নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-৭

ৰাজেন আৰু অলকা ঘৰ পোৱাৰ পিছতে খগেন আৰু মনিকাও তেওঁলোকৰ ঘৰত হাজিৰ হ’ল। তেওঁলোকে বৰ চিন্তিত হৈ ৰাজেনক ডাক্তৰে কি ক’লে সেইটো সুধিলে। ৰাজেনে হাঁহি এটা মাৰি আকৌ এবাৰ তেওঁলোকক আশ্বস্ত কৰি ক’লে যে চিন্তাৰ বিশেষ কাৰণ নাই, মাত্ৰ কেইদিনমান জিৰণি ল’লেই হ’ব।

 

অলকাই জোৰ কৰিলে যে আজি দুপৰীয়াৰ ভাত সাঁজ তেওঁলোকৰ ইয়াতেই খাব লাগিব। প্ৰথমতে খগেন আৰু মনিকাই অলপ আপত্তি কৰিছিল যদিও অলকাৰ আগত কাৰো নচলিল। শেষত দুয়ো মান্তি হ’ল। চাহ খোৱাৰ পিছত মনিকা আৰু অলকা পাকঘৰত সোমাল দুপৰীয়াৰ আয়োজন কৰিবলৈ। ইফালে ড্রয়িং ৰুমত খগেন আৰু ৰাজেন অকলে বহি কথা পাতিবলৈ ধৰিলে।

 

অলপ পৰ ইফাল-সিফালৰ কথা পতাৰ পিছত খগেনে লাহেকৈ আচল কথাটো উলিয়ালে। তেওঁ ৰাজেনক সুধিলে, “হেৰি ৰাজেন বাবু, আপুনি সঁচাকৈয়ে গোটেই জীৱনটো এনেকৈ অকলশৰে কটাই দিম বুলি ভাবিছে নেকি?”

 

ৰাজেন মনে মনে থকা দেখি খগেনে আকৌ ক’লে, “অকলশৰীয়া জীৱনটো বৰ কষ্টকৰ হে। বেমাৰ-আজাৰ হ’লে এটুপি পানী দিবলৈকো কোনো নাথাকে।”

 

শেষত খগেনে নিজৰ আচল চালটো দিলে। তেওঁ ক’লে, “আচলতে মোৰ চিনাকি এজনী ছোৱালী আছে। বয়স প্ৰায় ৩৮ বছৰ, এতিয়াও অবিবাহিত। ঘৰখনো চহকী আৰু দেখিবলৈকো বৰ ধুনীয়া। আপুনি যদি কয়, মই তেওঁলোকৰ ঘৰত কথা পাতিব পাৰোঁ।”

 

ৰাজেন এইবাৰ অলপ অস্বস্তিত পৰিল। তেওঁ অলপ সময় ৰৈ উত্তৰ দিলে, “চাওক খগেন দা, মই আচলতে কোনো চহৰীয়া ছোৱালী বিয়া কৰাব নিবিচাৰোঁ। আৰু মই এতিয়াও বিয়াৰ বাবে মানসিকভাৱে সাজু হোৱা নাই।”

 

কিন্তু ৰাজেনে কথাটোৰ শেষত এটা বিশেষ ইংগিত দি ক’লে, “তথাপিও, যদি কেতিয়াবা বিয়াৰ কথা ভাবোঁ, তেন্তে মই কোনোবা গাওঁলীয়া মহিলাকহে বিয়া কৰাম।”

 

খগেনে কথাটো ইতিবাচকভাৱে ল’লে। তেওঁৰ মনত কিবা এটা খেলা কৰি গ’ল, কাৰণ ৰাজেনৰ সেই ‘গাওঁলীয়া মহিলা’ৰ ইংগিতটোৱে হয়তো অলকাৰ ফালেহে আঙুলিয়াই দিছিল।

পাকঘৰৰ ভিতৰত এক উখল-মাখল পৰিৱেশ। অলকাই মনিকাক কোনো গধুৰ কাম কৰিবলৈ দিয়া নাই। মনিকাই কেৱল কাষত বহি পাচলিকেইখন কুটি দিয়াত সহায় কৰিছে।

অলকাই অলপ দুখেৰে ক’লে, “মনিকা, আপোনালক আজি আহিব বুলি জনা হ’লে বজাৰৰ পৰা মাছ বা মঙহ অলপ অনালোহেঁতেন। এতিয়া এই শাক-পাচলিৰেই এসাজ খুওৱাব লাগিব আৰু।”

মনিকাই হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “একো নহয়, আমি প্ৰায়েই নিৰামিষ খাই ভাল পাওঁ। সেইবোৰ চিন্তা নকৰিব।”

কথাই কথাই মনিকাই বৰ মিঠা মাতেৰে অলকাক সুধিলে, ” ৰাজেনৰ স্বভাৱটো মই জানো |আপোনাক সি বৰ আমনি কৰে নেকি?”

অলকাই লাজত অলপ ৰঙা পৰি ক’লে, “নাই অ’… তেওঁ বেছিভাগ সময়ত মোক সহায়হে কৰে। অৱশ্যে মাজে মাজে বৰ আচৰিত ধৰণৰ ধেমালিবোৰ কৰে।”

মনিকাই চকু টিপিয়াই আকৌ সুধিলে, “অ’, তাৰমানে আপুনি তেওঁক পচন্দ নকৰে?”

অলকাই খৰধৰকৈ ক’বলৈ গৈ ভুলতে কৈ পেলালে, “নাই নাই, মই তেওঁক বহুত ভাল পাওঁ…” কিন্তু পিছ মুহূৰ্ততে নিজৰ ভুলটো ধৰিব পাৰি থতমত খাই শুধৰাই ল’লে, “মানে… মই তেওঁৰ ধেমালিবোৰ বেয়া নাপাওঁ বুলিহে কৈছোঁ।”

কিন্তু যি হ’ব লাগে সেয়া ইতিমধ্যে হৈ গৈছিল। মনিকাই বুদ্ধিমানৰ দৰে হাঁহি এটা মাৰি অলকাৰ কাষলৈ গৈ তেওঁৰ হাতখনত ধৰিলে। অতি সৰল আৰু মৰমেৰে তেওঁৰ চকুলৈ চাই সুধিলে,” সঁচাকৈ কওকচোন, আপুনি তেওঁক সঁচাকৈয়ে ভাল পায় নেকি?”

এইবাৰ অলকাই একো উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে। তেওঁৰ মুখখন একেবাৰে তললৈ নামি গ’ল। মনিকাই অলপ জোৰ দি আকৌ সুধিলে, “কওকচোন, মনৰ কথা লুকুৱাব নালাগে। আপুনি তেওঁক ভাল পায়নে?”

অলকা একেবাৰে নীৰৱ হৈ ৰ’ল। তেওঁৰ কঁপা কঁপা হাত দুখনেৰে শাৰীৰ আঁচুখন বৰ অস্বস্তিৰে মোহাৰি আছিল। তাৰপাছত তেওঁ লাহেকৈ মূৰটো দুপিয়াই সন্মতি জনালে। মনিকাৰ আনন্দৰ সীমা নোহোৱা হ’ল।

অলকাই তৎক্ষণাত মনিকাৰ হাতখনত থাপ মাৰি ধৰি অনুৰোধ কৰিলে, ” বাইদেউ আপোনাক দোহাই দিছোঁ… এই কথাটো তই তেওঁক কেতিয়াও নকব দেই। মোৰ বৰ লাজ লাগিব!”মনিকাই অলপ সময় দকৈ ভাবি ক’লে, “ঠিক আছে, মই কাকো নকওঁ। কিন্তু মোৰ আশা থাকিল যে এদিন আপুনি নিজেই আপোনাৰ প্ৰেমৰ কথা তেওঁক কব।”

দুপৰীয়া চাৰিওজনে বৰ আনন্দৰে একেলগে ভাত খালে। অলকাই বনোৱা প্ৰতিটো ব্যঞ্জন আছিল অতি সোৱাদযুক্ত। সাধাৰণ আঞ্জা হ’লেও যেন তাত কিবা এক যাদু আছিল। সকলোৱে অলকাৰ ৰন্ধনৰ ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিলে। খোৱা-বোৱা শেষ কৰি মনিকা আৰু খগেন বিদায় ল’লে। যোৱাৰ সময়ত খগেনে বিশেষভাৱে অলকাক ক’লে, “নবৌ, ৰাজেনৰ অলপ যত্ন ল’ব দেই। সি এতিয়া আপোনাৰ ভৰসাতে আছে।”

ৰাজেনৰ বাবে কথাটো অলপ আচৰিত লাগিল। খগেন আৰু মনিকাই যেন এনেকুৱা আচৰণ কৰিছে যেন অলকাহে তেওঁৰ আচল পত্নী। ৰাজেনে অফিচৰ পৰা এসপ্তাহৰ ছুটি ল’লে। অলকাই এতিয়া দিন-ৰাতি কেৱল ৰাজেনৰ যত্ন লোৱাত ব্যস্ত। ৰাজেনেও অলকাৰ ব্যৱহাৰত এক ডাঙৰ পৰিৱৰ্তন লক্ষ্য কৰিলে।

অলকা এতিয়াও লাজকুৰীয়া, কিন্তু আগৰ দৰে তেওঁ ৰাজেনৰ পৰা পলাই ফুৰা নাই। ৰাজেনে লক্ষ্য কৰিলে যে কেতিয়াবা যদি তেওঁ গা ধুই থকা অৱস্থাত বা তিতা কাপোৰেৰে অলকাক দেখে, অলকাই লৰালৰিকৈ আঁতৰি নাযায়। আনকি ৰাজেনে যেতিয়া তেওঁৰ গধুৰ স্তন দুটা বা শকত নিতম্বৰ (butts) ফালে একেথৰে চাই থাকে, অলকাই এতিয়া আৰু লৰালৰিকৈ কাপোৰেৰে নিজক ঢাকিবলৈ চেষ্টা নকৰে। তেওঁ যেন ৰাজেনৰ সেই কামাতুৰ চাৱনিবোৰ লাহে লাহে উপভোগ কৰিবলৈ লৈছে।

এসপ্তাহ পাৰ হৈ গ’ল। ৰাজেনৰ ভৰিখন প্ৰায় সম্পূৰ্ণৰূপে সুস্থ হৈ উঠিছে। ডাক্তৰ শিল্পাৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি ৰাজেন আবেলি ৪ বজাত মেডিকেল চেণ্টাৰলৈ গ’ল। চেণ্টাৰত উপস্থিত হৈ তেওঁ দেখিলে যে কোনো ৰোগী নাই। ৰাজেন শিল্পাৰ চেম্বাৰত সোমাই গ’ল। ৰাজেনক দেখি শিল্পাই এনেকুৱা এটা ভাও জুৰিলে যেন চেণ্টাৰ বন্ধ কৰাৰ সময় হৈছে আৰু কৰ্মচাৰীবোৰ ইতিমধ্যে ঘৰাঘৰি গৈছে।

ৰাজেন অলপ হতাশ হ’ল, কিন্তু শিল্পাই লগে লগে এটা প্ৰস্তাৱ দিলে। তেওঁ ক’লে যে চেণ্টাৰৰ ঠিক পিছফালে থকা তেওঁৰ কোৱাৰ্টাৰতে তেওঁ ৰাজেনৰ ভৰিখন পৰীক্ষা কৰি দিব পাৰিব। ৰাজেনে প্ৰথমতে অলপ ইতস্ততঃ কৰিছিল, কিন্তু শেষত তেওঁ মান্তি হ’ল। দুয়ো কোৱাৰ্টাৰত সোমোৱাৰ লগে লগে শিল্পাই নিঃশব্দে দুৱাৰখন বন্ধ কৰি দিলে।

শিল্পাই ৰাজেনক বিচনাত শুবলৈ ক’লে। ৰাজেনে সেয়া কৰিলে। ইয়াৰ পিছত শিল্পাই ৰাজেনক তেওঁৰ পেন্টটো খুলিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। ৰাজেনে লাজ লাজকৈ পেন্টটো খুলি পেলালে। শিল্পাই ৰাজেনৰ ভৰিখন পৰীক্ষা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু জানি-বুজিয়েই তেওঁৰ উৰুৰ ওপৰলৈকে মালিচ কৰিবলৈ ধৰিলে। তাৰপিছত শিল্পাই ক’লে যে স্নায়ুৰ কিবা ক্ষতি হৈছে নেকি চাবলৈ তেওঁ ৰাজেনৰ অন্তৰ্বাসো (underwear) খুলিব লাগিব। ৰাজেনে কুণ্ঠাবোধ কৰিলেও বাধ্য হৈ সেইটোও খুলিলে।

শিল্পাই এটা জেল লৈ আহিল। তেওঁ মিছাকৈয়ে ৰাজেনৰ অণ্ডকোষ আৰু লিংগটো পৰীক্ষা কৰাৰ ভাও জুৰিলে। তাৰপাছত তেওঁ লিংগটোত সেই জেলটো সানি দিলে। বহু দিন যৌন সম্ভোগৰ পৰা বিৰত থকাৰ বাবে ৰাজেনে এক অদ্ভুত সুখ অনুভৱ কৰিলে। আচলতে সেই জেলটো আছিল এক তীব্ৰ উত্তেজক (aphrodisiac), যিয়ে মস্তিষ্কৰ চিন্তা কৰাৰ ক্ষমতা বন্ধ কৰি দিয়ে আৰু মানুহক চৰম কামাতুৰ কৰি তোলে। ৰাজেনৰ চকুহাল সুখত মুদ খাই আহিল।শিল্পাই এই সুযোগতে নিজৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰ খুলি দিলে। তাৰ ভিতৰত তেওঁ পিন্ধি আছিল এটা অতি আবেদনময়ী চাটিনৰ বিকিনী ষ্টাইলৰ ব্ৰা। তেওঁৰ শকত স্তন দুটা সেই পাতল কাপোৰৰ মাজত কোনোমতেহে সোমাই আছিল। শিল্পাই ৰাজেনৰ লিংগটোত লাহে লাহে হাত ফুৰাবলৈ ধৰিলে। ৰাজেনে যেতিয়া চকু মেলিলে, তেওঁ শিল্পাক দেখা পালে, কিন্তু জেলৰ প্ৰভাৱত তেওঁৰ দৃষ্টি ভ্ৰম হ’বলৈ ধৰিলে। শিল্পাৰ মুখখন তেওঁৰ বাবে অলকাৰ মুখলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল। ৰাজেনে সপোনত থকাৰ দৰে হাঁহিলে।ইতিমধ্যে শিল্পাই ৰাজেনৰ বাৰি মুখেৰে (blowjob) চুহা আৰম্ভ কৰিলে। ৰাজেন এতিয়া কামৰ নিচাত সম্পূৰ্ণ পাগল| ডাক্তৰ শিল্পাৰ কোৱাৰ্টাৰৰ ভিতৰত এতিয়া একদম নিস্তব্ধতা, কিন্তু সেই নিস্তব্ধতাৰ আঁৰত আছিল এক ভয়ানক কামাগ্নি। দহ মিনিট বাৰি চুহাৰ পিছত ৰাজেনক বিচনাত শুৱাই দি শিল্পাই তাৰ কাপোৰবোৰ এটা এটাকৈ সোলোকাই পেলালে। ৰাজেনৰ সেই লোহাৰ দৰে কঠিন আৰু বলীষ্ঠ দেহটো দেখি শিল্পাৰ চকু দুটা তিৰবিৰাই উঠিল। তাইৰ বুচ (buch) খনৰ পৰা ইতিমধ্যে কামৰসৰ সোঁত ববলৈ আৰম্ভ কৰিছে।

ৰাজেনৰ যিহেতু সেই জেলৰ প্ৰভাৱত এক ধৰণৰ নিচা লাগি আছিল, তেওঁৰ চকুৰ আগত শিল্পাৰ ঠাইত কেৱল অলকাৰ মুখখনহে ভাহি আছিল। তেওঁ ভাবিছিল এয়া তেওঁৰ সপোনৰ অলকাহে। শিল্পাই নিজৰ শৰীৰৰ পৰা ব্ৰা আৰু পেন্টী খুলি দলিয়াই পেলালে। তেওঁ এতিয়া সম্পূৰ্ণ নগ্ন। তেওঁৰ সেই ৩৮ ডি চাইজৰ গাখীৰ দুটা ৰাজেনৰ মুখৰ ওচৰলৈ লৈ গ’ল।

” খা… আজি তোক মই সম্পূৰ্ণ তৃপ্তি দিম,” শিল্পাই কামাতুৰ মাতেৰে ক’লে। ৰাজেনেও ভোকাতুৰৰ দৰে শিল্পাৰ সেই বৃন্ত দুটাত কামুৰি ধৰিলে। শিল্পাই চিয়ঁৰি উঠিল। প্ৰাই ৫ মিনিট ইটোৰ পিছত সিটো দুদু চুহাৰ পিছত আৰম্ভ হ’ল আচল খেল।

শিল্পাই ৰাজেনৰ ওপৰত ভৰি দুখন মেলি বহি পৰিল। তেওঁ নিজৰ হাতেৰে ৰাজেনৰ সেই ৬ ইঞ্চিৰো অধিক দীঘল আৰু গৰম বাৰী (bari) টোক ধৰিলে। বাৰীটো ইমানেই টাইট হৈ আছিল যে তাৰ সিৰাবোৰ স্পষ্টকৈ দেখা গৈছিল। শিল্পাই বাৰীটোৰ আগটো নিজৰ সেই তিতা আৰু পিছল বুচৰ মুখত থৈ এটা জোৰ ঢাক্কা দিলে।

“আহহহ্… আই ঔ!” শিল্পাৰ মুখৰ পৰা এটা দীঘল কেঁকনি ওলাই আহিল। ৰাজেনৰ সেই শকত বাৰিদালে শিল্পাৰ বুচৰ দেৱালবোৰ ফালি একেবাৰে জৰায়ুৰ মুখত খুন্দা দিলে। শিল্পাই উন্মাদৰ দৰে ৰাজেনৰ ওপৰত উঠা-নমা কৰিবলৈ ধৰিলে। প্ৰতিটো খুন্দাত তেওঁৰ পাছফালৰ শকত নিতম্ব দুটাই ৰাজেনৰ উৰুত ঢপ-ঢপকৈ শব্দ কৰি আছিল। শিল্পাই ৰাজেনৰ বুকুত হাত দুখন থৈ জোৰেৰে কঁকালটো জোকাৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ বুচখনৰ ভিতৰত বাৰীটো সোমোৱা-উলিওৱা কৰাৰ সেই “চপ-চপ” শব্দই কোঠাটোৰ উত্তাপ আৰু বঢ়াই দিলে।

প্ৰায় দহ মিনিটমান এনেদৰে কৰাৰ পিছত শিল্পাই আৰু বেছি উত্তেজনা বিচাৰিলে। তেওঁ ৰাজেনক ক’লে, “ৰাজেন… মোক পিছফালৰ পৰা মাৰ… আজি মোৰ এই বুচখন তই শেষ কৰি দে!”

ৰাজেনে এতিয়া কোনো পশুতকৈ কম নহয়। তেওঁ শিল্পাক আঁঠু কঢ়াই দিলে আৰু নিজেও তেওঁৰ পিছফালে থিয় হ’ল। শিল্পাৰ সেই বিশাল কতি দুখনৰ মাজত তাইৰ ৰঙা পৰি থকা বুচৰ ফুটাটো স্পষ্টকৈ দেখা গৈছিল। ৰাজেনে একো কথা নকৈ শিল্পাৰ কঁকালত খামুচি ধৰিলে আৰু এটা চৰম হেঁচা দিলে।

গোটেই বাৰিডাল একেবাৰে শিল্পাৰ শৰীৰৰ গভীৰলৈ সোমাই গ’ল। ৰাজেনে এতিয়া কোনো যন্ত্ৰৰ দৰে জোৰে জোৰে চুদন দিব ধৰিলে। শিল্পাৰ মুখখন বিচনাৰ চাদৰত খুন্দা খাই আছিল। তাইৰ যন্ত্ৰণা আৰু সুখৰ এক অদ্ভুত মিশ্ৰণত চিঞৰি আছিল, “মাৰ ৰাজেন… আৰু জোৰেৰে সোমাই দে! আজি তোক মই ৰাণ্ডীৰ দৰে সেৱা কৰিম! তোক মই নেৰোঁ!”

ৰাজেনৰ প্ৰতিটো আঘাতত শিল্পাৰ শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিছিল। তাইৰ বুচৰ চুটুটো ৰাজেনৰ বাৰীৰ ঘৰ্ষণত একেবাৰে জুইৰ দৰে গৰম হৈ পৰিছিল।

ৰাজেনে এতিয়া শিল্পাক ওলোটাই দিলে আৰু তেওঁৰ ভৰি দুখন একেবাৰে কান্ধৰ ওপৰলৈ উঠাই ল’লে। এই পজিচনত বাৰিডাল একেবাৰে দকৈ সোমাই যায়। ৰাজেনে শিল্পাৰ সেই গধুৰ গাখীৰ দুটা মথি মথি তলত চৰম খুন্দা দিবলৈ ধৰিলে। শিল্পাৰ চকু দুটা উলটি গৈছিল। তেওঁৰ মুখৰ পৰা লেলাউটি ওলাই আহিছিল।

“মাৰ ৰাজেন মাৰ, মায়েৰৰ গাখীৰ খাইছ যদি ৰেন্দাৰ দৰে মাৰ!” শিল্পাই উন্মাদৰ দৰে চিঞৰিলে। ৰাজেনে একো নুশুনিলে, তেওঁ কেৱল নিজৰ কামৰসৰ জোৱাৰ শান্ত কৰাত লাগিল।ৰাজেনৰ বাবে সেই কোঠাটো যেন এতিয়া এখন যুদ্ধক্ষেত্ৰ হৈ পৰিছিল। সেই উত্তেজক জেলৰ প্ৰভাৱত তেওঁৰ মগজুৱে কেৱল এটা নামেই জানিছিল— অলকা। তেওঁ শিল্পাৰ শৰীৰটোত অলকাক বিচাৰি পাইছিল। ৰাজেনে এতিয়া এজন ক্ষুধাতুৰ বাঘৰ (tiger) দৰে শিল্পাৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিল।

প্ৰায় ১৫ মিনিট ধৰি একেটা পজিচনতে ৰাজেনে কোনো বিৰতি নোলোৱাকৈ চৰম খুন্দা দিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ প্ৰতিটো আঘাত আছিল ইমানেই তীব্ৰ যে শিল্পাৰ বুচৰ (buch) ভিতৰত বাৰীটো সোমোৱা-উলিওৱা কৰাৰ সেই “চপ-চপ” শব্দই গোটেই কোঠাটো কঁপাই তুলিছিল। ৰাজেনৰ বলীষ্ঠ দেহৰ ঘামবোৰ টোপ-টোপকৈ শিল্পাৰ বুকুত পৰিছিল।

ৰাজেনে প্ৰতিটো চৰম খুন্দাৰ লগে লগে মনতে চিয়ঁৰি আছিল— “আই লাভ ইউ অলকা… অ’ অলকা, আজি তোক মই শেষ কৰি দিম! তই মোৰ… কেৱল মোৰ!”

ৰাজেনৰ বাবে সেইটো শিল্পাৰ শৰীৰ নাছিল, সেইয়া আছিল তেওঁৰ ইমান দিনে হেঁপাহ কৰি থকা অলকাৰ সেই সুডৌল আৰু মঙহাল দেহাটো। প্ৰতিটো দ্ৰুত সোমোৱা-উলিওৱাৰ লগে লগে ৰাজেনৰ উত্তেজনা বাঢ়ি গৈ আছিল। ১৫ মিনিট ধৰি তেওঁ কোনো ৰবটৰ দৰে শিল্পাৰ সেই তিতা আৰু গৰম ফুটাটোত নিজৰ বাৰিৰে চৰম অত্যাচাৰ চলালে।শিল্পাৰ অৱস্থা একেবাৰে কাহিল হৈ পৰিছিল। তাইৰ মুখৰ পৰা কেৱল অস্ফুট শব্দহে ওলাইছিল। ৰাজেনৰ সেই চৰম শক্তিয়ে শিল্পাক একেবাৰে নিস্তেজ কৰি পেলাইছিল, কিন্তু ৰাজেনৰ মনত তেতিয়াও কেৱল অলকাৰ ছবি। তেওঁ প্ৰতিটো ষ্ট্ৰ’কৰ লগে লগে মনতে দোহাৰি আছিল— “অলকা… তোক মই বহুত ভাল পাওঁ… তোক আজি মই মোৰ কৰি পেলাম!”

ৰাজেনৰ বাৰিডালএতিয়া জুইৰ দৰে গৰম হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ সেই বাঘৰ দৰে আক্ৰমণত শিল্পাৰ বুচৰ পৰা কামৰসৰ সোঁত বৈ গৈ বিচনাৰ চাদৰখন সম্পূৰ্ণ তিতাই পেলাইছিল। ৰাজেনে একো ভবা নাছিল, তেওঁ কেৱল সেই কাল্পনিক অলকাক চৰম তৃপ্তি দিয়াৰ নিচাত মগ্ন হৈ আছিল।

হঠাৎ শিল্পাৰ গোটেই শৰীৰটো ধেনুভিৰীয়াকৈ বেঁকা হৈ পৰিল। তেওঁৰ বুচৰ পৰা কামৰসৰ এক তীব্ৰ ফোঁৱাৰা (squirt) ছিটিকি আহিল। তেওঁ চিয়ঁৰি উঠিল, “গ’ল… মোৰ পানী ওলাই গ’ল ৰাজেন! আহহহহ!”

ঠিক সেই মুহূৰ্ততে ৰাজেনেও নিজৰ বাৰিডাল শিল্পাৰ বুচৰ পৰা উলিয়াই আনিলে। তেওঁৰ বাৰিডালৰ পৰা ডাঠ আৰু বগা ক্ৰিমৰ এটা তীব্ৰ স্ৰোত শিল্পাৰ মুখত, চকুত আৰু ডিঙিত ছিটফটাই পৰিল। ৰাজেনে কেইবাটাও পালি দি শিল্পাৰ গোটেই মুখখন বগা আঠাৰে ভৰাই দিলে।

দুয়োৰে ভাগৰুৱা দেহ দুটা ঘামত তিতি একেবাৰে নিশ্চল হৈ পৰিল। শিল্পাই চকু দুটা মুদি সেই গৰম আঠাখিনিৰ সোৱাদ ল’লে। তেওঁৰ মুখত আছিল এক পৈশাচিক বিজয়ৰ হাঁহি। ৰাজেন তেতিয়াও সেই জালতে আছিল, তেওঁৰ বাবে আজিও সেই গৰম দেহাটো অলকাৰেই আছিল। বহুত দিনৰ পিছট কোনোবা মানুহে তাইৰ পানী উলিয়াব পাৰিছে তাই আজি কামপিলিটলি চাটিছফাই হল| মনতে ভাবিলে টোক আৰু মই নেৰো l

আধা ঘণ্টাৰ পিছত ৰাজেনৰ হোঁশ ঘূৰি আহিল। তেওঁ নিজৰ কাষত ডাক্তৰ শিল্পাক সম্পূৰ্ণ উলংগ অৱস্থাত শুই থকা দেখি স্তম্ভিত হৈ পৰিল। মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে তেওঁৰ মনলৈ সকলোবোৰ কথা আহিল— সেই নিচাযুক্ত জেল, সেই চৰম উত্তেজনা আৰু শিল্পাৰ সৈতে কৰা সেই পাশৱিক যৌন মিলন। ৰাজেনৰ মনটো এক গভীৰ অপৰাধবোধত (guilt) ভৰি পৰিল। যদিও তেওঁ এতিয়াও অলকাৰ প্ৰতি থকা নিজৰ প্ৰেমক মুকলিকৈ স্বীকাৰ কৰা নাছিল, তথাপিও তেওঁৰ অনুভৱ হ’ল যেন তেওঁ অলকাক প্ৰতাৰণা কৰিলে।

তেওঁ অতি সাৱধানে বিচনাৰ পৰা উঠি নিজৰ কাপোৰবোৰ পিন্ধি ল’লে। ঠিক সেই সময়তে শিল্পাই চকু মেলিলে আৰু ৰাজেনৰ ফালে চাই এটা বিজয়ী হাঁহি মাৰিলে।

ৰাজেনে অতি গহীন আৰু অনুতপ্ত মাতেৰে ক’লে, “ডাক্তৰ শিল্পা, আমি এইটো বহুত ডাঙৰ ভুল কৰিলোঁ। এয়া একেবাৰেই উচিত হোৱা নাই।”

শিল্পাই বিচনাতে আওজি বহি এটা কুটিল হাঁহিৰে ক’লে, “ভুল? কিহৰ ভুল ৰাজেন? আমি দুয়ো পূৰ্ণবয়স্ক মানুহ আৰু আমি দুয়োৱে এই চৰম মিলন উপভোগ কৰিছোঁ। বৰঞ্চ তুমি গৌৰৱ কৰা উচিত যে তুমি মোক ইমান ধুনীয়াকৈ সন্তুষ্ট কৰিব পাৰিলা। খুব কম মতা মানুহৰে সেই ক্ষমতা থাকে।”

ৰাজেনে খঙেৰে ক’লে, “নহয়, এইটো ঠিক হোৱা নাই। মই আন এগৰাকী মহিলাক ভাল পাওঁ।”

শিল্পাই চকু টিপিয়াই সুধিলে, “কোন মহিলা? সেইজনী নেকি যাৰ লগত তুমি মেডিকেল চেণ্টাৰলৈ আহিছিলা?”

ৰাজেন মৌন হৈ থাকিল। শিল্পাই এইবাৰ আৰু বেছি বিষাক্ত হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “তুমি যদি বিচৰা, মই তাইক তোমাৰ বিছনালৈ আনি দিব পাৰোঁ। কিন্তু মোৰ এটা চৰ্ত আছে— তাই হ’ব আমাৰ দুয়োৰে মাজৰ এজনী পোহনীয়া বেশ্যা (pet whore), আৰু মই হ’ম তোমাৰ ৰাণী। আমি দুয়ো মিলি তাইক ভোগ কৰিম।”

শিল্পাৰ মুখত অলকাৰ প্ৰতি এনে নিৰ্লজ্জ আৰু ঘিণলগা কথা শুনি ৰাজেনৰ তেজ গৰম হৈ উঠিল। তেওঁ নিজৰ খং চম্ভালিব নোৱাৰি শিল্পাৰ গালত সজোৰে এক চৰম চৰ শোধালে।

“ঐ বদমাছ তিৰোতা! তোৰ ইমান সাহস যে তই অলকাৰ বিষয়ে এনেকুৱা কথা ক’বলৈ সাহস কৰিছ?” ৰাজেনে চিঞৰি উঠিল। “তই এজনী চৰম চৰিত্ৰহীন আৰু কুন্তী তিৰোতা। আজিৰ পিছত তোক মই কেতিয়াও স্পৰ্শ নকৰোঁ। মনত ৰাখিবি |

ৰাজেনৰ সেই চৰটোৱে শিল্পাৰ গালখন একেবাৰে ৰঙা কৰি পেলালে। শিল্পাই গালত হাত দি খঙত কঁপিবলৈ ধৰিলে, তেওঁৰ চকুহাল প্ৰতিশোধৰ জুইত জ্বলি উঠিল। ৰাজেন খঙত অগ্নিশৰ্মা হৈ কোৱাৰ্টাৰৰ পৰা ওলাই যোৱাৰ পিছত শিল্পাই বিচনাতে বহি দাঁত কৰচি নিজকে কথা দিলে:

“ৰাজেন… তই মোক চৰ মাৰিলি? মোৰ দৰে এজনী জুইক তই অপমান কৰিলি? তই এতিয়া চাবি! তোক মই মোৰ ভৰিৰ তলৰ গোলাম কৰি ৰাখিম আৰু তোৰ সেই পবিত্ৰ অলকাক মোৰ ব্যক্তিগত বেশ্যা বনাইহে এৰিম! তাইক মই এনেকুৱা এটা অৱস্থালৈ লৈ আনিম যে তাই মোৰ আৰু তোৰ আগত এটুকুৰা মঙহৰ দৰে পৰি থাকিব।”