নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-৬

পিছদিনা দেওবাৰ। ৰাজেনৰ শুই উঠাত অলপ পলম হ’ল আৰু তেওঁ ৰাতিপুৱা প্ৰায় ৮ বজাত সাৰ পালে। তেওঁ খৰধৰকৈ মুখ-হাত ধুই পাকঘৰত সোমালহি। অলকাই ইতিমধ্যে চাহ সাজু কৰি থৈছিল। চাহ খাই খাই দুয়ো কিছু সময় কথা পাতিলে। ৰাজেনে ধেমালি কৰি ক’লে যে কেনেকৈ বিয়াৰ পিছত তেওঁ অফিচৰ পৰা মিছা অজুহাত দি ঘৰলৈ পলাই আহিছিল।
​ৰাজেনে অলকাক ক’লে, “আপোনাৰ গিৰীয়েকে চাগে আপোনাক বৰ মৰমতে ৰাখিছিল, কাৰণ আপুনি সঁচাকৈয়ে বৰ মৰমীয়াল আৰু ভদ্ৰ।”

​কথাটো শুনি অলকা লাজত একেবাৰে সেন্দূৰীয়া হৈ পৰিল। তেওঁ লাজকুৰীয়া সুৰেৰে ক’লে, “হয়… তেওঁ বৰ মৰম কৰিছিল।” অলকাৰ সেই লাজটো ৰাজেনে বৰ উপভোগ কৰিলে।

চাহ খোৱাৰ পিছত ৰাজেন নিজৰ কোঠালৈ গৈ দেখিলে যে তেওঁৰ বেছিভাগ কাপোৰেই লেতেৰা হৈ আছে। তেওঁ ধুবলৈ কাপোৰবোৰ গোটাবলৈ ধৰিলে। বেগৰ পৰা পৰিষ্কাৰ কাপোৰ উলিয়াওঁতে হঠাতে সেই ক’লা ভেলভেট ব্লাউজটোও ওলাই আহিল। ৰাজেনে অসাৱধানবশতঃ সেইটো বিচনাতে পেলাই থৈ লেতেৰা কাপোৰবোৰ ধুবলৈ কলটোৰ ওচৰলৈ গ’ল।

ইফালে অলকাই ঘৰটো চাফা কৰি আছিল। ৰাজেন কোঠাত নথকাৰ সুযোগতে তেওঁ ৰাজেনৰ কোঠাটোও চাফা কৰিবলৈ সোমাল। চাফা কৰি থাকোঁতেই তেওঁৰ চকু পৰিল বিচনাৰ ওপৰত পৰি থকা সেই মিহি ক’লা ভেলভেট ব্লাউজটোৰ ওপৰত। অলকা আচৰিত হ’ল— এজন অকলে থকা পুৰুষৰ কোঠাত এনেকুৱা এটা দামী আৰু আধুনিক ব্লাউজ কিয়? তেওঁ সিদ্ধান্ত ল’লে যে তেওঁ ৰাজেনক এই বিষয়ে সুধিবই।

কাপোৰ ধুই উঠি ৰাজেনে গা ধুই সাজু হ’ল আৰু ভেলভেট ব্লাউজটো খৰধৰকৈ আকৌ বেগৰ ভিতৰত লুকুৱাই থ’লে। তাৰপিছত তেওঁ অলকাক সহায় কৰিবলৈ পাকঘৰত সোমাল। ৰাজেনে পাচলি কাটি থাকিল আৰু অলকাই চাউল জাৰি থাকিল।
অলকাই অলপ ইতস্ততঃ কৰি সুধিয়েই পেলালে, “আপোনাৰ কোঠাটো চাফা কৰোঁতে মই বিচনাৰ ওপৰত এটা ভেলভেট ব্লাউজ দেখিলোঁ। সেইটো কাৰ?”

ৰাজেনে লগে লগে এটা মিছা কথা সাজি ক’লে, “অ’ সেইটো… সেইটো মোৰ মৃত পত্নীৰ আছিল। মই তেওঁৰ স্মৃতি হিচাপে সেই ভেলভেট ব্লাউজটো সদায় মোৰ লগতে ৰাখোঁ।”

অলকাই এটা দীঘল হুমুনিয়াহ কাঢ়ি ক’লে, “ব্লাউজটো দেখিবলৈ বৰ ধুনীয়া, কিন্তু বহুত বেছি আধুনিক ডিজাইনৰ।”

দিনটোৰ বাকী সময়খিনি বিশেষ কোনো ডাঙৰ ঘটনা নোহোৱাকৈয়ে পাৰ হ’ল।ৰাজেন অহাৰ পৰা প্ৰায় তিনি মাহ পাৰ হৈ গ’ল। এই তিনিটা মাহত ঘৰখনৰ পৰিৱেশ সম্পূৰ্ণ সলনি হৈ পৰিছে। দিনবোৰ এতিয়া আৰু আগৰ দৰে নিস্তব্ধ আৰু আমনিদায়ক হৈ থকা নাই।

ৰাজেনৰ ধেমালিবোৰ এতিয়া আগতকৈ বহুত বেছি সঘন আৰু নিবিড় হৈ পৰিছে। তেওঁ সৰু সৰু কথাতে অলকাক জোকাবলৈ কোনো সুযোগেই বাদ নিদিয়ে। কেতিয়াবা পাকঘৰত কাম কৰি থাকোঁতে, কেতিয়াবা আকৌ সন্ধিয়া চাহ খাই থাকোঁতে ৰাজেনৰ ৰসিকতাই অলকাক খিলখিলাই হাঁহিবলৈ বাধ্য কৰে।

আশ্চৰ্যজনকভাৱে, অলকাইও এতিয়া ৰাজেনৰ এই ধেমালিবোৰত আমনি নাপায়, বৰঞ্চ তেওঁ সঁচাকৈয়ে এইবোৰ উপভোগ কৰিবলৈ লৈছে। ৰাজেনৰ প্ৰতিটো খুহুতীয়া কথাৰ উত্তৰত অলকাৰ মুখত যিটো হাঁহি বিৰিঙি উঠে, সেইয়া যেন তেওঁৰ অন্তৰৰ নিভৃত কোণৰ পৰাহে নিগৰি আহে। যি গৰাকী অলকাই এসময়ত মাত্ৰ প্ৰয়োজনীয় কথাখিনিহে পাতিছিল, সেই গৰাকী অলকাই এতিয়া ৰাজেনৰ ধেমালিবোৰৰ ওলোটাই উত্তৰ দিবলৈ শিকিছে।

সেই ছেপ্টেম্বৰৰ শনিবাৰটোত যেন বতাহজাকো অলপ বেছি গৰম আছিল। অলকাই বৰ মনোযোগেৰে এখন টেবুল ক্লথত ফুল বাচি আছিল। ৰাজেনে ধোঁৱা ওলাই থকা চাহ একাপ আনি তেওঁৰ আগত ধৰিলেহি।
অলকাই আচৰিত হৈ মূৰ তুলি চালে আৰু হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “উৱা! আপুনি চাহ বনালে? মোক ক’ব লাগিছিল দেখোন!”

ৰাজেনে চকু টিপিয়াই ক’লে, “চাহ বনোৱাটো কিমান সহজ সেইটো দেখোন আপুনিয়েই শিকাইছিল। এতিয়া টেষ্ট কৰি কওক কেনেকুৱা হৈছে।”
অলকাই শোহা এটা মাৰি ক’লে, “উমম… বৰ ধুনীয়া হৈছে। ধন্যবাদ দেই!”

চাহ কাপ দি উঠি ৰাজেনৰ মনলৈ হঠাতে এটা দুষ্ট বুদ্ধি আহিল। তেওঁ থাপ মাৰি অলকাৰ হাতৰ পৰা কাপোৰখন কাঢ়ি ল’লে।

“হেৰি! দিয়ক মোৰ কাপোৰখন। ইমান কষ্ট কৰি ডিজাইনটো কৰি আছোঁ, নষ্ট হ’ব দেখোন!” অলকাই চিয়ঁৰি উঠিল।

ৰাজেনে কাপোৰখন ওখকৈ দাঙি ধৰি ক’লে, “নিদিওঁ! আগতে কওক ইমান ধুনীয়া কাম ক’ত শিকিলে? নহ’লে আজি এইখন মোৰ হাততেই থাকিব।”

“ধেৎ! ল’ৰা মানুহৰ দৰে নকৰিবচোন। দিয়ক আমনি নকৰিব!” অলকাই হাঁহি হাঁহি ক’লে আৰু কাপোৰখন ল’বলৈ ৰাজেনৰ পিছে পিছে লৰ ধৰিলে।

ৰাজেনে পাকঘৰৰ চাৰিওফালে ঘূৰি ফুৰিল। “ধৰিব পাৰিলেহে দিম!” তেওঁ জোকাই ক’লে।

অলকাই জোৰেৰে কাপোৰখন আজুৰিবলৈ যাওঁতে হঠাৎ তেওঁৰ ভৰিখন পিচলি গ’ল। “ঔ আই!” বুলি এক চিঞৰ মাৰি তেওঁ পোনচাটেই ৰাজেনৰ বহল বুকুত আচাৰ খাই পৰিল।

সেই মুহূৰ্ততে অলকাৰ গধুৰ স্তনযুগলে ৰাজেনৰ বুকুত এক তীব্ৰ হেঁচা দিলে। ৰাজেনৰ দুয়োখন হাত অলকাৰ কঁকালত থমকি ৰ’ল। দুয়োৰে নিশ্বাস ইজনে সিজনৰ মুখত পৰিবলৈ ধৰিলে। প্ৰায় দহ চেকেণ্ডৰ বাবে কোনোবাই যেন সময় স্তব্ধ কৰি দিলে।

অলকাই লগে লগে সম্বিৎ ঘূৰাই পালে। তেওঁৰ বুকুখন ধপধপাবলৈ ধৰিলে।

ৰাজেনে অপ্ৰস্তুত হৈ কঁপা মাতেৰে ক’লে, “আই এম চৰী…।”

অলকাই মূৰ দোঁৱাই আঁতৰি আহিল। তেওঁৰ মুখখন লাজত জুইৰ দৰে ৰঙা পৰি উঠিছিল। তেওঁ তলমূৰ কৰি ক’লে, “মই… মই গা ধুই লওঁগৈ।”

ৰাজেনে একো ক’ব নোৱাৰিলে। তেওঁ মনে মনে কাপোৰখন অলকাৰ হাতত তুলি দিলে। অলকাই কাপোৰখন লৈ কোনোমতে খৰধৰকৈ তাৰ পৰা আঁতৰি গ’ল। ৰাজেন তেতিয়াও সেই ঠাইতে থিয় হৈ আছিল, তেওঁৰ বুকুত এতিয়াও অলকাৰ সেই গৰম আৰু কোমল স্পৰ্শটো সজীৱ হৈ আছিল।

গা ধুই আজৰি হৈ অলকাই ঘৰটো চাফা কৰাত লাগিল। ৰাজেনেও চোতালৰ আগফালখিনি পৰিষ্কাৰ কৰি গা ধুই ল’লে। কিছু সময়ৰ পিছত ৰাজেন নিজৰ কোঠাত সোমাল আৰু এটা পাজামা-কুৰ্তা পিন্ধি ল’লে। অলকাই কোঠাটো চাফা কৰিবলৈ ভিতৰলৈ সোমাই আহিল।

ৰাজেনে জানি-বুজিয়েই অলকাৰ সন্মুখতে বেগটো মেলিলে আৰু সেই ক’লা ভেলভেট ব্লাউজটো উলিয়াই আনি এনেদৰে জাপিলে যেন তেওঁ বস্তুুবাৰ জাপি-জুপিহে থৈছে। অলকাই মনে মনে ব্লাউজটোৰ ওপৰত চকু ফুৰালে। ৰাজেনে সেইটো লক্ষ্য কৰি মনতে হাঁহিলে আৰু ব্লাউজটো পুনৰ বেগৰ ভিতৰত ভৰাই থ’লে।

কেইঘণ্টামান পিছত, ৰাজেন আৰু অলকাই দুপৰীয়াৰ আহাৰ সাজু কৰি থকাৰ সময়ত ৰাজেনে ব্লাউজটোক লৈ এটা মিছা কাহিনী সাজিলে।
তেওঁ ক’লে, “জানে, মোৰ ঘৈণীয়ে বিয়াৰ প্ৰথম নিশা এই ব্লাউজটো পিন্ধিছিল। তেওঁক দেখিবলৈ সঁচাকৈয়ে বৰ ধুনীয়া লাগিছিল।”

অলকা এগৰাকী সৰল মহিলা হোৱা বাবে ৰাজেনৰ কথাটো পতিয়ন গ’ল। ৰাজেনে তেওঁক আধুনিক সাজ-পাৰৰ বিষয়ে সুধিলে।
অলকাই এটা হুমুনিয়াহ কাঢ়ি ক’লে, “ডেকা কালত ময়ো বহুত ধুনীয়া ধুনীয়া কাপোৰ পিন্ধিছিলোঁ। কিন্তু এতিয়া সেইবোৰ ফেশ্বনৰ কথা পাহৰিয়েই গৈছোঁ।”
ভাত খাই থকাৰ সময়তো তেওঁলোকৰ মাজত এই সাজ-পাৰৰ চৰ্চাই চলি থাকিল। আহাৰ শেষ কৰি দুয়ো নিজৰ নিজৰ কোঠালৈ জিৰণি ল’বলৈ গ’ল।
আবেলিৰ টোপনিৰ পৰা যেতিয়া ৰাজেনৰ সাৰ পালে, তেতিয়া বাহিৰত আকাশখন কলা পৰি আহিছিল। মাজে মাজে বিজুলীৰ চমকনি আৰু ঢেৰেকণিৰ শব্দ শুনা গৈছিল। ৰাজেন উঠি ড্ৰয়িং ৰুমলৈ আহিল, কিন্তু অলকাক ক’তো দেখা নাপালে। তেওঁ ভাবিলে অলকা চাগে এতিয়াও শুই আছে।
লাহে লাহে বৰষুণৰ টোপাল পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। হঠাতে ৰাজেনৰ মনত পৰিল— তেওঁ দেখোন বাহিৰত কাপোৰবোৰ শুকুৱাবলৈ মেলি থৈছিল! ঠিক সেই সময়তে অলকাও ড্ৰয়িং ৰুমলৈ ওলাই আহিল।
“মোৰ কাপোৰবোৰ!” ৰাজেনে চিঞৰি উঠিল আৰু চোতালৰ ফালে লৰ দিলে। কিন্তু বৰষুণৰ বেগ ইতিমধ্যে বাঢ়িছিল।
অলকাই বাৰাণ্ডাৰ পৰাই ৰাজেনক চাই আছিল। ৰাজেনে খৰধৰকৈ ৰছীৰ পৰা কাপোৰবোৰ গোটাবলৈ ধৰিলে। তেনেতে হঠাতে তেওঁৰ ভৰিখন পিচলি গ’ল আৰু তেওঁ মাটিত আচাৰ খাই পৰিল। বৰষুণত তেওঁ তিতি জুৰুলি-জুপুৰি হ’ল।
“অ’ আই! কি হ’ল আপোনাৰ?” অলকাই চিঞৰি ৰাজেনৰ ওচৰলৈ দৌৰি গ’ল।
ৰাজেনৰ ভৰিখনত অসহ্য বিষ হৈছিল। অলকাও বৰষুণত সম্পূৰ্ণ তিতি গৈছিল। তেওঁ কোনোমতে ৰাজেনক ধৰি উঠাই ড্ৰয়িং ৰুমলৈ লৈ আহিল। তিতা কাপোৰৰ মাজেৰে অলকাৰ অন্তৰ্বাস (bra) স্পষ্টকৈ জিলিকি উঠিছিল। আনহাতে, বৰষুণত তিতা ৰাজেনৰ সুঠাম দেহাটোও কাপোৰৰ মাজেৰে জিলিকি উঠিছিল। পৰিৱেশটো লাহে লাহে উত্তপ্ত হৈ পৰিল।
ৰাজেনে বিষত কেঁকাই আছিল। অলকাই বিচলিত হৈ সুধিলে, “বেছি বিষাইছে নেকি? ৰওক, মই বাম (balm) এটা লৈ আনো।”
অলকাই কোঠাৰ পৰা বামটো লৈ আহি ৰাজেনৰ ভৰিত মালিচ কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাজেনৰ বিষটো অলপ কমিল। তেওঁ একেথৰে অলকাৰ মুখখনলৈ চাই থাকিল। অলকাৰ নিশ্বাসো এতিয়া চুটি আৰু দ্ৰুত হৈ আহিছিল। মালিচ কৰি থকা হাতখন হঠাতে থমকি ৰ’ল আৰু দুয়োৰে চকুৱে চকুৱে এক গভীৰ সংযোগ ঘটিল।
ৰাজেনে লাহে লাহে নিজৰ মুখখন অলকাৰ ওচৰলৈ লৈ গ’ল। অলকাই বাধা নিদিলে, বৰঞ্চ কোনো সম্মোহিত ব্যক্তিৰ দৰে তেওঁলৈ চাই থাকিল। ৰাজেনৰ ওঁঠ দুটা যেতিয়া অলকাৰ ওঁঠৰ নিচেই ওচৰ পালে, অলকাই লাজত চকু দুটা মুদি দিলে। তেওঁলোকৰ ওঁঠ দুটা মিলি গ’ল। ৰাজেনে অতি মৰমেৰে তেওঁক চুমা খাবলৈ ধৰিলে আৰু অলকাইও তাৰ সঁহাৰি দিলে।
তেনেতে বাহিৰত তীব্ৰ ঢেৰেকণিৰ শব্দ হ’ল। অলকাৰ সম্বিৎ ঘূৰি আহিল। তেওঁ খৰধৰকৈ চুমাটো ভাঙি দিলে। তেওঁৰ চকুহাল বিস্ময়ত ডাঙৰ হৈ পৰিল। এক তীব্ৰ লজ্জাত তেওঁ সেই ঠাইৰ পৰা নিজৰ কোঠালৈ দৌৰ দিলে। ৰাজেন হতবাক হৈ ছফাতে বহি থাকিল।
সেই নিশা দুয়ো একেবাৰে মনে মনে ভাত খালে। কাৰো মুখত কোনো কথা নাই। অলকাই কেৱল ভাবি আছিল— “মই এয়া কি কৰিলোঁ?” আনহাতে, ৰাজেনৰ মনত এক বিৰাট সুখৰ ভাব আছিল, যদিও তেওঁ সেইটো অলকাৰ আগত প্ৰকাশ হ’বলৈ দিয়া নাছিল। সেই নিশা ৰাজেনে নিজৰ বাচনটো ধুবলৈও কোনো চেষ্টা নকৰিলে। ৰাতিটো এক নিস্তব্ধতাৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গ’ল।
পিছদিনা ৰাতিপুৱা অলকাই গা ধুই চাহ সাজু কৰিলে আৰু ৰাজেনৰ বাবে অপেক্ষা কৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু সদায় থকা সময়তকৈ আধা ঘণ্টা পাৰ হৈ যোৱাৰ পিছতো ৰাজেন ওলাই নাহিল। অলকাই ভাবিলে কালিৰ সেই চুমাটোৰ বাবে চাগে ৰাজেনে লাজ পাইছে। তেওঁ অতি সাৱধানে ৰাজেনৰ কোঠাৰ দুৱাৰত টোকৰ মাৰি ক’লে, “চাহ ৰেডী হৈছে।”
ভিতৰৰ পৰা কোনো সঁহাৰি নাই। অলকা উলটি যাবলৈ ধৰোঁতেই ৰাজেনৰ এটা যন্ত্ৰণাদায়ক কেঁকনি শুনা পালে। তেওঁ খৰধৰকৈ দুৱাৰখন ঠেলি ভিতৰত সোমাল। দেখিলে ৰাজেন বিচনাত পৰি আছে আৰু তেওঁৰ ভৰিখন ফুলি ঢোল হৈ পৰিছে। অলকাই ভয় খাই ভাবিলে ভৰিখন চাগে ভাঙিলেই! তেওঁ ৰাজেনক ধৰি ধৰি কলটোৰ ওচৰলৈ লৈ গ’ল। তাৰপাছত অলকাই একপ্ৰকাৰ আদেশ দি ক’লে যে কালি তেওঁ অফিচলৈ যোৱাৰ দৰকাৰ নাই, ডাক্তৰৰ ওচৰলৈহে যাব লাগিব।
ৰাজেনে মনিকাক ফোন কৰি জনালে যে ভৰিৰ আঘাতৰ বাবে তেওঁ সোমবাৰে অফিচলৈ নাযায়। মনিকাই চিন্তা কৰাত ৰাজেনে তেওঁক আশ্বস্ত কৰিলে। চাহ খাই উঠি প্ৰায় ৮ মান বজাত দুয়ো মেডিকেল চেণ্টাৰ পালেগৈ। ৰাতিপুৱাৰ সময় হোৱা বাবে ভিৰ বিশেষ নাছিল।
ৰাজেন আৰু অলকা যেতিয়া ডাক্তৰ শিল্পাৰ চেম্বাৰত সোমাল, ৰাজেনৰ সেই সুঠাম আৰু বলিষ্ঠ শৰীৰটো দেখি শিল্পাৰ গোটেই গাত এটা কামনাসিক্ত বিজুলী বৈ গ’ল। ৰাজেনৰ সেই টাইট টি-চাৰ্টৰ মাজেৰে জিলিকি উঠা বহল বুকু আৰু পেশীবহুল হাত দুখন দেখি ডাক্তৰ শিল্পাৰ বুচখন পিৰপিৰালে আৰু ভিজি গ’ল। শিল্পাই নিজকে চম্ভালি সিহঁতক বহিবলৈ ক’লে।
ৰাজেনে কিবা কোৱাৰ আগতেই অলকাই ঘটনাটো বৰ্ণনা কৰিলে (চুমা খোৱা অংশটো বাদ দি)। শিল্পাই ৰাজেনক সুধিলে, “আপোনাৰ পত্নীয়ে যি কৈছে সেইয়া সঁচানে?”
কথাটো শুনি দুয়ো লাজ পালে। অলকাই ক’লে, “নহয় ডাক্তৰ, তেওঁ মোৰ গিৰীয়েক নহয়। আমি মাত্ৰ বন্ধুহে।” শিল্পাই বুজি পালে যে দালিত কিবা ক’লা আছে। ৰাজেনৰ ভৰিখন পৰীক্ষা কৰি থাকোঁতে শিল্পাৰ চকু কেৱল ৰাজেনৰ সেই পৈণত আৰু উত্তপ্ত দেহাটোৰ ওপৰত আছিল। শিল্পাই মনতে ভাবিলে— “কি চৰম মাল ঐ! এইটোক কেনেকৈ নিজৰ বিচনালৈ আনিব পাৰি সেইটোৱে হে চিন্তা।”
শিল্পাই কিছুমান দৰব দিলে আৰু ক’লে যে চিন্তাৰ কাৰণ নাই, ভৰিখন ভগা নাই। কিন্তু এসপ্তাহৰ দৰবখিনি শেষ কৰি ৰাজেনে আকৌ এবাৰ শিল্পাক লগ কৰিব লাগিব। ৰাজেন আৰু অলকাই ধন্যবাদ দি ওলাই আহিল। শিল্পাই সিহঁতৰ পিছফালে চাই এটা কুটিল আৰু কামুক হাঁহি মাৰিলে।