মই আৰু মোৰ নবৌ

দাদা কামৰ বাবে সদায়ে Guwahati তেই
থাকে৷ ঘৰত মই আৰু মোৰ নবৌ দুয়ো
থাকোঁ। দিনটো সাধাৰণভাৱে পাৰ হৈছিল
যদিও সেই নিশাটো মোৰ জীৱনৰ এক অদ্ভুত
আৰু নীৰৱ অনুভূতি হৈ থাকি গ’ল। কি যে
হোৱা নাছিল আমাৰ মাজত ?

কিছুমান অনুভব…
মনতেই লুকাই থাকে।
কিছুমান সম্পর্ক…
নাম দিব নোৱাৰি।
আৰু কিছুমান নিশা…
জীৱনজুৰি মনত ৰৈ যায়।

সেইদিনা সন্ধিয়াৰ পিছত মই মোৰ কোঠাত
শুই আছিলোঁ। বাহিৰত অলপ বৰষুণৰ শব্দ,
ঠাণ্ডা বতাহ… ঘৰৰ ভিতৰখনো একেবাৰে
নীৰৱ। হঠাতে নবৌৰ মৃদু মাত শুনিলোঁ-
“শুনা… অলপ আহাচোন…”

মই তৎক্ষণাত উঠি গ’লোঁ। ওচৰলৈ গৈ
দেখিলোঁ নবৌৰ গাটো জ্বৰত কপি আছে।
মুখখন গৰম, চকুত এক অসহায় ভাব। মই
চিন্তাত পৰি ঘৰত থকা এটা জ্বৰৰ টেবলেট
আনি দিলোঁ। কিন্তু নবৌয়ে মোক ওচৰত
বেছি থাকিবলৈ নিদিলে। বোধহয় জ্বৰ বাঢ়ি
আছিল কাৰণে অস্থিৰ লাগিছিল।
কিন্তু অলপ পাছতেই নবৌয়ে লাহেকৈ মোৰ
হাতখন ধৰি ক’লে-
“অলপ ওচৰত বহা… বহুত ঠাণ্ডা
লাগিছে…”

মই অলপ সংকোচ পাইছিলোঁ। তথাপিও ওচত
চাপি গ’লোঁ। হঠাতে নবৌয়ে মোক টানি নি
জোৰকৈ সাৱটি ধৰিলে। সেই উষ্ণতা, সেই
স্পর্শ… মোৰ বুকুৰ ভিতৰত কিবা এটা সলনি
হৈ গ’ল। যেন বহুদিন ধৰি লুকাই থকা
অনুভূতিবোৰ একেলগে জাগি উঠিল। মই
নিজকে ৰখাব পৰা নাছিলোঁ। মোৰ গাৰ নোম
থিয় হৈ আহিছিল তেজৰ চলাচল যে বহুত
জোৰকৈ বাঢ়ি গৈছিল তেনে লাগিছিল।
নবৌয়ে কলে তুমি মোৰ কাষতে শুৱা মই
নোৱাৰিছোঁ অকলে থাকিব জ্বৰত ঠাণ্ডা
লাগিছে।

মই কি কৰিম বুজি নাপাই চুপচাপ শুই
গ’লোঁ। বাহিৰত বৰষুণৰ শব্দ আৰু ঘৰৰ
ভিতৰত আমাৰ দুয়োৰে নিশ্বাসৰ শব্দ মিলি
এক অদ্ভুত পৰিৱেশ সৃষ্টি হৈছিল। নবৌ সেই
কোমল কঁকাল আৰু ধুনীয়া মুখ খিনি চাই
চাই মই নিজকে ৰখাব পৰা নাছিলোঁ আৰু
MO তাকে ভাবি ভাবি মোৰ
কেতিয়া টোপনি আহিল গমেই নাপালোঁ।
ৰাতি প্ৰায় বাৰটা মান বজাত আধা টোপনিৰ
মাজতেই অনুভৱ কৰিলোঁ- কোনোবাই মোক
লাহে লাহে মোৰ বাৰি ডাল স্পৰ্শ কৰি আছে।

মোৰ গাটো কঁপি উঠিল। আন্ধাৰ কোঠাটোত
প্রথমে বুজি নাপালোঁ কি হৈছে। কিন্তু অলপ
পাছত গম পালোঁ- নবৌ মোৰ একেবাৰে
কাষত বহি আছে আৰু মোৰ বাৰি ডাল লৰাই
আছে। লগা লগ মোৰ বাৰি ডাল ডাঙৰ হৈ
আহিব ধৰিলে। মইও বাধা নিদিলোঁ। কিয়
মোৰো যৌবনে আমনি কৰি আছিল।
তাইৰ নিশ্বাস গৰম আছিল। তাৰ পাছত
নবৌয়ে মোৰ বুকুত হাত থৈ মোক আৰু
ওচৰলৈ টানি আনিলে। সেই মুহূৰ্তত মোৰ
মগজুরে যেন কাম কৰা বন্ধ কৰি দিলে।

মাথোঁ অনুভৱ কৰিছিলোঁ দুয়োৰে মাজৰ
নিষিদ্ধ কিন্তু গভীৰ টানটো। তাৰ পাছত
দুয়োৰে মাজত এক বুজাব নোৱাৰা শাৰীৰিক
সম্পর্ক স্থাপন হল। মোৰ গাৰ সকলো ঠাই
যেন কামুৰি খাই পেলাব তেনেকুৱা কৰিলে
কিছু সময় ক্লান্ত হৈ মোৰ বাৰি ডালৰ পৰা
কিবা ওলাই পৰিল।

তাৰ পাছত দুয়ো একে অনুভূতিৰ সোঁতত ভাহি
গ’লোঁ। শব্দ কম আছিল, কিন্তু হৃদয়ৰ
ধপধপনি বহুত বেছি। সেই নিশা যেন সময়
ৰৈ গৈছিল। কোনো কথা নাছিল, মাথোঁ
অনুভৱ আছিল।
শেষত দুয়ো ক্লান্ত হৈ একেলগে শুই ৰ’লোঁ।
বাহিৰত বৰষুণ থমকি গৈছিল। ঘৰৰ ভিতৰত
মাথোঁ নীৰৱতা।

পিছদিনা পুরা…
মই অলপ পলমকৈ সাৰ পালোঁ। চকু মেলি
দেখিলোঁ নবৌ জাননীখনৰ ওচৰত বহি
আছে। পুৱাৰ ৰ’দ মুখত পৰি তাইক আৰু
ধুনীয়া দেখুৱাইছিল। মই উঠি বহাৰ লগে
লগে তাই মোৰ ফালে এবাৰ চাই মৃদু হাঁহিলে।
সেই হাঁহিটোত লাজো আছিল, আকর্ষণো
আছিল, আৰু কিবা এটা নীৰৱ স্বীকাৰোক্তিও
আছিল।

মই একো ক’ব নোৱাৰিলোঁ।
নবৌয়ে মাত্র ক’লে-
“কালি ৰাতিৰ কথা পাহৰি যা… কিন্তু মই
হয়তো পাহৰিব নোৱাৰিম…”
তাৰ পাছত তাই লাহেকৈ পাকঘৰৰ ফালে গুচি
গ’ল। মই বিছনাত বহি ৰ’লোঁ। বুকুৰ ভিতৰত
অদ্ভুত অনুভৱ এটা চলি আছিল। সেই নিশা
ভুল নে সঁচা- মই আজিলৈকে বুজি
নাপালোঁ। কিন্তু সেই অনুভব, সেই উষ্ণতা,
সেই নীৰৱতা… আজিও মনত জীয়াই আছে।