ পাইছে সেয়া যথেষ্ট। 

 

          পলে মন মাৰি থকা দেখি বায়েক ৰ’দালি আহি তাৰ কাষত বহিল। ৰ’দালি M.Sc কৰি আছে ডিব্ৰুগড় ইউনিভাৰ্চিটিত। তাই ভায়েকক কিবা কিবি বুজাইছে। পলে হঠাৎ আৱেগিক হৈ বায়েকক সাৱটি ধৰিলে, ৰ’দালিও তাক মৰমেৰে বুকুত সাৱটি বুজালে কিবা কিবি। পলে বায়কক কান্দি কান্দি ক’লে;

    —বা দেউতাই্ কিয় এনেকে আছে নো? এনেকে বকি থাকিলে মই কেনেকে জীয়াই থাকিম?

    —ধেৎ পগলা, এনেকে নকয় নহয়। তই এইবোৰ চিন্তা নকৰিবি, দেউতাক কব দে, কৈ কৈ খং টো কমিলে নিজে থিক হব।

 

          বায়েকৰ বুকুৰ মাজৰ পৰা আঁতৰি পলে বিচনাত বাগৰি থাকিল। তেনেতে হঠাৎ পলৰ দেউতাক আাহি পলক বাহিৰলৈ চোচৰাই নিয়াৰ দৰে লৈ গ’ল। ৰ’দালিয়ে একো ধৰিবই নোৱাৰিলে হঠাৎ কি হ’ল। দীননাথে পুতেকক গালি পাৰি পাৰি ঘৰৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিলে। মধুমালাই একো কব নোৱাৰে দীননাথক, তাই কান্দি থাকিল। ভায়েকৰ পিছে পিছে ৰ’দালি যাব ওলাইছিল কিন্তু দেউতাকে যাব নিদিলে। তাইও কান্দি কান্দি বহি থাকিল।

 

          পিংকুহঁতৰ ঘৰত খবৰ লোৱা মানুহ শেষ হোৱা নাই। এটাৰ পিছত এটা আহি আছে। পিংকুৰ মাক অৰ্থাৎ লীলাৱতিৰ মনটো খুব ভাল। পুতেকৰ ৰিজাল্ট দেখি ভাল লাগিছে তাইৰ। মানুহবোৰে খবৰ লব অহা বাবেও ভাল লাগিছে। দুপৰীয়া সময়খিনিত মানুহ তেনেকে নহা বাবে অলপ আজৰি পাইছে লীলাই। পিংকুই পল হঁতৰ ঘৰৰ পৰা আহো বুলি ওলাই আহিল। পল আৰু সি বৰ ভাল বন্ধু। ৰ’দালিয়ে পলক ঘৰৰ পৰা উলিয়াই দিয়া কথাটো ক’লে। পিংকুৰ বেয়া লাগিল। সি পলক বিচাৰি যাওঁ বুলি ওলাই আহিব ধৰোতে ৰ’দালিয়ে তাক কেইটামান বস্তু পলৰ হাতত দিবলৈ দি পঠিয়ালে।

 

           গাওঁৰ এফালে থকা কালভাৰ এটাত সি অকলে বহি আছে। পিংকুই গৈ তাক মাত লগালে;

    —এনেকে মন মাৰি থাকি কি কৰিবি তই?

    —তোৰ দৰে ভাল ৰিজাল্ট এটা আশা কৰিছিল দেউতাই। দিব নোৱাৰিলো।

    —হাতখন চা, তাৰ পাঁচটা আঙুলি কি সমান নেকি? নহয় ন! তেনেকে মানুহবোৰো সমান নহয়। 

    —দেউতাই এইবোৰ নুবুজে। 

    —দেউতাৰাৰ যিমান সম্পত্তি, সিমান সম্পত্তি ধন বৰদেউতাই বনাব পাৰিছে জানো? সৰুৰে পৰা দেখি আছো, দোকানখন চলাবই পৰা নাই, কিমানবাৰ মাৰ গল, আকৌ বনাই, আকৌ বন্ধ হয়। দেউতাৰাই যেনেকে দোকান চলাইছে তেনেকে টো পৰা নাই ন! আৰু ৰাজীৱ খুৰাক চা, ৰাজীৱ খুৰাই তোৰ দেউতাৰাতকৈ বেছি সম্পত্তি গঢ়িছে, তোৰ দেউতাৰাই কিয় পাৰা নাই ৰাজীৱ খুৰাৰ সমান বা ৰাজীৱ খুৰাতকৈ বেছি সম্পত্তি বনাব? কথাটো তেনেকুৱা পল। কোনো কেতিয়াও কাৰো সমান নহয়। ধন বৰদেউতাই দোকান চলাব নোৱাৰিলে, কিন্তু সমাজত বেছি সন্মান অৰ্জন কৰিছে। মানুহক সহায় কৰে। ধৈৰ্য ধৰ, ঠিক হব সকলো।

    —কি ধৈৰ্য ধৰিম! তই আমাৰ ঘৰলৈ গৈছিলি? অহ্ আমাৰ নহয়, দীননাথৰ ঘৰলৈ গৈছিলি?

    —ওমম, বায়েৰক চাব গৈছিলো। 

    —চুদিৰভাই কেলা! 

    —বিয়া দিব নে বাপেৰে? 

    —ধেমালি কৰিব আহিছ কেলা?

    —তোক হঁহুৱাবলৈ কৈছো দে। বল আমাৰ ঘৰলৈ, তাতেই থাকিবি তই।

    —নাযাওঁ।

    —কিয় বে?

    —লীলাক ভাল লাগে মোৰ, ৰাতি কিবা হৈ গ’লে কি হব?

    —আব্বে! ব’ল মাক কিমান চাৱ চাই থাকিবি।

    —আজি টো তাই কিমান ফূৰ্তিত আছে ন? বৰ ধুনীয়া দেখা হৈছে চাগে।

    —সেইকাৰণেটো বল।

 

          পল আৰু পিংকুৰ মাজত এনেধৰণৰ কথা আজিৰ নহয়, আগৰ পৰাই দুয়ো তেনেকুৱা। পিংকুৰ কথা মতে পল সিহঁতৰ ঘৰলৈ গ’ল। পিংকুৰ মাকে পলক বৰ মৰম কৰে, সি যোৱা বাবে ভাল পাইছে তাই। পলৰো মনটো ভাল লাগিল, এনেও তাৰ পিংকুৰ মাকক ভাল লাগে। লীলা দেখিবলৈ বৰ ধুনীয়া নহয় যদিও ফিগাৰটো ভাল। দেখাত বৰ চেক্সি তাই। লীলাইয়ো পলক অলপ বেলেগ নজৰেৰে চাই, মৰম কৰে যদিও অকণমান বেলেগ লাগে পলৰ। তাৰ আগত লীলাই অলপ বেছি ব’ল্ড হৈ দেখাই। ঘৰটোত যে পুতেক এটাও আছে পাহৰি যায়। পুতেকৰ আগত তাই কেতিয়াও ক্লিভেজ দেখাই চাদৰ নলয় বা পেটটো বেছি উলিয়াই নলয়। কিন্তু পলৰ আগত কেতিয়াবা চাদৰ খন আঁতৰাই গৰম বুলি মিছাতে বিচি দেখাই, নাই আঁচলটো খহি পৰিলেও ঠিক কৰি নলয়। পিংকুই সেইবাবে পল সিহঁতৰ ঘৰলৈ গ’লে ভাল পায়। সন্ধিয়া গা ধুই তাই বগা ব্লাউজ আৰু বগাত ৰঙা ফুল থকা কপাহী চাদৰ মেখেলা এযোৰ পিন্ধিছে। পল থকা বাবে আজি লীলাই মেখেলাখন অকণমান তলত পিন্ধিছে। ব্ৰাও পিন্ধা নাই।

 

          সন্ধিয়া চাহ-পানী খাই পিংকুই বজাৰলৈ ওলাই গ’ল। সিহঁতৰ গাওঁৰ পৰা ৩ কিঃমিঃ মান আঁতৰত গধূলি বজাৰ হয়। ঘৰত পল আৰু পিংকুৰ মাক থাকিল। লীলাই ভাতৰ জোগাৰ কৰিব ধৰিছে আৰু পলে কাষত বহি কথা পাতি আছে। লীলাই ভাত কেইটা বহাই দি ক’লে;

    —ইমান গৰম লাগিছে, সন্ধিয়া গা ধুইছিলো হে, আকৌ তিতি গ’লো।

 

          পলে হাঁহি মাৰি ক’লে;

    —ইমান গৰমখনত চাদৰ মেখেলা কিয় পিন্ধিছা খুৰী? মেক্সি বা তেনেকুৱা কিবা পিন্ধিব পাৰা।

    —মই মেক্সি নিপিন্ধো যে বাবা, ঘৰত পিংকু থাকে আৰু হালি হালি কাম কৰি থাকিলে গোটেই দেখি পায়।

    —সি আপোনাৰে ল’ৰা, দেখিলে কি নো হব! 

    —হ’লেও লাজ লাগে যে মোৰ। 

    —গৰম লাগিছে যদি এটা কাম কৰা খূৰী।

    —কি কাম?

    —তুমি বেয়া নোপোৱাটো?

    —নাপাও কোৱা।

    —বেছিকে গৰম লাগিছে যদি মেখেলা খন আৰু চাদৰখনো আঁতৰাই থোৱা। পেটিকোটটো পাতল ইমান গৰম নালাগিব। 

    —পিংকু আহি দেখিলে বেয়া পাব। 

    —সি বেয়া নাপাই খুৰী, জানো তাক।

    —হয় নেকি? ৰবা তেন্তে।

 

          লীলাই পলৰ সন্মূখত থিয় হৈ চাদৰখন আঁতৰাই পেলালে। স্তনযোৰ ব্লাউজ ফাটি ওলাই আহিব যেন হৈ আছে। তাতে আকৌ বগা পাতল ব্লাউজ পিন্ধিছে, তলত ব্ৰা পিন্ধা নাই। গোটেইবোৰ চিনি পোৱা গৈছে। পলে বুকুখনলৈ ভালকৈ মন কৰিলে, নিপল দুটা ধুনীয়াকৈ চিনি পোৱা যায়। পলৰ বাৰী পেণ্টৰ ভিতৰতে ফচফচাই থাকিল। 

 

          লীলাই চাদৰ খনৰ লগতে মেখেলাখনো খুলি পেলালে। পিন্ধনত থাকিল কেৱল ব্লাউজ আৰু পেটিকোট টো। পলৰ বাৰীডাল লোৰ নিচিনা টান হৈ পৰিল, এতিয়াই গৈ যেন সি তাৰ বন্ধুৰ মাকক চুদি দিব! ইফালে লীলাৰ মনটোও ভাল লাগি আছে। তাই বিচাৰে তাইৰ শৰীৰটো পলে চাওঁক ভালকৈ। পিংকু আহিলে আজি পিংকুৰ আগতো তেনেকে দেখাব তাই। পাৰিলে ব্লাউজটো অলপ তিতি যোৱাকৈ পানী চটিয়াই লব, তিতিলে দুদু দুটা ভালকৈ দেখা পোৱা যাব। এতিয়া অৱশ্যে ৭০% মানেই চিনি পোৱা যায়। 

 

          পিংকুই বজাৰ কৰি আহি থাকোতে ঠিক তাৰ ঘৰ পাওঁ পাওঁ হওঁতে পলৰ বায়েকক লগ পালে। পিংকুই মাত লগালে;

    —এই ৰাতি ৮ বজাত ক’ত যোৱা তুমি?

    —সি আহিছে, মোক লগ কৰিব মাতিছে। আজি গোটেই ৰাতি শ্মশানত পেলাই চুদিব মোক। । 

    —কোনো নাহে, যোৱা ঘৰত। 

    —নাই, আহিব। ৰণ আহিব আজি।

    —ৰ’দালি, তুমি ঘৰ যোৱা এতিয়া। মোক ভালপাওঁ বুলি কৈ তুমি ৰণক ল’গ কৰিব যাবা?

    —ৰণে মোক চুদিব আজি, তুমি মোক নোচোদা। 

    —আমাৰ কথাবোৰ পলে গ’ম পালে ডাঙৰ কথা হব। তোমাক চুদিব মোৰো মন যায়, কেতিয়াবা টো পলৰ আগত পেলাই লৈ চুদিব মন যায় কিন্তু নোৱাৰো যে। মোৰ ঘৰতো মা থাকে।

    —মোক ৰণে মাতিছে শ্মশানত, যাওঁ মই আঁতৰি দিয়া তুমি।

 

          ৰ’দালিক পিংকুই প্ৰচণ্ড চৰ এটা মাৰি দিলে। তেতিয়াহে ৰ’দালিৰ তৎ আহিল। তাই পিংকুক সাৱটি ধৰিলে। পিংকুইয়ো তাইক মৰমেৰে সাৱটি ক’লে;

    —অ ৰ’দ, তুমি কিয় এনেকুৱা কৰি থাকা অ! যোৱা ঘৰ যোৱা এতিয়া। মই থব যাব লাগিব?

    —পাৰিম দিয়া যাব। মোক সোনকালে ঠাণ্ডা কৰা না জান।

    —সোনকালেই কৰিম মোৰ জান জনী। 

    —পল ক’ত আছে?

    —আমাৰ ঘৰত ৰাখিছো, মোৰ খুলশালিটোক একো হব নিদিও। 

    —হব হব। মোক চৰ মাৰিছিলা ন এইমাত্ৰ?

    —ওমম। উপায় নাই।

    —হব দিয়া।

 

          ৰ’দালি ঘৰলৈ গুছি গ’ল। দীঘল হুমুনিয়াহ এটা এৰি পিংকু ও ঘৰলৈ আগবাঢ়িল। পাকঘৰত পল আৰু লীলা দুয়ো হাঁহি কথা পাতি আছে। পিংকুই ঘৰ সোমাই মাকক লক্ষ্য কৰিলে, অকল ব্লাউজ আৰু পেটিকোট পিন্ধি আছে মাকে। ব্লাউজটো পিন্ধা নিপিন্ধাই সমান, ভিতৰৰ গোটেই চিনি পায়। লীলাই পুতেকক দেখি সুধিলে;

    —বজাৰৰ পৰা আহিলা বাবা?

    —ওমম, কিন্তু তুমি এনেকে কিয় আছা?

    —ইমান গৰম, সেইকাৰণে। কিয়, তুমি বেয়া পাইছা নেকি বাবা?

    —নাইপোৱা মা। কিন্তু যদি বেলেগ কোনোবা আহে?

    —নাহে, কোন নো আহিব। যোৱা তুমি মুখ হাত ধোৱাগৈ।

 

          পিংকু যোৱাৰ পিছত পলে লীলাৰ কাষত ফুচফুচাই ক’লে;

    —কৈছিলো নে সি বেয়া নাপাই বুলি?

          লীলাই হাঁহি মাৰি পাকঘৰৰ কামত ব্যস্ত হৈ গ’ল। পিংকুই ফ্ৰেচ হৈ তাৰ ৰুমত সোমাই থাকিল। পল আৰু লীলা দুয়ো পাকঘৰত কথা পাতি হাঁহি ধেমালি কৰি থাকিল। লীলাই পলক ক’লে;

    —আজি দিনটো আজৰি পোৱা নাই, গা-চা বিষাই গৈছে। ৰাতি অলপ মালিচ কৰি দিবা নে বাবা তুমি?

    —হব খুৰী দিম দিয়া।

 

          ৰাতি ১১ মান বজাত তিনিও ভাত পানী খাই আজৰি হ’ল। পিংকু শুবলৈ গ’ল, লীলাক মালিচ কৰি দিবলৈ পলে লীলাৰ লগত শোৱা ৰুমত সোমাল। পিংকুই মাকৰ বুদ্ধি ধৰিব পাৰিছে, কিন্তু সি একো কোৱা নাই। ইফালে পলৰ মনত ফূৰ্তি, তাৰ বাৰীডাল জপিয়াই আছে পেণ্টৰ ভিতৰতে। 

 

          লীলাই জানি বুজি ৰুমৰ দৰ্জাখনৰ হুকটো লগোৱা নাই, যদি কিবা হয় তেনেহ’লে পুতেকেও জানক। লীলাৰ পিন্ধনত তেতিয়াও ব্লাউজ আৰু পেটিকোট। পলক ক’লে;

    —বাবা মই গা টো ধুই আহো দেই তুমি ৰবা অলপ।

 

          লীলাই পলৰ আগত পেটিকোটৰ তলেৰে হাত ভৰাই পেণ্টিটো খুলি বিচনাত থৈ দিলে। তেনেকৈয়ে তাই বাথৰুমত সোমাই গা ধোৱা আৰম্ভ কৰিলে। পলে লীলাৰ পেণ্টিটো লৈ শুঙি চালে, এটা বৰ মাদক গোন্ধই তাৰ মন মগজু বলিয়া কৰি দিলে। সি পেণ্টিটো লৈ পিংকুৰ ৰুমত গ’ল। পিংকু তেতিয়া মোবাইল চোৱাত ব্যস্ত। পলে তাক ক’লে;

    —ভাই চা তোৰ কাৰণে বেলেগ বস্তু এটা আনিছো।

    —কি বস্তু?

    —হুঁ ল এইটো, শুঙি চা এবাৰ।

 

          পিংকুই পলৰ হাতৰ পৰা মাকৰ পেণ্টিটো লৈ শুঙি চালে। প্ৰথম বাৰ সি এনেকুৱা মাদকীয় সুৱাস পাইছে। পলে হাঁহি মাৰি সুধিলে;

    —কেনে?

    —উফ্ কেলা নিচাহ লাগি গৈছে মোৰ। তই আজি মাক চুদিবি নেকি?

    —তাই নিজেই ইচ্ছা কৰিছে যেতিয়া মই নো মানা কৰো কেনেকৈ।

    —উমম। মোৰো চুদিব মন অ তাইক।

    —২ ঘণ্টামান পিছত তইয়ো আহিবি তেতিয়া পাবি।

 

          পেণ্টিটো পিংকুৰ হাতত দি পলে আকৌ লীলাৰ ৰুমত সোমাল। তেতিয়ালৈ লীলা গা ধুই আহি বিচনাত বহি আছিল। এইবাৰ তাই আন এটা পেটিকোট বুকুত বান্ধি লৈ আছে। পলক সুধিলে;

    —মোৰ পেণ্টি টো ক’ত থলা বাবা?

    —পিংকুই লৈ গৈছে আহি। 

    —সিও এটা মাদাৰচোদ কেলা।

    —কি হ’ল খুৰী? কিয় তেনেকৈ কৈছা?

    —সি মোৰ ব্ৰাবোৰত হাত মাৰি পানী পেলাই থয়। কেইবাদিনো সি গাৰ ওপৰত পানী এৰিছে।

 

          পলৰ মনতে হাঁহি উঠিল। সি ক’লে;

    —একো নহয় দিয়া, সি তোমাৰেই ল’ৰা। ডেকা হৈছে তাৰো মন যায়। আৰু ঘৰত তুমিয়েই আছা বেলেগত যোৱা নাই নহয় সেইবোৰ কৰিব।

    —সেইকাৰণে একো কবও নোৱাৰো।।

    —ওমম। দিয়া এতিয়া মালিচ কৰি দিও।।

 

          লীলাই বিচনাখনত বুকু পাৰি বাগৰি দিলে। পলে কান্ধ দুয়োখনত মালিচ কৰি দিয়া আৰম্ভ কৰিলে। লীলাই মনতে ভাবিবলৈ ধৰিলে কেনেকৈ আজি চোদন খোৱা যায়। ৩ বছৰৰ পৰা তাই চোদন খোৱা নাই। কেতিয়াবা বৰ মন যায়। পলে কান্ধ, পিঠি এইবোৰত মালিচ কৰি দি আছে। লাহে লাহে সি কঁকাললৈ নামি আহিল। লীলাক সুধিলে;

    —খুৰী পেটিকোটখন কঁকাললৈ নমাই দিয়া নহ’লে, কঁকালখন মালিচ কৰি দিও। 

            লীলাই তলওঁঠ কামুৰি পেটিকোটখন কঁকাললৈ নমাই দিলে। গোটেই পিঠিখন পলৰ সন্মূখত ওলাই পৰিল। পেণ্টৰ ভিতৰত তাৰ বাৰী উঠি জপিয়াই আছিল। লীলাৰো Pre cum ওলাই বুচখন চেপচেপিয়া হৈ আহিল। পলে এইবাৰ লীলাক উপৰলৈ মুখ হৈ শুবলৈ দিলে। লীলাই কথা মতেই পেটিকোটটো কঁকালৰ পৰা বুকুলৈ আনি দুদু দুটা ধাকি লৈ শুই দিলে। তাইৰ ৩৬ চাইজৰ বিশাল দুদু দুটা চাবলৈ বৰ মন গৈছিল পলৰ। 

 

          এইবাৰ সি লীলাৰ ভৰিৰ পৰা মালিচ কৰা আৰম্ভ কৰিলে। ভৰিৰ পতা দুটা মালিচ কৰি থাকোতে লীলাক ক’লে;

    —খুৰী তোমাৰ ভৰিৰ আঙুলিবোৰ বৰ ধুনীয়া, দীঘল দীঘল।

    —হয়নেকি বাবা?

    —ওমম।

 

         পলে ভৰিৰ পতাৰ পৰা লাহে লাহে আঁঠুলৈ আগবাঢ়িল। লীলাই ক’লে;

    —পেটিকোটৰ বাবে যদি অসুবিধা পাইছা তেনেহলে অকণমান উজাই লোৱা।

 

         পলে ভালেই পালে। সি লীলাৰ পেটিকোট টো আঁঠুৰ পৰা উৰুলৈকে উজাই দিলে। দুয়োটা উৰু মালিচ কৰি দি দি লাহে লাহে আৰু অলপ ওপৰলৈ উঠি আহিল। লীলাই একো কোৱা নাই। অজানিতে স্পৰ্শ হোৱাৰ নাটক কৰি সি লীলাৰ বুচখন চুই দিলে কেইবাৰমান। লীলাই চকু মুদি আনন্দ লৈ আছিল। তাই ভালেই পাইছে। পলে সুধিলে;

    —যদি বেয়া নোপোৱা আৰু অলপ উজাই দিও নে খুৰী পেটিকোট টো?

    —ওমম দিয়া।

 

         অলপ উজাই দিলে পলে লীলাৰ পেটিকোটটো। আৰু অকণমান উজালেই মুকলি হৈ পৰিব পিংকুৰ মাকৰ যোনীদেশ। পলে উৰু দুটা পিতিকি থাকোতে লীলাই ক’লে;

    —বাবা পেটিকোট টো খুলি থওঁ নেকি?

    —তোমাৰ লাজ নালাগিব খুৰী?

    —একো নাই বাবা তুমিহে দেখিবা।

    —অ খুৰী প্লীজ দেখুৱা না মই চাবলৈ পাগল হৈ আছো তোমাৰ শৰীৰটো।

    —হয় নেকি? এয়া লোৱা তোমাৰ উপহাৰ।

          এইবুলি কৈ লীলাই দুদু দুটা পলৰ আগত মুকলি কৰি দিলে। পলে কিছু সময় দুদু দুটালৈ চাই সুধিলে;

    —এই দুটাৰ চাইজ কিমান হব খুৰী?

    —তুমি কোৱা কিমান যেন লাগে।

          পলে দুয়োটা দুদু চুই ক’লে;

    —৩৬ মান হব।

    —ওমম। এতিয়া ধুনীয়াকে মালিচ কৰি দিয়া।

 

          লীলাই তেতিয়ালৈ পেটিকোটটো সম্পূৰ্ণৰূপে খুলি দিয়া নাছিল। দুদু দুটা মুকলি কৰি কঁকালত থৈ দিছিল পেটিকোটটো। পলে লীলাৰ দুদু দুটা তিপিব ধৰিলে। উত্তেজনাত উহ্ আহ্ কৰি গেঙাই থাকিল তাই। দুদুদুটা পিতিকি দিয়াৰ পিছত সি লীলাক নোকোৱাকৈ তাইৰ ভৰি দুখন মেলি দিলে আৰু পেটিকোটটো কঁকালৰ পৰা খুলি মাটিত দলিয়াই দিলে। লীলাৰ বুচখন পলৰ আগত মুকলি হৈ গ’ল। ঘন নোমেৰে আৱৰা এখন বুচ। পলে চুই চালে, তিতি আছে লীলাৰ বুচখন। পলে আঙুলি এটা সুমুৱাই লীলাক সুধিলে;

    —পিংকুক চুদিব দিবা নে খুৰী?

    —আহ্ কেলা কিয় নিদিম? সি মোৰ গাত পানী এৰে, কেতিয়াবা টো সুধিব পাৰে চুদিব দিম নে নাই। নিদিম নেকি?

    —উফ্ কেলা খুৰী, তুমি ইমান ৰসাল। ইমান দিনে কোনো চুদা নাই নে?

    —নাই বাল, কোনো নুচুদে। আজি তুমি চুদি দিয়া না বাবা।

    —পিংকু আহিলে তাকো দিব লাগিব চুদিব, হব?

    —হব অ হব, এতিয়া চুদা সোনকালে মই পাৰা নাই থাকিব।

    —মোৰ বাৰীডাল চুপি দিয়া আকৌ।

 

           পলে তাৰ বাৰীডাল উলিয়াই লীলাক চুপিবলৈ দিলে। তাই একেবাৰতে মুখত সুমুৱাই লৈ পক্ পক্ কৰি চুপি থাকিল। পলে উত্তেজনাত লীলাৰ মূৰটো বাৰীডালত হেচি ধৰে। লীলাই পক্ পক্ পক্ শব্দ উলিয়াই চুপি আছে পলৰ বাৰীডাল। পলে লীলাৰ চুলিকোচাত ধৰি মুখ চুদা আৰম্ভ কৰিলে। তাৰ ৯ ইঞ্চিৰ বাৰীডাল লীলাৰ গলত গৈ খুন্দা মাৰিলে। চকুপানী ওলাই গৈছে তাইৰ,কিন্তু পলে এৰি দিয়া নাই। হুঁ ৰেণ্ডি ল কেলা ল বুলি মুখ চুদি আছে লীলাৰ। উশাহ বন্ধ হওঁ হওঁ হোৱাত তাই পলৰ উৰুটোত থপৰিয়াই দিলে। পলে তেতিয়াহে লীলাৰ মুখৰ পৰা বাৰীডাল উলিয়াই আনিলে। কেই চেকেণ্ডমান ৰৈ সি আকৌ লীলাৰ মুখত বাৰী ভৰোৱা আৰম্ব কৰিলে। লীলাৰ অৱস্থা বেয়া হৈ গ’ল। চকুপানী লাগি পাগলীজনী যেন দেখা হ’ল তাইক। পলে এৰি দিয়া নাই,একেৰাহে মুখ চুদি আছে। ভাগৰ লগাত মুখ চুদা এৰি এইবাৰ লীলাৰ বুচত আঙুলি মাৰিব ধৰিলে। আহ্ মা মৰিলো অ বুলি লীলাই চিঞৰি উঠিল। 

    —কেনে পাইছ ৰেণ্ডি? ল কেলা আৰু ল।

    —আহ্ কেলা, উফ্ আস আস আস আস চেট! আস্ সোনকালে চুদ না কেলা মাদাৰচোদ।

    —তোৰ পুতেৰে মাদাৰচোদ কেলা,চেট ৰেণ্ডি।

 

          এইবাৰ পলে লীলাক আৰু অলপ কষ্ট দিবলৈ বুচখন চেলেকিব ধৰিলে। লীলাই ৰখাব নোৱাৰি পলৰ মুখতে পানী এৰি দিলে। পলে চেলেকি চাফা কৰি আকৌ বুচ চেলেকিব ধৰিলে। লীলাই উত্তেজনাত কঁকাল উঠাই উঠাই পলক বুচ চেলেকাই আছিল। ১০ মিনিটমান বুচ চেলেকি পলে লীলাৰ বুচত তাৰ বাৰীডাল ভৰাই দিলে।

    —অ মা মৰিলো কেলা। ইমান ডাঙৰ এইডাল।

    —তোক চুদি চুদি পাগল বনাম আজি কেলা। গিৰিয়েৰে কেতিয়াবা এনেকে চুদিছিল তোক? হা?

    —আস্ আস্ আস্ কেলা চুদ ৰেণ্ডা চুদ!

 

          চোদন খাই খাই লীলাই পুতেকক চিঞৰি মাতিলে;

    —আহ্আহ্ বাবা অ বাবা আহা না চোৱা তোমাৰ বন্ধুৱে মোক কেনেকে চুদিছে,আস্ আস্ অ বাবা আহা না তুমিও চুদিবা। 

 

          পিংকু ৰুমৰ পৰা দৌৰি আহিল, হাতত তাৰ মাকৰ পেণ্টি টো। সি মাকক ক’লে;

    —মইও চুদিম মা তোমাক।

    —আহা সোণটো চুদা হি মোক। তোমাৰ বাৰীডাল দিয়া না মোৰ মুখত ভৰাই।

 

          পিংকুই তাৰ উঠি থকা বাৰীডাল মাকৰ মুখত সুমুৱাই দিলে। লীলাই পলৰ চোদন খাই খাই পুতেকৰ বাৰীডাল চুপি দিলে। পলে লীলাক তীব্ৰ গতিত চুদিছে। চোদনৰ তালে তালে লীলাৰ দুদু দুটাও দূলি আছে। কঁপি থকা দুদু দুটা পিতিকি পিতিকি পিংকুই মাকৰ মুখত তাৰ বাৰী সুমুৱাই আছে। লীলাই পুতেকৰ বাৰীডাল মুখৰ পৰা উলিয়াই ক’লে;

    —তোমালোক দুয়ো মিলি চুদা মোক, আহ্ কেলা শেষ কৰি দিয়া চুদি চুদি।

 

          পিংকুই মাকৰ দুদু দুটা পিতিকি পিতিকি ক’লে;

    —তেতিয়া তুমি ঘামত তিতি যোৱা ব্লাউজ আৰু পেটিকোট পিন্ধি আছিলা, তেতিয়াৰ পৰাই তোমাক চুদিব মন গৈ আছিল মা। তোমাৰ ব্লাউজটো ঘামেৰে তিতি যোৱা বাবে দুদু দুটা স্পষ্টকৈ দেখা গৈছিল, ভাল লাগিছিল চাই। নিপল দুটা ইমান ধুনীয়া তোমাৰ।

    —হয়নেকি বাবা? মই কাপোৰ সলালে তুমি মনে মনে চাই থাকা, হয়নে? আৰু মোৰ ব্ৰাবোৰত হাত মাৰি পানী পেলাই থোৱা।

    —অ মা, ভাল লাগে মোৰ তেনে কৰি। তুমি যে দেউতা ঢুকুৱাৰ পৰা চেক্স পোৱা নাই মই জানো, তোমাক চেক্স লাগে।

    —ওমম লাগে। কিন্তু তোমাক গৈ টো কব নোৱাৰো যে আহা বাবা মোক চুদি দিয়া।

    —জানো মা।

    —সেইকাৰণে তুমি মোৰ গাৰ ওপৰতো পানী পেলাই থোৱা ন? 

    —ওমম।

    —হব, চুদা এতিয়া।।

 

          ইমান সময়ে পলে মনে মনে লীলাৰ বুচখন চেলেকি আছিল। এইবাৰ পিংকুই বুচেৰে আৰু পলে কতিৰে বাৰী সুমুৱাব ৰেডি হ’ল। লীলাও ৰেডি হৈছে দুডাল বাৰী একেলগে গ্ৰহণ কৰিবলৈ। পিংকুই লাহেকৈ মাকৰ বুচত তাৰ বাৰীডাল সুমুৱাব ধৰিলে। লীলাই আস্ মোৰ সোণটো বুলি কৈ উঠিল। পলে লীলাৰ কতিৰে তাৰ বাৰীডাল সুমুৱাই দিলে। অ কেলা মৰিলো বুলি চিঞৰি দিলে লীলাই। পল আৰু পিংকু দুয়ো লীলাক চুদিবলৈ ধৰিলে। লীলা গেঙাই আছে;

    —আস্ উম্ কেলা, আহ্ আহ্ আহ্ চুদা আৰু চুদা আহ্ মাৰাক চুদি চুদি মাৰি পেলোৱা আস্ ! মাদাৰচোদ কেলা দুয়ো আহ্ আহ্ চুদা আৰু জোৰে চুদা। অ মা অ আহ্!

 

         ১০ মিনিটমান তেনেকৈ চুদি এইবাৰ পলে লীলাক ডগি বনাই ল’লে আৰু পিংকুক কতিৰে চুদিব দি পলে মুখ চুদিবলৈ ধৰিলে। লীলাৰ মুখেৰে উৱাক্ উৱাক্ কৰি আৱাজ ওলাই আছিল। পক্ পক্ উৱাক্ উৱাক্ উৱাক্ শব্দ কৰি লীলাই পলৰ বাৰীডাল চুপি থাকিল। ইফালে পুতেকে মাকৰ কতিখন মেলি ধৰি চেলেকি দিলে। লীলাই বাধা দিব খুজিছিল কতিখন চেলেকিব কিন্তু পলে মুখ চুদি থকা বাবে বাধা দিব নোৱাৰিলে। পলে একেৰাহে মুখ চুদি আছে আৰু পিংকুই মাকৰ কতিৰে তাৰ বাৰীডাল সুমুৱাই দিলে। লীলাৰ দুচকুৰে চকুলো বৈ আহিল। পিংকুই কতিত কিছুসময় চুদি মাকৰ মুখ চুদিব আৰম্ভ কৰিলে, পলে এইবাৰ লীলাৰ বুচেৰে চুদিব ধৰিলে। লাহে লাহে পলে চোদনৰ গতি বঢ়াব ধৰিলে। লীলাই পুতেকৰ বাৰীডাল মুখত লৈ উম উম উম উম কৰি পলৰ চোদন খাই আছে। মিশ্যনেৰী পজিশ্যনত থকা বাবে লীলাৰ দুদু দুটা লৰি আছে। পলে চোদনৰ গতি আৰু বঢ়াই দিলে। লীলাৰ মুখেৰে উম্ উম্ উম্ উম্ উম্ মাত উলাব ধৰিলে । তেতিয়ালৈ পিংকুই মাকৰ মুখ চুদি আছিল। পলে তীব্ৰ বেগত চুদি চুদি এসোপামান বীৰ্য লীলাৰ বুচৰ ভিতৰতে এৰি দিলে। লীলাৰো পানী বাহিৰ হ’ল।

 

          ইফালে পিংকুই মাকৰ মুখ চুদি চুদি মাকৰ মুখৰ ভিতৰতে এসোপা বীৰ্য এৰি দিলে। লীলাই চকু বন্ধ কৰি পুতেকৰ বীৰ্যখিনি গ্ৰহণ কৰিলে। পিংকুই মাকৰ মুখৰ পৰা বাৰীডাল উলিয়াই ক’লে;

    —গিলি দিয়া না মা।

           লীলাই হাঁহি মাৰি পুতেকৰ বীৰ্যখিনি গিলি থলে। তাইৰ ভাল লাগিল মনটো। ৩ বছৰ কাৰো পৰা চোদন নোখোৱাকৈ থাকি অৱশেষত তাই পুতেক আৰু পুতেকৰ বন্ধুৰ পৰা চোদন খালে। 

 

          চুদি চুদি ভাগৰি গৈছিল পল আৰু পিংকু দুয়ো। দুয়ো লীলাৰ কাষতে শুই দিলে। লীলাই দুয়োকে দুটা দুদু চুপিব দি বিচনাখনত পৰি থাকিল। পিংকুই দুদু চুপি থকাৰ মাজতে ক’লে;

    —আজি প্ৰথম বাৰৰ বাবে তোমাক ভালকৈ চালো মা। পল আহিলেহে তোমাক চেক্সি হৈ থকা দেখো, এনেই মোৰ আগত তুমি ভালদৰে ঢাকি লৈ কাপোৰ পিন্ধা।

    —তোমাৰ আগত নো এতিয়া কেনেকৈ বেয়াকৈ থাকো সোণ? পলৰ আগত থাকো কাৰণ সি মোক চুদিম ক’লেও মই তাক চুদিব দিব পাৰো কিন্তু তোমাক কেনেকৈ দিম।

    —কিন্তু আজি তোমাক চুদি দিলো মা।

    —ভাল লাগিল সোণটো! 

 

          পলে একান্ত মনে লীলাৰ দুদু চুপি আছিল, এখন হাতেৰে লীলাৰ বুচখনো চুই আছিল। সি পিংকুক ক’লে;

    —অই ব’ল না এবাৰ আমাৰ ঘৰৰ পৰা আহো, বাক মনত পৰি আছে মোৰ।

    —এতিয়া?

    —ওমম। 

 

           পিংকুই অৱশ্যে পলৰ অফাৰটো ভালেই পালে। দুয়ো যাবলৈ ৰেডি হ’ল। লীলাই বাধা নিদিলে, পিংকুহঁতৰ ঘৰ আৰু পল হঁতৰ ঘৰৰ মাজত বেছি দূৰত্ব নাই। লীলা উলংগ হৈয়ে শুই থাকিল।

 

          পল আৰু পিংকু দুয়ো পলৰ ঘৰত উপস্থিত হ’ল। সময় তেতিয়া নিশাৰ ২ বাজিব হৈছে। বাটত থকা লোৰ গেটখন পাৰ হোৱাৰ আইডিয়াটো পলে জানে। সি তেনেকৈ বহুবাৰ মাজনিশা ঘৰত সোমাইছে। পল আৰু পিংকু দুয়ো ঘৰত এণ্ট্ৰি মাৰিলে। বায়েকৰ ৰুমটো একচেতিয়া, L আকৃতিৰ ঘৰটো। বায়েকৰ ৰুমৰ লাইট জ্বলি আছে। তাই ৰুমৰ দৰ্জাখন লক কৰি নলয় ৰাতি। আজিও লোৱা নাই। পলে লাহেকৈ দৰ্জাখন মেলিলে। ভিতৰৰ দৃশ্যই তাৰ চকু বহল কৰি ৰাখিলে। তাৰ পিছফালে পিংকু ৰৈ আছে। পলে ৰুমত জুমি চাই দেখিলে ভিতৰত সাংঘাতিক কাৰবাৰ। তাৰ দেউতাকৰ মুখৰ ওপৰত বায়েকে বহি বুচ চেলেকাই আছে আৰু মাকে দেউতাকৰ বাৰীডাল মুখত লৈ চুপি আছে। তিনিওৰে গাত কাপোৰ নাই। দৃশ্যটো দেখি পলকতে তাৰ বাৰী থিয় হ’ল। ভালদৰে লক্ষ্য কৰিলে বায়েকে দেউতাকৰ মুখত মুতি আছে আৰু দেউতাকে জীয়েকৰ মুত খাই আছে। ইফালে মাকে বুচত আঙুলি মাৰি মাৰি গিৰিয়েকৰ বাৰী চুপি আছে। মাকৰ বুচখন ভালকৈয়ে লক্ষ্য কৰিলে সি, ক’লা ঘন নোমেৰে আৱৰা এখন বুচ। পলক আঁকৰাই পিংকুইয়ো চালে ভিতৰৰ দৃশ্যখিনি। সি দৰ্জাখন বন্ধ কৰি পিংকুক টানি অনাৰ দৰে আনি পিংকু হঁতৰ ঘৰলৈ আগবাঢ়িল। পিংকুই ধৰিব নোৱাৰিলে কি হ’ল পলৰ। 

 

          আধাবাটত পিংকুই পলক ক’লে;

    —তোক এটা কথা ক’ম।

    —কি কথা?

    —মই আৰু ৰ’দালি ২ বছৰৰ পৰা Relationshipত আছো। 

    —জানো মই।

    —কি? জান তই?

    —ওমম। বাই মোক চব কৈছে তহঁতৰ কথা। 

    —তাই যোৱাকালি শ্মশানত যাব ওলাইছিল।

    —যায় তাই। সমীৰণক দেখে তাই, সি চুদিব মাতে বুলি কয়। বহুবাৰ তাই মৰা মানুহৰ হাড় বুচত সোমাই মাষ্টাৰবেট কৰি আছিল শ্মশানত।

    —কি?

    —ওমম।

    —তই ধেমালি কৰিছ।।

    —সঁচাকৈ কৈছো। বহুবাৰ আমি তাইক শ্মশানৰ পৰা উলংগ অৱস্থাত ঘৰত আনিছো। তাই মোৰ আগত লাজ নকৰে সেইকাৰণে। 

 

          পলৰ কথাখিনিত পিংকুৰ মাথা ঘূৰাই গ’ল। কি শুনিছে সি এইবোৰ। ৰ’দালিয়ে মৰা মানুহৰ আধাপোৰা হাড় বুচত সোমাইছে। ভয়ত তাৰ দুভৰি কঁপিব ধৰিলে। ৰ’দালিৰ মানসিক অৱস্থা ইমানেই বেয়া নে যে তাই এইবোৰ কৰে! পিংকুই কথাবোৰ ভাৱি থাকোতে লীলাৰ মাত শুনিলে। মাকে উলংগ হৈ বিশাল দুদু দুটা লৰাই লৰাই পুতেকক মাতি আছে সোণ, অ সোণ, সোণ। লীলাৰ উলমি পৰা দুদু দুটা খোজৰ তালত লৰি আছে। তেনেতে এবাৰ ডাঙৰ কৈ মাত শুনিলে মাকৰ;

    —অ সোণ, সোণ, নুঠা কিয়!

 

          হঠাৎ জপিয়াই উঠিল সি শোৱাৰ পৰা। সি তেতিয়াৰ পৰা সপোন হে দেখি আছিল। হায়াৰ চেকেণ্ডাৰীৰ ৰিজাল্ট, পলৰ লগত মিলি মাকক চুদা সকলো সপোন আছিল। পেণ্টটোলৈ চাই দেখিলে বাৰী উঠি তম্বু হৈ আছে। এইবাৰ মাকক ভালকৈ চালে সি, মাকে পাতল হালধীয়া পুৰণা পেটিকোট এটা বুকুত পিন্ধি আছে। গা ধুই আহিছে পুতেকক জগাব। লীলাই কব ধৰিছে;

    —অ সোণ মোক ব্ৰাটো পিন্ধাই দিয়া না। আজি তোমাৰ ৰিজাল্ট দিব নহয়, ঘৰলৈ মানুহ দুনুহ আহিলে ভাল নালাগে, এইকেইটা লৰি থাকে খোজ কাঢ়িলে। 

 

           পিংকুৰ আচৰিত লাগিছিল মাকৰ কথাষাৰত। মাকে তাক কেতিয়াওঁ তেনেকৈ কৈ পোৱা নাই। লীলাই পেডেড ব্ৰা এটা পুতেকক দি পেটিকোটটো বুকুৰ পৰা খুলি কঁকালত থলে। পুতেকক ডাঙৰ দুদু দুটা দেখাই ক’লে;

    —চোৱা না সোণ, দুদু দুটা কেনেকৈ উলমি গৈছে।

 

          পিংকু মনে মনে আছে। লীলাই পুতেকক ক’লে;

    —অ সোণ মোৰ দুদু দুটা অলপ পিতিকি দিয়া না। 

          পিংকুই একো নকৈ মাকৰ দুদু দুটা পিতিকিব ধৰিলে। কোমল অথচ বিশাল আকাৰৰ দুদু দুটা। কিছু সময় পিতিকি দিয়াৰ পিছত লীলাই পুতেকৰ আগত পেটিকোটটো খুলি দি ক’লে;

    —বুচখন চোৱা না বাবা, চেপ খাই গৈছে। দেউতাৰা ঢুকুৱাৰ পিছত কোনো চুদাই নাই মোক।

 

          লীলাই পুতেকৰ আগত বুচখন মেলি ধৰি দেখুৱালে। পাতল নোমেৰে আৱৰা বুচখন। দুষ্ট হাঁহি মাৰি তাই পুতেকক ব্ৰা টো পিন্ধাই দিবলৈ ক’লে। পিংকুই মাকক ব্ৰাটো পিন্ধাই দিয়াৰ পিছত লীলাই পুতেকৰ বাৰীডাল এবাৰ লাহেকৈ চুই দি ৰুমৰ পৰা ওলাই গ’ল। খোজকাঢ়ি যাওঁতে তাইৰ তপিনা দুখন লৰি লৰি গৈ থাকিল। পিংকুই মৌন হৈ বহি থাকিল বিচনাত। কি হৈ আছে আচলতে তাৰ লগত। মাকৰ কথা ভাৱি হাত মাৰিব ধৰিলে। কিছুসময় হাতমাৰি থাকোতে লীলা সোমাই আহি পুতেকক ক’লে;

   —অ সোণ মোৰ পেণ্টি টো শুঙি শুঙি হাত মাৰা না।

 

           পিংকুই মাকৰ আগত আৰু জোৰত হাত মাৰিব ধৰিলে। লীলাই পুতেকৰ মুখৰ আগত বুচখন মেলি বহি লৈ ক’লে;

    —সোণ মোক খাবলৈ দিয়া না পানীখিনি।

    —উফ্ মা ! 

 

          লীলাই পুতেকৰ বাৰীডাল ৫মিনিটমান হাতমাৰি মাৰি দি পানীখিনি মুখত ললে আৰু পুতেকক হাঁহি মাৰি গিলি থলে। পিংকুই মাকৰ আচৰিত কাণ্ডবোৰ দেখি ভাবি ভাবি আকৌ শুই পৰিল উলংগ হৈয়ে। লীলাই আঙুলি কেইটা চুপি চুপি ওলাই গ’ল পুতেকৰ ৰুমৰ পৰা। 

 

         ~সমাপ্ত~

    —মৃগৰাজ দাস

 

কাহিনীটো পঢ়ি কেনে পালে জনাব। আৰু কোনোৱা বোৱাৰীয়ে কথা পাতিব বিচাৰিলে Mail কৰিব। mrigaraaajdasss@gmail.com কথা পাতিম আৰু সকলো Private ৰাখিম।

‘কামাগ্নি’ নামৰ কাহিনীটো লিখি থাকোতে দূৰ্ঘটনাত পতিত হলো বাবে মোৰ সেই কাহিনীটো আধৰুৱা হৈ থাকিল। তাক সম্পূৰ্ণ কৰাৰ মাথা মাৰি আছো বাৰু। আজিলৈ আহিছো, আকৌ নতুন কাহিনী এটাত লগ পাম।