নিষিদ্ধ স্পৰ্শ -৮

ৰাজেন যেতিয়া শিল্পাৰ কোৱাৰ্টাৰৰ পৰা ঘৰ পালেহি, তেতিয়া ৰাতি প্ৰায় ৯ বাজিছিল। তেওঁৰ মুখত আছিল এক গভীৰ বিষাদ আৰু অপৰাধবোধৰ চাপ। ৰাজেনক সোমাই অহা দেখি অলকাই লৰালৰিকৈ ওলাই আহি সুধিলে, “আপুনি ইমান দেৰি কৰিলে যে? মই কিমানবাৰ ফোন কৰিলোঁ! গা-পা ভালে আছে নে? ডাক্তৰ শিল্পাই কি ক’লে?”

ৰাজেনে অলকাৰ চকুলৈ চাব পৰা নাছিল। তেওঁ তলমূৰ কৰি থোকাথোকি মাতেৰে ক’লে, “একো হোৱা নাই… সকলো ঠিকেই আছে। মোৰ অলপ দেৰি হ’ল।”

অলকাই এটা দীঘল নিশ্বাস পেলাই আশ্বস্ত হ’ল। “হয় নেকি? বাৰু যাওক, সোনকালে হাত-মুখ ধুই লওকগৈ। মই ভাত বাঢ়িছোঁ, পাকঘৰলৈ আহক।”

কিছু সময়ৰ পিছত ৰাজেন পাকঘৰত সোমাল। অলকাই বৰ মৰমেৰে তেওঁক ভাত বাঢ়ি দিলে। ৰাজেনে অতি ধীৰে ধীৰে খাবলৈ ধৰিলে, যেন তেওঁৰ মনটো ক’ৰবাত হেৰাই গৈছে। অলকাই আগ্ৰহেৰে ডাক্তৰে কি কি পৰামৰ্শ দিলে সেইবোৰ খুটি-নাটি মাৰি সুধি থাকিল, কিন্তু ৰাজেনে মাত্ৰ ‘হয়’, ‘নহয়’ বা ‘উম’ বুলিহে উত্তৰ দি থাকিল।

ভাত খোৱা শেষ কৰি ৰাজেন একো কথা নপতাকৈয়ে মনে মনে নিজৰ কোঠালৈ গুচি গ’ল। অলকাই আচৰিত হৈ ভাবিলে— সদায় ভাত খোৱাৰ পিছত ৰাজেনে তেওঁৰ লগত বহুত পৰ কথা পাতি সময় পাৰ কৰে, কিন্তু আজি হঠাতে তেওঁৰ কি হ’ল? তেওঁ ভাবিলে চাগে ৰাজেন বহুত ভাগৰি পৰিছে।

ইফালে নিজৰ কোঠাত সোমাই ৰাজেনে বিচনাত পৰি উচুপি উঠিল। তেওঁৰ মনটোৱে তেওঁক বাৰে বাৰে ধিক্কাৰ দি আছিল। তেওঁ ভাবিলে, “মই এয়া কি কৰিলোঁ? যি গৰাকী অলকাক মই পবিত্ৰ অন্তৰেৰে ভাল পাওঁ, তেওঁৰ চকুলৈ মই কেনেকৈ চাম? মই এজনী চৰিত্ৰহীন ডাক্তৰৰ লগত মিলি তেওঁক ঠগিলোঁ!”

গোটেই ৰাতিটো ৰাজেনে অপৰাধবোধৰ জুইত দহি দহি কটাই দিলে। বাহিৰত আকাশখন কলা আছিল, কিন্তু ৰাজেনৰ মনটো তাতকৈও বেছি অন্ধকাৰ হৈ পৰিছিল। সেই নিশাই যেন তেওঁলোকৰ মাজত এক অদৃশ্য দেৱাল গঢ়ি তুলিলে।

দুদিন বৰ সোনকালে পাৰ হৈ গ’ল। ৰাজেন তীব্ৰ অপৰাধবোধত দহি-পুৰি অলকাৰ পৰা একেবাৰে আঁতৰি থাকিল। সেই নিশা ডাঃ শিল্পাৰ সৈতে হোৱা সেই উত্তপ্ত আৰু কামোদ্দীপক মিলনৰ স্মৃতিয়ে তেওঁক তিলমানো শান্তি দিব পৰা নাছিল। শিল্পাই তেওঁক কেনেকৈ চুমা খাইছিল, কেনেকৈ তেওঁৰ ওপৰত উঠি তেওঁৰ পুৰুষত্বক গ্ৰাস কৰিছিল— সেই দৃশ্যবোৰ মনত ভাঁহি উঠিলেই ৰাজেনৰ শৰীৰত এক অদ্ভুত শিহৰণ জাগি উঠিছিল। কিন্তু পিছমুহূৰ্ততে অলকাৰ সৰল মুখখনে তেওঁক যেন গিলি পেলাবলৈ খেদি আহিছিল।

বুধবাৰে গান্ধী জয়ন্তী উপলক্ষে চৰকাৰী বন্ধ আছিল। ৰাজেন ড্ৰয়িং ৰুমত অকলশৰে বহি চকু দুটা মুদি ভাবি আছিল— কেনেকৈনো তেওঁ অলকাক সেই চৰম সত্যটো ক’ব? তেনেতে হঠাতে দুৱাৰৰ বেলটো বাজি উঠিল। অলকা ৰান্ধনীঘৰৰ পৰা ওলাই আহিল আৰু ৰাজেনৰ ফালে চাই মিচিকীয়াই হাঁহি এটা মাৰি সুধিলে, “কোন আহিল বাৰু?”

ৰাজেনে কঁপা কঁপা হাতেৰে দুৱাৰখন খুলিলে। দুৱাৰমুখত থিয় হৈ আছিল স্বয়ং ডাঃ শিল্পা। তেওঁ এটা অত্যন্ত টাইট আৰু গভীৰ নেকলাইন (deep neck) থকা চেলোৱাৰ কামিজ পিন্ধি আছিল, য’ত তেওঁৰ বিয়াগোম স্তনযুগল আৰু কঁকালৰ ভাঁজবোৰ অতি নগ্নভাৱে স্পষ্ট হৈ পৰিছিল। শিল্পাৰ ওঁঠত আছিল এক কুটিল হাঁহি আৰু চকুত এক চৰম প্ৰলোভন। তেওঁৰ শৰীৰৰ পৰা ওলোৱা সেই নিচাসক্ত সুবাসে ৰাজেনক যেন থকা-সৰকা কৰি পেলালে।

“হেল্ল’ ৰাজেন… মোক মিছ কৰিছিলা নেকি?” শিল্পাই অতি মিঠা কিন্তু এক কামুক স্বৰত ক’লে।

ঠিক সেইখিনিতে অলকাও তেওঁলোকৰ পিছফালে আহি থিয় হ’ল। শিল্পাক দেখি ৰাজেনৰ মুখৰ পানী শুকাই কাঠ হৈ গ’ল। তেওঁ বুজি পালে যে শিল্পাই অকল চিকিৎসাৰ বাবে ইয়ালৈ অহা নাই, বৰঞ্চ তেওঁলোকৰ জীৱনত এক কাল ধুমুহা কঢ়িয়াই আনিছে।

অলকাই ডাঃ শিল্পাক নিজৰ ঘৰত দেখি একেবাৰে আচৰিত হৈ পৰিল। ৰাজেনৰ মুখখন শেঁতা পৰি গৈছিল, তেওঁ কোনোমতে ক’লে, “আপুনি… আপুনি ইয়াত?”

শিল্পাই এটা অৰ্থপূৰ্ণ হাঁহি মাৰি ক’লে, “ভিতৰলৈ আহিব পাৰোঁনে?” অলকাই লৰালৰিকৈ উত্তৰ দিলে, “হয়, নিশ্চয়, আহক।”

শিল্পা আৰু ৰাজেন এজন আনজনৰ বিপৰীত দিশত বহিল। অলকা ৰাজেনৰ সোঁফালে থিয় হৈ আছিল। ডাঃ শিল্পাই ক’লে, “মই আচলতে তোমাৰ প্ৰেছক্ৰিপচনত নতুন কিবা অলপ যোগ কৰিবলৈহে আহিছোঁ।” ৰাজেনে অসহজ বোধ কৰি ক’লে, “আপুনি ফোন কৰিও ক’ব পাৰিলেহেঁতেন।”

শিল্পাই অতি ধূৰ্ততাৰে ক’লে, “আৰু তোমাৰ ভৰিখনো এবাৰ চাব লাগিব নহয়।” কথাটো শুনি ৰাজেনৰ গোটেই গাটো যেন চিৰিংকৈ উঠিল। অলকাই ক’লে, “আপোনালোক বহক, মই চাহ একাপ লৈ আনো। চাহ খোৱাৰ পিছত আপুনি তেওঁক চেক কৰিব।” শিল্পাই ধন্যবাদ জনাই শলাগ ল’লে।

অলকা চাহ কৰিবলৈ পাকঘৰলৈ যোৱাৰ পিছতে ৰাজেনে খঙেৰে ক’লে, “চাওক, সেইদিনা কোৱাৰ্টাৰত আমাৰ মাজত যি হ’ল সেইটো ভুল আছিল। মই আপোনাক চৰ মৰাৰ বাবে দুঃখিত, কিন্তু অনুগ্ৰহ কৰি এতিয়া মোক অকলে থাকিবলৈ দিয়ক।”

শিল্পাই খিলখিলাই হাঁহি দিলে আৰু ক’লে, “অ’, তুমি বাঘিনীজনীক তেজৰ সোৱাদ দি এতিয়া ভোকাতুৰ কৰি ৰাখিব বিচাৰিছা? চোৱা ৰাজেন, আমাৰ মাজত যি ঘটিল সেইটো মই বহুত ভাল পাইছোঁ আৰু তুমিও পাইছা— সেইটো মই জানো।” ৰাজেনে তেওঁক আমনি নকৰিবলৈ তৰ্ক কৰি থাকিল।

তেনেতে তেওঁলোকে অলকাৰ খোজৰ শব্দ শুনিলে। ট্ৰেত দুকাপ চাহ আৰু কিছু বিস্কুট লৈ অলকা ড্ৰয়িং ৰুমলৈ আহিল। তেওঁ চাহৰ কাপ দুখন মেজত থৈ শিল্পাক চাহ খাবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। ডাঃ শিল্পাই সুধিলে, “আপোনাৰ চাহ ক’ত?” অলকাই ক’লে যে তেওঁ পিছত খাব। কিন্তু শিল্পাই জোৰ দি ক’লে, “আপুনিও লৈ আহক না, আমি বহি কথা পাতিম। মোৰ আপোনাৰ লগত কথা পাতি বহুত ভাল লাগিব।” অলকাই হাঁহি এটা মাৰি চাহ আনিবলৈ পাকঘৰলৈ গ’ল।

ৰাজেনে আকৌ সঁকীয়াই দিলে, “তাইক এইবোৰৰ মাজত নোসোমাব।” শিল্পাই একো উত্তৰ নিদি কেৱল এটা কুটিল হাঁহি মাৰিলে। অলকাই চাহ লৈ সোমাই অহাৰ লগে লগে শিল্পাই ৰাজেনক ক’লে, “ৰাজেন, চাহখোৱাৰ আগতে তোমাৰ প্ৰেছক্ৰিপচনখন লৈ আহাচোন।”

ৰাজেনে চাহৰ কাপটো মেজত থৈ কোঠালৈ গ’ল। সেই সুযোগতে শিল্পাই অলকাক ক’লে, “অলকা, মোক এগিলাচ পানী দিব পাৰিবনে?” অলকায়ো নিজৰ চাহৰ কাপটো মেজত থৈ পানী আনিবলৈ পাকঘৰলৈ গ’ল।

 কোনো নাই বুলি নিশ্চিত হৈ ডাঃ শিল্পাই খৰধৰকৈ নিজৰ বেগৰ পৰা এটা তৰল ঔষধৰ বটল উলিয়ালে। অতি সাৱধানে তেওঁ ৰাজেন আৰু অলকাৰ চাহৰ কাপত কেইটোপালমান মিহলাই দিলে আৰু বটলতো আকৌ বেগত সোমায় থলে। ঠিক সেই সময়তে অলকা পানী লৈ সোমাই আহিল আৰু ৰাজেনেও প্ৰেছক্ৰিপচনখন লৈ ড্ৰয়িং ৰুম পালেহি।

শিল্পাই প্ৰেছক্ৰিপচনখন লৈ পঢ়াৰ ভাও জুৰিলে আৰু পানীৰ গিলাচটো ল’লে। ইফালে অলকা আৰু ৰাজেনে চাহত শোহা মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। শিল্পাই মনতে এক পৈশাচিক আনন্দ অনুভৱ কৰিলে, কাৰণ তেওঁ দিয়া সেই ড্ৰাগছটোৱে অলপ পিছতে তেওঁলোকৰ শৰীৰত এক তীব্ৰ কামাগ্নি জ্বলাই তুলিব।চাহ কাপ শেষ কৰাৰ লগে লগে ৰাজেন আৰু অলকাৰ মুৰটো আচন্দ্ৰাই কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাজেনৰ চকুহাল নিচাত লালকাল হৈ এক কামুক চাৱনি ল’লে। আনহাতে, অলকাৰ গোটেই শৰীৰটো গৰম হৈ ঘামিবলৈ ধৰিলে। ডাঃ শিল্পাই দুয়োৰে অৱস্থা দেখি মনতে হাঁহিলে— তেওঁৰ ঔষধটোৱে কাম দিছে।

শিল্পাই ৰাজেনক সুধিলে, “ভৰিখন এতিয়া কেনেকুৱা লাগিছে?” ৰাজেনে এক লেহেমীয়া মাতেৰে উত্তৰ দিলে, “ভাল ডাক্তৰ…” তেওঁৰ চকুহাল ইতিমধ্যে অলকাৰ সেই ৪০ ছাইজৰ বিয়াগোম স্তন দুটাৰ (40 size boobs) ওপৰত আছিল। ৰাজেনৰ পেন্টৰ ভিতৰত তেওঁৰ বাৰিদাল এতিয়া ৰকেটৰ দৰে থিয় হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিছে। ইফালে অলকাই অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁৰ বুচ (buch) খন ইতিমধ্যে তিতি গৈছে।

শিল্পাই অলকাক সুধিলে, “মই ভাবো ভৰিখন এবাৰ আকৌ চেক কৰা দৰকাৰ। আপুনি কি কয়?” অলকাই এজনী মাতালৰ দৰে হাঁহি মাৰি নিজৰ ওঁঠটো চেলেকি ক’লে, “হয় ডাক্তৰ… চেক কৰক।” শিল্পাই ক’লে, “ব’লক তেন্তে, বিচনাতে চাব লাগিব।” ৰাজেনে এটা মাতালৰ সুৰত প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, “মই… মই ঠিক আছোঁ… নালাগে… চেক কৰিব…” অলকাই আধামুদা চকুৰে ক’লে, “অ’ প্লীজ… চেক কৰিব দিয়া না…”

দুয়ো টলং-ভলংকৈ খোজ কাঢ়ি অলকাৰ বিচনা পালেহি। ৰাজেন বিচনাত বহিল। শিল্পাই তাক ক’লে, “ৰাজেন, পেন্টটো খোলা।” ৰাজেনে লাহেকৈ পেন্টটো সোলোকালে। অলকাই কাষতে থিয় হৈ ৰাজেনৰ সেই অৰ্ধ-নগ্ন ৰূপটো দেখি চৰম উত্তেজিত হৈ পৰিল। তাইৰ পেন্টীটো ইতিমধ্যে ভিজি গৈছে।

শিল্পাই ৰাজেনৰ উৰুৰ মাজে মাজে মালিচ কৰিবলৈ ধৰিলে। অন্তৰ্বাসৰ মাজেৰেই ৰাজেনৰ সেই শক্তিশালী বাৰিডাল স্পষ্টকৈ ওলাই আছিল। শিল্পাই হঠাতে অলকাক ক’লে, “আমি ইয়াৰ পুৰুষত্বটোও এবাৰ পৰীক্ষা কৰিব লাগিব যে সকলো ঠিকেই আছে নে নাই।” অলকাই কিবা কোৱাৰ আগতেই শিল্পাই ৰাজেনৰ অন্তৰ্বাসটো টানি নমাই দিলে।

ৰাজেনৰ সেই নগ্ন আৰু প্ৰকাণ্ড বাৰীটো এতিয়া অলকাৰ চকুৰ আগত। বহুত বছৰৰ পাছত অলকাই এজন মতা মানুহৰ নগ্ন অংগ দেখিছে। তাইৰ গাৰ নোমবোৰ শিয়ঁৰি উঠিল আৰু ব্লাউজৰ মাজেৰে স্তনবৃন্ত (nipples) দুটা স্পষ্টকৈ জিলিকি উঠিল। শিল্পাই অলকাক আদেশ দিলে, “আপুনি ইয়াৰ বাৰিডাল ধৰি মালিচ কৰক, মই চাব বিচাৰোঁ চব ঠিকে আছেনে নাই।”

অলকাই কঁপাকঁপা হাতেৰে ৰাজেনৰ সেই লোহাৰ দৰে কঠিন বাৰিডাল চুলে আৰু লাহে লাহে হাত ফুৰাবলৈ ধৰিলে। ৰাজেনে ভাবিছিল সেইয়া ডাক্তৰৰ হাত, তেওঁ চকু মেলি ক’বলৈ বিচাৰিছিল “নালাগে…” কিন্তু তেওঁ দেখিলে যে তেওঁৰ বাৰীটো এতিয়া অলকাৰ কোমল হাতৰ মুঠিত। অলকাই তেওঁলৈ চাই এটা কামুক হাঁহি মাৰিলে। ৰাজেনৰ মন আৰু শৰীৰত এক চৰম সুখৰ ঢৌ বৈ গ’ল। তেওঁ কেৱল কেঁকাই উঠিল, “ওহহহহ্…!”

শিল্পাই ৰাজেনৰ কাণৰ ওচৰত গৈ ফুচফুচাই সুধিলে, “তুমি অলকাৰ শৰীৰটো নগ্নকৈ চাব নিবিচাৰা নেকি?” ৰাজেনে কেৱল ক’লে, “বিচাৰোঁ… হয়… বিচাৰোঁ!”

শিল্পাই এইবাৰ অলকাৰ ওচৰলৈ গৈ ক’লে, “আপুনি ইয়াৰ বাৰিডাল গোন্ধ লৈ কওকচোন, ই কেনেকুৱা?” অলকাই প্ৰথমতে আপত্তি কৰিব বিচাৰিছিল, কিন্তু শিল্পাই তেওঁৰ ব্লাউজৰ ওপৰেৰেই এটা স্তন (boob) জোৰেৰে চেপি দিলে। অলকাৰ গোটেই গাত এটা বিজুলী বৈ গ’ল। তেওঁ চকু দুটা মুদি এটা উন্মাদ শব্দ কৰিলে, “মম্মমমম্ম্…!”

শিল্পাই আকৌ ক’লে, “এতিয়া ইয়াক চুমা দিয়া।” অলকাই এইবাৰ বাধা নিদিলে। তেওঁ ৰাজেনৰ সেই গৰম বাৰিডালৰ আগটোত নিজৰ জিভাখন ফুৰাই দিলে। ৰাজেন চৰম সুখত পাগল হৈ চিঞৰি উঠিল, “উৱাহ্… ওহহহহ্!”

ডাঃ শিল্পাই অতি সাৱধানে অলকাৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰত হাত দিলে। অলকা এতিয়া চৰম কামৰ নিচাত লালকাল হৈ আছিল, তেওঁ ৰাজেনৰ সেই গুটি (balls) দুটা কোনো ৰসাল আইচক্ৰীমৰ দৰে জিভাৰে লেহন কৰি আছিল। শিল্পাই একেবাৰে নিচুকাই অলকাৰ কাণৰ ওচৰত ফুচফুচাই ক’লে, “অলকা, ৰাজেন চাগে অলপ লাজ পাইছে কাৰণ তেওঁ প্ৰায় উলংগ হৈ আছে। আমি ইয়াক কমফৰ্টেবল ফিল কৰাব লাগিব।”

অলকাই এজনী চৰম কামাতুৰা মহিলাই সোধাৰ দৰে সুধিলে, “কেনেকৈ… কেনেকৈ কৰিম?”

শিল্পাই এটা কুটিল হাঁহি মাৰিলে আৰু অলকাৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰ এটা এটাকৈ খুলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। অলকাই তিলমানো প্ৰতিবাদ নকৰিলে। শিল্পাই তেওঁৰ ব্লাউজটো সোলোকাই একাষৰলৈ দলিয়াই দিলে। তাৰপিছত শিল্পাই অলকাক থিয় হ’বলৈ ক’লে। ৰাজেনৰ সেই বাৰিডালৰ (bari) পৰা ক্ষন্তেকৰ বাবে মুখখন আঁতৰাই অলকা থিয় হ’ল। শিল্পাই কোনো পলম নকৰাকৈ অলকাৰ মেখেলাখনৰ গাঁঠিটো খুলি দিলে আৰু মেখেলাখন চৰ চৰকৈ তললৈ খহি পৰিল।

অলকা এতিয়া মাত্ৰ এটা সাধাৰণ ব্ৰা আৰু পেন্টীত থিয় হৈ আছিল। যদিও তেওঁৰ অন্তৰ্বাসবোৰ সাধাৰণ আছিল, তথাপিও তেওঁৰ সেই শকত আৰু মঙহাল দেহাটো দেখি এনে লাগিছিল যেন তেওঁক কেৱল চুদন (sex) আৰু বিচনাত পেলাই চেলেকাৰ বাবেহে সৃষ্টি কৰা হৈছে। তেওঁৰ সেই ৪০ ছাইজৰ বিয়াগোম স্তন দুটা ব্ৰাৰ মাজেৰে ফাটি ওলাই আহিব খুজিছিল। তেওঁৰ কঁকালৰ শকত ভাঁজ আৰু মঙহাল উৰু দুটাই এক চৰম যৌন আবেদন কঢ়িয়াই আনিছিল।

ৰাজেনে বিচনাৰ পৰা অলকাৰ সেই অৰ্ধ-নগ্ন ৰূপটো দেখি চকু দুটা স্থিৰ কৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে। তেওঁৰ বাৰিডাল (bari) এতিয়া কঁপি আছিল, যেন ই এতিয়াই ফাটি যাব। শিল্পাই অলকাৰ কঁকালত ধৰি ৰাজেনৰ চকুৰ একেবাৰে ওচৰলৈ লৈ গ’ল।

শিল্পাই ৰাজেনক উদ্দেশ্য কৰি ক’লে, “চোৱা ৰাজেন, তোমাৰ অলকা কিমান ছেক্সি আৰু কামাতুৰা! এনেকুৱা এটা গৰম দেহা কি অকল চাই থাকিবলৈ নেকি?”

ৰাজেনে একো ক’ব নোৱাৰিলে, তেওঁ কেৱল এটা দীঘল কেঁকনি মাৰিলে। শিল্পাই অলকাৰ হাতখন ধৰি ৰাজেনৰ সেই উত্তপ্ত বাৰীটোত থৈ দিলে। অলকাৰ শৰীৰটো ঔষধৰ প্ৰভাৱত এতিয়া জুইৰ দৰে জ্বলি আছিল। তেওঁ ৰাজেনৰ বাৰীটো আকৌ খামুচি ধৰিলে আৰু তাৰ গোন্ধ ল’বলৈ ধৰিলে।

শিল্পাই অলকাৰ কাণত ক’লে, “এতিয়া এই ব্ৰাটোঁৱ সোলোকাই দিয়া… ৰাজেনক তোমাৰ এই সুন্দৰ আৰু শকত মাই দুটা খাবলৈ দিয়া।” অলকাই কোনো দ্বিধা নকৰাকৈ ব্ৰাৰ হুকটো খুলি দিলে। তেওঁৰ সেই বিশাল আৰু গধুৰ স্তন (boobs) দুটা জপিয়াই ওলাই আহিল। ৰাজেনৰ চকুৰ আগত এতিয়া কেৱল দুটা বৃহৎ মঙহৰ পাহাৰ, যাৰ আগবোৰ কামনাত জুইৰ দৰে ৰঙা হৈ পৰিছে।

কোঠাটোৰ চাৰিওফালে এতিয়া কেৱল কামৰস আৰু ঘামৰ এক উৎকট গোন্ধ বিয়পি পৰিছে। সেই গোন্ধটোৱে অলকাৰ নাকত খুন্দা মৰাৰ লগে লগে তাই যেন সম্পূৰ্ণৰূপে এজনী কামাতুৰা পশুত পৰিণত হ’ল। নিজক চম্ভালিব নোৱাৰি তাই ৰাজেনৰ সেই লোহাৰ দৰে টান হৈ থকা বাৰিদাল (bari) নিজৰ মুখত ভৰাই ল’লে আৰু কোনো ললীপপৰ দৰে চুহিবলৈ ধৰিলে। ৰাজেনে চৰম সুখত একেবাৰে চিঞৰি উঠিল, “ওহহহহ্… মৰি যাম অ’… চুহি দে অলকা…!”

শিল্পাই এই সুযোগটো লৈ ৰাজেনৰ চাৰ্টৰ বুটামবোৰ খুলি দিলে। ৰাজেনৰ চকুহাল সুখত মুদ খাই আছিল, তেওঁ শিল্পাক অকণমানো বাধা নিদিলে বৰঞ্চ শিল্পাৰ কামবোৰত সম্পূৰ্ণ সহায়হে কৰিলে। ইফালে শিল্পায়ো নিজৰ কুৰ্টি আৰু লেগিংছযোৰ সোলোকাই একাষৰলৈ দলিয়াই দিলে। তেওঁ এতিয়া সম্পূৰ্ণ উদং হৈ অলকাৰ পিছফালে থিয় হ’ল। অলকাই তেতিয়া আঁঠু কাঢ়ি ৰাজেনৰ দুভৰিৰ মাজত সোমাই তেওঁৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ চৰম আৰু টান ব্লো-জব (blowjob) দি আছিল।

শিল্পাই অলকাৰ সেই শকত আৰু গধুৰ স্তন (boobies) দুটা পিছফালৰ পৰা মোহাৰিবলৈ ধৰিলে আৰু তেওঁৰ আঙুলিকেইটা অলকাৰ সেই জুইৰ দৰে গৰম হৈ থকা বৃন্ত নিপল দুটাৰ চাৰিওফালে ঘূৰাবলৈ ধৰিলে। অলকাৰ মগজুত এটাৰ পিছত এটা কামোদ্দীপক বিজুলী বৈ গ’ল। ডাঃ শিল্পাই হঠাতে অলকাৰ মুখখন ৰাজেনৰ বাৰীটোৰ পৰা জোৰ কৰি টানি আনি সুধিলে, “ৰাজেনৰ পৰা এই চৰম সুখ পাবলৈ তই যিকোনো কাম কৰিব পাৰিবিনে?”

অলকাই ঘনকৈ নিশাহ লৈ এটা নিৰ্লজ্জ সুৰত ক’লে, “হয়… পাৰিম!”

শিল্পাই ক’লে, “তেন্তে তই মোকেও তৃপ্তি দিব লাগিব।” এইবুলি শিল্পাই অলকাৰ ওঁঠত এটা কামুৰ মাৰি চুমা খাবলৈ ধৰিলে। অলকাই প্ৰথমতে অলপ বাধা দিছিল, কিন্তু শিল্পাই তেওঁক জোৰেৰে খামুচি ধৰিলে আৰু অলকাৰ স্তনৰ বৃন্ত দুটাট চিমটি কাটি দিলে। যন্ত্ৰণা আৰু সুখত অলকাই কেঁকাই উঠিল, “মম্মমমম্ম্… অ’ মা!”

অলকাৰ বাধা এতিয়া শেষ হৈ গৈছিল। শিল্পাৰ জিভা আৰু অলকাৰ জিভা এতিয়া এক লেতেৰা প্ৰেমত মত্ত হৈ পৰিল। ইফালে ৰাজেনে নিজৰ বাৰিডালত অলকাৰ মুখৰ উষ্মতা নাপাই লাহেকৈ চকু মেলিলে। যেতিয়া তেওঁ দেখিলে যে দুয়ো গৰাকী মহিলাই ইগৰাকীয়ে সিগৰাকীক উলংগ হৈ চুমা খাইছে, তেওঁৰ বাৰীটো যেন এতিয়াই ফাটি শুক্ৰাণুৰ বৰষুণ দিব তেনেকুৱা হ’ল। তেওঁ শিল্পাক সুধিলে, “তই… তই আমাক লৈ এইবোৰ কি খেল খেলিছ…?”

শিল্পাই এটা কুটিল হাঁহি মাৰি ক’লে, “মই কেৱল তাইক তোমাৰ বাবে সাজু কৰিছোঁ।” এইবুলি কৈ শিল্পাই অলকাক আকৌ চুমা খাবলৈ ধৰিলে আৰু আলকাক সাবতিধৰি থিয় কৰাই দিলে। শিল্পাৰ হাতখন অলকাৰ পেন্টীৰ ভিতৰত সোমাই গ’ল আৰু তাইৰ সেই তিতা আৰু গৰম বুচ খন মোহাৰিবলৈ ধৰিলে। অলকাৰ গোটেই শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিলে। শিল্পাই লাহেকৈ অলকাৰ পেন্তিটো ভৰিৰ পৰা সোলোকাই পেলালে। ঔষধৰ নিচাত আৰু ৰাজেনৰ প্ৰতি থকা চৰম প্ৰেমত অলকাই নিজৰ সকলো লাজ-মান বিসৰ্জন দি শিল্পাক সম্পূৰ্ণ সহযোগিতা কৰিলে।

অলকা এতিয়া ৰাজেনৰ বিচনাৰ কাষত সম্পূৰ্ণ উলংগ হৈ থিয় হৈ আছে, তেওঁৰ সেই বিশাল নিতম্ব আৰু গধুৰ স্তনবোৰ ৰাজেনৰ চকুৰ আগত জিলিকি উঠিছে।

শিল্পাই অতি লেতেৰা আৰু কামাতুৰা ডাইনীৰ দৰে হাঁহি মাৰি সেই তিতা চুমাটো ভাঙিলে আৰু অলকাৰ দুভৰিৰ মাজত কুকুৰৰ দৰে আঁঠু কাঢ়ি বহি পৰিল। ঔষধৰ নিচাত থকা অলকাৰ সেই গৰম আৰু পিছল বুচখনৰ ওপৰত শিল্পাই নিজৰ বিষাক্ত জিভাখন চলাই দিলে। শিল্পাই যেতিয়া অলকাৰ সেই জুইৰ দৰে ৰঙা পৰি ফুলি থকা চুটুটো কোনো পগলা কুকুৰৰ দৰে দ্ৰুতবেগে লেহন কৰিলে, অলকাৰ শৰীৰটো ধেনুভিৰীয়াকৈ বেঁকা হৈ পৰিল। তাইৰ চকু দুটা মুৰৰ ফালে লুটি খাই গ’ল আৰু গোটেই দেহাটো কোনো ভয়ানকভাৱে কঁপিবলৈ ধৰিলে।

“আই ঐ… মৰি যাম… অ’ মা! এই লেতেৰা কামবোৰ বন্ধ কৰক মেডাম… মোক ৰাজেনৰ সেই গৰম বাৰীডাল লাগে… মোক ফালি দিবলৈ কওক তাক…!” অলকাই এজনী চৰম চৰিত্ৰহীন বেশ্যাৰ দৰে চিয়ঁৰি উঠিল।

শিল্পা থিয় হ’ল আৰু অলকাৰ গালত এটা চৰম কামুক চিমটি কাটি ক’লে, “নিশ্চয় দিম মোৰ লম্পট বেশ্যাজনী… কিন্তু তাৰ আগতে মোৰ এই বিয়াগোম আৰু শকত পিহা দুটা তই চুহি শেষ কৰি দে।”

ৰাজেনে এতিয়া কোনো লাজ-চৰম বা মানৱীয়তা নোহোৱাকৈ বিচনাত পৰি নিজৰ সেই লোহাৰ দৰে টান আৰু সিৰা ওলাই থকা বাৰীডাল নিজেই ঘঁহি ঘঁহি শিল্পা আৰু অলকাৰ সেই লেতেৰা খেলখন উপভোগ কৰি আছিল। ড্ৰাগছৰ প্ৰভাৱত তাৰ মনৰ বাধা জ্বলি ছাই হৈ গৈছিল। অলকাই একো প্ৰতিবাদ নকৰাকৈ শিল্পাৰ সেই ওলমি থকা পিয়াহ (tits) দুটা নিজৰ মুখত ভৰাই ল’লে আৰু সেই ক’লা থুৰিবোৰ চুচি দুটা দাঁতেৰে কামুৰি কামুৰি পগলাৰ দৰে খাবলৈ ধৰিলে। ডাঃ শিল্পাই চকু দুটা মুদি চৰম পৈশাচিক সুখত ঘনকৈ নিশাহ ল’বলৈ ধৰিলে।

শিল্পাই অলকাৰ চুলিত ধৰি চোঁচৰাই নি ৰাজেনৰ কোলাত সজোৰে বহুৱাই দিলে। ৰাজেনৰ সেই জুইৰ দৰে উত্তপ্ত আৰু বিশাল বাৰীডাল (baridal) অলকাৰ বুচৰ ওঁঠ দুটাত গৈ চৰম উষ্মতাৰে লাগিল। শিল্পাই অলকাৰ সেই বিশাল আৰু গধুৰ মঙহৰ পাহাৰ দুটা ৰাজেনৰ মুখৰ একেবাৰে ভিতৰলৈ জোৰ কৰি ভৰাই দিলে আৰু ৰাজেনক নিৰ্দেশ দিলে, “খা ৰাজেন… এই বিল্লা জনিৰ এই শকত পিহা দুটা চোবাই শেষ কৰি দে! আজি এইৰ তেজ চুহি পেলা!”

ৰাজেনে যেন এই চৰম মূহূৰ্তটোলৈকে হে যেন ৰৈ আছিল। সি বছৰৰ পিছত বছৰ ভোকাৰ্ত পশুতকৈও ভয়ানকভাৱে অলকাৰ সেই গধুৰ পিয়াহ (tits) দুটাত মুখ গুজি দিলে আৰু কোনো কুকুৰৰ দৰে সেইবোৰ চোবাই মথি পেলালে। অলকাৰ চকু দুটা একেবাৰে মুদ খাই আহিল আৰু তাই যন্ত্ৰণা মিশ্ৰিত চৰম যৌন সুখত উন্মাদৰ দৰে চিঞৰি উঠিল।

“আহহহহ্… আই ঐ! খাই পেলা মোক ৰাজেন… চোবাই ফালি পেলা মোৰ এই থুপথুপীয়া পিহা দুটা… চুহি দে তোৰ এই ৰেণ্ডীজনিক…!” অলকাই চৰম নিৰ্লজ্জতাৰে চিঞৰিলে।

শিল্পাই এতিয়া ৰাজেনৰ সেই ৰঙা পৰি থকা আৰু বিশাল বাৰীডাল ধৰি অলকাৰ সেই তিতা আৰু লেপলেপিয়া ফুটাটোৰ মুখত ঘঁহিবলৈ ধৰিলে। শিল্পাই এটা লেতেৰা আৰু পৈশাচিক হাঁহি মাৰি ক’লে, “ৰাজেন, এই বিল্লাজনীৰ ফুটাটো ইমান দিনে তিতিবলৈ ৰৈ আছিল। আজি তোৰ এই গৰম বাৰীডাল এইৰ জৰায়ুৰ একেবাৰে তলি পৰ্যন্ত সোমাই দে! ফালি চিৰাচিৰ কৰি দে এই লেতেৰা বুচখন!”

ৰাজেনে এতিয়া একো নুশুনে। তেওঁ অলকাৰ সেই বিশাল পিহা দুটা হাতৰ মুঠিত লৈ ইমান জোৰেৰে চেপিলে যে অলকাই যন্ত্ৰণা আৰু চৰম সুখত চকু দুটা লুটিয়াই দিলে। ৰাজেনে নিজৰ কঁকালটো এটা চৰম জোৰেৰে ওপৰলৈ ঠেলি দিলে।

“ফাট্!!!”

ৰাজেনৰ সেই প্ৰকাণ্ড বাৰীডাল (baridal) একেবাৰে অলকাৰ বুচৰ গভীৰলৈ সোমাই গ’ল। অলকাই এটা বুকু ফালি যোৱা চিঞৰ মাৰিলে, “মৰি গ’লো ঐ… আই ঐ! কিমান ডাঙৰ তোৰ এই বাৰীডাল ৰাজেন! ফালি দিলে মোৰ বুচখন… আহহহহ্!”

ৰাজেনৰ সেই লোহাৰ দৰে টান বাৰীডালৰ ওপৰত অলকাই এতিয়া উন্মাদৰ দৰে উঠা-নমা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰতিটো খুন্দাত ৰাজেনৰ বাৰীডাল অলকাৰ সেই তিতা আৰু গৰম বুচ খনৰ একেবাৰে গভীৰলৈ সোমাই গৈছিল। ৰাজেনে চৰম সুখত কেৱল কেঁকাই আছিল, “ওহ্… ওহ্… অ’ অলকা!” তেওঁ অলকাৰ সেই শকত কঁকালটোত খামুচি ধৰি তাইক চৰম জোৰেৰে সহায় কৰিবলৈ ধৰিলে। অলকাৰ সেই বিয়াগোম পিহা দুটা খুন্দাৰ চৰম জোকাৰণিত নাচিবলৈ ধৰিলে, যিটো দেখিবলৈ অত্যন্ত যৌন আবেদনময়ী আৰু কামোদ্দীপক আছিল। লাহে লাহে সিহঁতৰ সেই মিলনৰ গতি ইমানেই বাঢ়ি গ’ল যে দুয়ো কোনো কামাতুৰ শহাপহুৰ দৰে ইটোৱে সিটোক ফালি পেলাবলৈ উদ্যত হ’ল।

তেওঁলোক দুয়ো এই লেতেৰা খেলখনত ইমানেই মগ্ন আছিল যে শিল্পাৰ অনুপস্থিতি তেওঁলোকে গমেই নাপালে। কিছু সময়ৰ পিছত শিল্পা আকৌ ৰাজেনৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু তেওঁৰ ওঁঠত এটা চৰম কামুক আৰু গভীৰ চুমা খালে। ৰাজেন এতিয়া উত্তেজনাৰ চৰম শিখৰত আছিল, তেওঁ শিল্পাক বাধা দিয়াৰ পৰিবৰ্তে তেওঁকো চুমা খাবলৈ ধৰিলে। প্ৰায় ১০ মিনিট ধৰি ৰাজেনে নিজৰ কোলাত অলকাক চুদি থাকিল আৰু ওপৰত শিল্পাক চুমা খাই থাকিল।

হঠাৎ অলকাৰ চকু দুটা মুৰৰ ফালে লুটি খাই গ’ল আৰু তাইৰ গোটেই শৰীৰটো কোনো বিজুলী পৰা গছৰ দৰে কঁপিবলৈ ধৰিলে। তাই চিয়ঁৰি উঠিল, “আই ঐ… গ’ল ঐ… ওহহহহ্!!!” অলকাৰ সেই গৰম আৰু পিচ্ছিল কামৰস ৰাজেনৰ বাৰীডালৰ (baridal) ওপৰত আৰু উৰুত বৈ গ’ল। তাই একেবাৰে নিস্তেজ হৈ পৰিল। শিল্পাই এই সুযোগতে অলকাক ৰাজেনৰ কোলাৰ পৰা ঠেলা মাৰি বগৰাই দিলে। অলকাৰ সেই ভাগৰুৱা আৰু কঁপিব ধৰা শৰীৰটো বিচনাত ৰাজেনৰ কাখত মঙহৰ টুকুৰাৰ দৰে পৰি ৰ’ল।

শিল্পাই এতিয়া এটা পৈশাচিক হাঁহি মাৰি ক’লে, “এতিয়া মোৰ পাল!” কৈয়ে তাই ৰাজেনৰ তেজ ৰঙা হৈ থকা বাৰীডালৰ (baridal) ওপৰত উঠি পৰিল। শিল্পাই কোনো পগলাৰ দৰে ৰাজেনৰ ওপৰত জাপ মাৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাজেনৰ চকুহাল সুখত মুদ খাই আহিল, কিন্তু তেওঁৰ বাৰীডাল তেতিয়াও কোনো শিলৰ দৰে টান হৈ আছিল। ৰাজেনে কেৱল কেঁকাই আছিল, “ওহ্… নালাগে… প্লীজ…”

শিল্পাই এটা লেতেৰা হাঁহি মাৰি সুধিলে, “প্লীজ কি ৰাজেন? কি লাগে তোক?”

ৰাজেনে উন্মাদৰ দৰে চিয়ঁৰি উঠিল, “ওহহহহ্… প্লীজ! মোৰ এই গৰম আঠাখিনি উলিয়াই দে… মোক আৰু কষ্ট নিদিবি… মোক বাহিৰ হ’বলৈ দে!”

ৰাজেনৰ সেই গৰম বাৰীডাল (baridal) এতিয়া শিল্পাৰ বুচৰ ভিতৰত ইমানেই টান হৈ আছিল যে শিল্পাই অনুভৱ কৰিলে তেওঁৰ জৰায়ুখন যেন এতিয়াই ফাটি যাব। তেওঁ ৰাজেনক আৰু বেছি জোকাবলৈ কঁকালটো আৰু জোৰেৰে ঘূৰাবলৈ ধৰিলে।

শিল্পাই পৈশাচিক ভাবে হাঁহি উঠিল আৰু বিচনাত উলঙ্গ হৈ পৰি থকা অলকালৈ চাই ক’লে, “অ’ নহয় সোণ… তোৰ এই মৰমৰ লাহী ৰেণ্ডিজনীৰ এতিয়াও বহুত খেল বাকী আছে! ইমান সোনকালে ইয়াৰ এই গৰম আঠাখিনি উলিয়াই দিলে কেনেকৈ হ’ব?”

এইবুলি কৈ শিল্পাই ৰাজেনৰ সেই ৰঙা পৰি ফুলি থকা বাৰীডাল (baridal) বুচেৰে ইমান জোৰেৰে চেপি ধৰিলে যে ৰাজেনে চটফটাই থাকিলেও তাৰ কণিৰ পানী বাহিৰ হ’ব নোৱাৰিলে। শিল্পাই বাৰীডালত একেবাৰে কম ঘৰ্ষণ দি ৰাজেনক চৰম যন্ত্ৰণাত ৰাখিলে আৰু একে সময়তে আনখন হাতেৰে অলকাৰ সেই তিতা আৰু মেদবহুল বুচ খনৰ ৰঙা পৰা চুটুটো কুকুৰৰ দৰে মোহাৰিবলৈ ধৰিলে। অলকাই এবাৰ চৰম সুখ পাই অৱশ হোৱাৰ পিছতো শিল্পাৰ সেই লেতেৰা আঙুলিৰ যাদুৰ পৰা হাত সাৰিব নোৱাৰিলে। তাইৰ নিশাহবোৰ আকৌ বেছি ঘন হৈ পৰিল আৰু তাই এজনী চৰিত্ৰহীনা বেশ্যাই কেঁকোৱাৰ দৰে কেঁকাই উঠিল, “মম্মম্মম্মম্মম্মম্মহহহহহহহ্!!!!”

ডাঃ শিল্পাই এতিয়া বনৰীয়া বাঘিনীৰ দৰে ৰাজেনৰ ওপৰত আকৌ জপিয়াই পৰিল। কেইমিনিটমান এনেদৰে চৰম উঠা-নমা কৰি ৰাজেনৰ বাৰীডাল নিজৰ শৰীৰত খুণ্ডিওৱাৰ পিছত শিল্পাৰ গোটেই শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিলে। তাইৰ চকু দুটা মুৰৰ ফালে লুটি খাই গ’ল আৰু তাইৰ সেই বুচৰ পৰা গৰম কামৰসৰ সোঁত বৈ গ’ল। কেইছেকেণ্ডমানৰ ভিতৰতে শিল্পাই নিজক চম্ভালি ল’লে আৰু মন কৰিলে যে ৰাজেনৰ গুটি দুটা এতিয়া একেবাৰে টান হৈ ফাটি যাব খোজাৰ দৰে হৈছে।

তাই লৰালৰিকৈ ৰাজেনৰ ওপৰত পৰা নামি আহিল আৰু উলঙ্গ অলকাক বিচনাৰ মাজত ভৰি দুখন আকাশলৈ মেলি মিছনেৰী পজিচনত শুৱাই দিলে। শিল্পাৰ আঙুলিৰ খেলাত অলকা ইতিমধ্যে আকৌ এজনী গৰম বিল্লাৰ দৰে চটফটাই আছিল। শিল্পাই ৰাজেনৰ সেই ৰকেটৰ দৰে টান আৰু জুই বৰষা বাৰীডাল হাতেৰে জোৰেৰে ধৰিলে আৰু ৰাজেনক আদেশ দিলে, “ৰাজেন, তোক যদি মুক্তি লাগে, তেন্তে এই বেশ্যাজনীৰ মগজুৰ শিৰা ফালি যোৱাকৈ আজি এইক চুদ! এইৰ বুচখন আজি তই শেষ কৰি দে!”

ৰাজেন এতিয়া নিজৰ সেই গৰম আঠাখিনি উলিয়াবলৈ ইমানেই পগলা হৈ পৰিছিল যে শিল্পাই তেওঁৰ বাৰীডাল ধৰি থকা অৱস্থাতে সি আলাকাৰ ভৰি দুখনৰ মাজত পজিচন ললে। শিল্পাই বাৰীডালৰ আগটো নি অলকাৰ সেই তিতা আৰু ফুলি থকা বুচৰ পাহি দুটাৰ মুখত থৈ দিলে। ৰাজেনে চকু দুটা মুদি পৈশাচিক জোৰেৰে গোটেই বাৰীডাল অলকাৰ একেবাৰে জৰায়ুৰ ভিতৰলৈ সুমুৱাই দিলে।

“ম্মম্মমেএএএএইইইইই!!!!” অলকাই চৰম যন্ত্ৰণা আৰু সুখত বুকু ফালি চিয়ঁৰি উঠিল।

ৰাজেনে এতিয়া কোনো পাগল জন্তুৰ দৰে অলকাক ছুদিবলৈ ধৰিলে। প্ৰতিটো আঘাতত অলকাৰ সেই বিশাল পিহা দুটা নাচিবলৈ ধৰিলে আৰু তাই প্ৰতিটো ষ্ট্ৰ’কত উন্মাদৰ দৰে চিঞৰি থাকিল, “ওহহহ্… অ’ মা! মাৰক মোক… মাৰক! ওহহহহ্… আই ঐ… ইমান ডাঙৰ তোৰ এই বাৰীডাল! ফালি পেলা মোৰ এই ফুটাটো… অ’ইইইইওহহহ্!”

ডাঃ শিল্পাই দেখিলে যে এতিয়া তেওঁৰ ঔষধ আৰু চক্ৰান্তই চৰম সফলতা পাইছে। তেওঁ এই বীভৎস আৰু কামাতুৰ পৰিৱেশটোৰ পৰা ক্ষন্তেকৰ বাবে নিঃশব্দে কোঠাটোৰ পৰা আঁতৰি গ’ল। ৰাজেনে এতিয়া কোনো চৰম লম্পটৰ দৰে অলকাৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিছে আৰু অলকাই কেৱল কামউদ্দীপণাত নিজৰ দেহটো বিলীন কৰি দিছে।

ৰাজেনে এতিয়া কোনো এক বিশাল গৰিলাৰ দৰে অলকাৰ বুচখনত চৰম আঘাত কৰিবলৈ ধৰিলে। প্ৰতিটো খুন্দাত বিচনাখনৰ লগতে গোটেই কোঠাটো কপি উঠিছিল। অলকাৰ সেই শকত আৰু মঙহাল শৰীৰটো ৰাজেনৰ প্ৰতিটো পৈশাচিক আঘাতত বিচনাৰ লগত মিলি গৈছিল। ছেক্সৰ নিচাত অন্ধ হৈ অলকাই তাইৰ সকলো লাজ-মান বিসৰ্জন দি ৰাজেনক একেবাৰে অসহায়ভাৱে অনুৰোধ কৰিলে, “মোক ফালি পেলা… অ’ মোৰ প্ৰেমিক… মোক আৰু জোৰেৰে চুদ!”

ৰাজেনে অলকাৰ সেই কামাতুৰ চিয়ঁৰ শুনি নিজৰ গতি দহ গুণ বেছি বঢ়াই দিলে। তেওঁৰ সেই লোহাৰ দৰে টান বাৰীডাল (baridal) এতিয়া কোনো লেকাম নোহোৱা যন্ত্ৰৰ দৰে অলকাৰ ভিতৰত সোমোৱা-উলিওৱা কৰি আছিল। অলকাৰ উত্তেজনা এতিয়া এনে এক পৰ্যায় পাইছিলগৈ যে তাই নিজৰ হুঁচ হেৰুৱাই পেলাইছিল।

হঠাতে অলকাই একেবাৰে নিৰ্লজ্জভাৱে আৰু চৰম উন্মাদনাৰে চিঞৰি উঠিল, “ওহহহ্… ! আৰু জোৰেৰে মাৰক মোক… মোৰ মালিক! আপোনাৰ এই বাৰীডালেৰে আজি মোৰ এই বুচখন খণ্ড-বিখণ্ড কৰি দীয়ক… অ’ মোৰ মালিক!”

ৰাজেনে এতিয়া এজনী পোহনীয়া বেশ্যাক শাসন কৰাৰ দৰে অলকাৰ ওপৰত চৰম অত্যাচাৰ চলাবলৈ ধৰিলে। অলকাৰ সেই বিয়াগোম পিহা দুটা ৰাজেনৰ চুদনৰ প্ৰতিটো খুন্দাত নাচি আছিল। কোঠাটো এতিয়া কেৱল কামৰসৰ ছিটিকনি আৰু তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ সংঘৰ্ষৰ সেই লেতেৰা “থপ থপ” শব্দৰে গুমগুমাই উঠিল। অলকাই চকু দুটা মুদি কেৱল নিজৰ ‘মালিক’ৰ সেই চৰম পুৰুষত্বক নিজৰ শৰীৰৰ গভীৰত অনুভৱ কৰি থাকিল।

প্ৰায় ১০ মিনিট ধৰি ৰাজেনে একেটা পজিশ্যনতে অলকাৰ সেই গৰম বুচ খনত এজন উন্মাদৰ দৰে চুদি থাকিল। গোটেই সময়ছোৱাত অলকাৰ দেহৰ বাসনা চৰম সীমাৰ ফালে ধাৱমান হৈছিল আৰু তাই কেৱল চিঞৰি আছিল, “আহ্… আহ্… আহ্…!” ১০ মিনিটৰ পাছত সেই সুখ তাইৰ বাবে অসহ্যকৰ হৈ পৰিল। অলকাই নিজৰ ওঁঠত কামুৰি ধৰিলে আৰু ৰাজেনৰ হাত দুখনত চৰম জোৰেৰে খামুচি ধৰি নিজৰ বিজলৰ ফোঁৱাৰা (cum) ৰাজেনৰ সেই ৰঙা পৰা বাৰীডালৰ (baridal) ওপৰত ছিটিকাই দিলে। তাইৰ গোটেই শৰীৰটো একেবাৰে লেবেজান হৈ বিচনাত ঢলি পৰিল।

ইফালে ৰাজেনো ভাগৰত একেবাৰে ঢলি পৰিব খুজিছিল, কিন্তু তেতিয়াও তাৰ পানী ওলোৱা নাছিল। হঠাতে ডাঃ শিল্পাই চিকাৰী বাঘিনীৰ দৰে বিচনাত জপিয়াই পৰিল আৰু অলকাৰ বাওঁফালে এটা ডগিষ্টাইল পজিশ্যন লৈ ৰাজেনৰ চকুৰ আগত নিজৰ শকত কটি দুখান নচুৱাবলৈ ধৰিলে। ৰাজেন যদিও চৰম ভাগৰুৱা আছিল, তথাপিও তেওঁ শিল্পাৰ এই আমন্ত্ৰণ নেওচিব নোৱাৰিলে কাৰণ তেওঁৰ সেই তিতা বাৰীডাল এতিয়া ফাটি যাব খুজিছিল।

ৰাজেনে নিজৰ শেষকণ শক্তি গোটাই শিল্পাৰ সেই ঠেক আৰু গৰম মলদ্বাৰত নিজৰ প্ৰকাণ্ড বাৰীডাল এটা চৰম হেঁচা দি সুমুৱাই দিলে। শিল্পাই অনুভৱ কৰিলে যেন তাইৰ শৰীৰটো দুফাল হৈ যাব! যন্ত্ৰণাত তাই চিঞৰি উঠিল, “অহ্… এয়াই! এয়াই লাগে মোৰ পোহনীয়া জন্তুটো… মই এই যন্ত্ৰণা বহুত ভাল পাওঁ!”

ৰাজেনে এতিয়া কোনো দয়া-মায়া নোহোৱাকৈ শিল্পাৰ সেই পিছফালৰ ফুটাটোত চৰম জোৰেৰে আৰু অতি খৰকৈ আঘাত কৰিবলৈ ধৰিলে। ৫ মিনিটমান এনেদৰে চৰম অত্যাচাৰ কৰাৰ পিছত শিল্পাই চিয়ঁৰি উঠিল, “আই ঐ.. ওলাই. গ’ল!!!” শিল্পাৰ মুখৰ পৰা লেলাউটি বৈ আহিল, চকু দুটা মুৰৰ ফালে লুটি খাই গ’ল আৰু তাই বিচনাতে প্ৰস্ৰাৱ কৰি চৰম তৃপ্তি পালে।

ঠিক সেই মুহূৰ্ততে ৰাজেনেও এটা পৈশাচিক গৰ্জন কৰি উঠিল, “আহহহহহ্!!!!” আৰু তেওঁৰ সেই গৰম আৰু ডাঠ বিজলৰ তীব্ৰ স্ৰোত শিল্পাৰ সেই পিছফালৰ ফুটাটোৰ ভিতৰত ভৰাই দিলে।

চৰম নিস্তেজ হৈ তিনিউটাৰে দেহ বিচনাত ঢলি পৰিল। ৰাজেন আৰু অলকা ঔষধৰ প্ৰভাৱত লগে লগে এক গভীৰ নিদ্ৰাত লালকাল হৈ পৰিল। কিন্তু শিল্পাৰ চকু তেতিয়াও খোলা আছিল। তাই নিজৰ ওঁঠ দুটা জিভাৰে চেলেকি সেই অচেতন হৈ পৰি থকা ৰাজেনৰ শৰীৰটোৰ ফালে এক চয়তানী তৃপ্তিৰে চাই থাকিল। তাইৰ চিকাৰ এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে তাইৰ ভৰিৰ তলত।

প্ৰায় এঘণ্টাৰো অধিক সময় ৰাজেন আৰু অলকা অচেতন হৈ পৰি থাকিল। এঘণ্টা পাৰ হোৱাৰ পিছত ৰাজেনে কোনোমতে চকু মেলিবলৈ সক্ষম হ’ল। তেওঁৰ মগজুৰ ভিতৰত তেতিয়াও ঔষধৰ তীব্ৰ নিচা আৰু এক অদ্ভুত হুলস্থুল চলি আছিল। কঁপা কঁপা হাতেৰে তেওঁ কোনোমতে নিজৰ কাপোৰবোৰ পিন্ধিলে আৰু থৰক-বৰক খোজেৰে ড্ৰয়িং ৰুমলৈ ওলাই আহিল।

কিন্তু ড্ৰয়িং ৰুমত সোমায়ে ৰাজেনৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি কঁপি উঠিল। তেওঁ দেখিলে যে ডাঃ শিল্পা এতিয়াও যোৱা নাই, বৰঞ্চ তেওঁ ছফাতে একেবাৰে আৰামত বহি আছে। ৰাজেনক দেখি শিল্পাই এক বিজয়ী আৰু বিষাক্ত হাঁহি মাৰিলে।

ৰাজেন খঙত ফাটি পৰিল। তেওঁ ঠোকাথুকি মাতেৰে চিঞৰি উঠিল, “ঐ হাৰামী… তই আমাক কি খুৱালি? আমাৰ চাহত কি মিহলাই দিছিলি তই?”

শিল্পাই একেবাৰে শান্ত হৈ ক’লে, “প্ৰশ্নটো ভুল কৰিছা ৰাজেন। কি খুৱালোঁ সেইটো ডাঙৰ কথা নহয়, তুমি কি কৰিলা সেইটোহে আচল কথা।”

ৰাজেনে তাইৰ ফালে খেদি যাব খোজোতেই শিল্পাই হঠাতে তাইৰ হাতত থকা এটা সৰু বটলৰ পৰা ৰাজেনৰ মুখলৈ কিবা এটা স্প্ৰে কৰি দিলে। লগে লগে ৰাজেনৰ শৰীৰটো একেবাৰে অৱশ হৈ পৰিল আৰু সি ছফাতে ঢলি পৰিল।

শিল্পাই তাইৰ মোবাইলটো উলিয়াই ক’লে, “তোমাৰ বাবে মোৰ এটা উপহাৰ আছে ৰাজেন।” এইবুলি কৈ তাই মোবাইলৰ স্ক্ৰীণখন ৰাজেনৰ চকুৰ আগত ধৰিলে। মোবাইলৰ পৰ্দাত যি চলি আছিল, সেইয়া দেখি ৰাজেনৰ কলিজা কঁপি উঠিল। ভিডিঅ’টোত ৰাজেনে কোনো পশুতকৈও ভয়ানকভাৱে অলকাক ফালি ফালি চুদি থকা দেখা গৈছে। ৰাজেনৰ সেই ৰঙা পৰি ফুলি থকা বাৰীডাল অলকাৰ বুচৰ ভিতৰত ওলাই সোমাই থকা আৰু অলকাৰ সেই লেংটা পিহা দুটাৰ চৰম জোকাৰণি আৰু দুউৰে মুখ একেবাৰে স্পষ্টকৈ ৰেকৰ্ডিং হৈছে। আটাইতকৈ ভয়ানক কথাটো হ’ল— সেই ভিডিঅ’টোত শিল্পাৰ কোনো চিন-চাব নাই! এনে লাগিছে যেন ৰাজেনে অলকাক ড্ৰাগছ খুৱাই জোৰ কৰি ধৰ্ষণহে কৰিছে।

ৰাজেনে দাঁত কৰচি ক’লে, “তই এজনী চৰম চৰিত্ৰহীন ৰেণ্ডি! কি লাগে তোক? কিয় কৰিছ এইবোৰ?”

শিল্পাই হাঁহি মাৰি ক’লে, ” এটিয়াৰ কাৰণে বেছি একো নালাগে ৰাজেন। মাত্ৰ যেতিয়াই আৰু য’তেই মোৰ মন যায়, তই মোৰ বিচনালৈ আহিব লাগিব। মোৰ শৰীৰটো তই তোৰ এই শক্তিশালী বাৰীডালেৰে শান্ত কৰিব লাগিব। আৰু এটা কথা— মই মোৰ কথা ৰাখিলোঁ। মই কৈছিলোঁ নহয়, অলকাক তোমাৰ বিছনালৈ আনি দিম! আজি তাই তোৰ বিছনাত এজনী বেশ্যাৰ দৰে নগ্ন হৈ পৰি আছে।”

শিল্পাই তাইৰ মোবাইলটো বেগৰ ভিতৰত ভৰালে আৰু লাহে লাহে দুৱাৰৰ ফালে আগবাঢ়িল। ওলাই যাওঁতে তাই ঘূৰি চাই ক’লে, “মনত ৰাখিবি ৰাজেন… যেতিয়াই ফোন কৰিম, তই মোৰ গোলামৰ দৰে হাজিৰ হ’ব লাগিব। নহ’লে এই ভিডিঅ’টো মই গোটেই গাঁৱত বিলাই দিম আৰু নহলে তোমালোক দুয়োকে মই এই অঞ্চলৰ ডাঙৰ পৰ্ণষ্টাৰ বনাই হে এৰিম!”

শিল্পা আঁতৰি গ’ল। ৰাজেন অসহায় হৈ ছফাত পৰি থাকিল। তেওঁৰ চকুৰ আগত এতিয়া কেৱল অলকাৰ সেই উদ্ধত নগ্নতা আৰু নিজৰ সেই পৈশাচিক কামবোৰ ভাঁহি উঠিল। তেওঁ বুজি পালে যে তেওঁ আৰু অলকা এতিয়া সেই ডাইনীজনীৰ হাতৰ পুতলাত পৰিণত হৈছে।