নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-৫

দিনবোৰ বৰ খৰকৈ পাৰ হ’বলৈ ধৰিলে। চকুৰ পচাৰতে দুসপ্তাহ পাৰ হ’ল। ঘৰখনত ৰাজেনৰ উপস্থিতিত অলকা এতিয়া যথেষ্ট সহজ হৈ পৰিছে। প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা ঠিক ৭ বজাত অলকা গা ধুবলৈ যায়। ৰাজেনেও তাৰ কিছু সময় আগতেই সাৰ পায়। তেওঁ অলকাক ‘গুড মৰ্নিং’ জনাই পাকঘৰত সোমায় আৰু সহায় কৰি দিবলৈ পাচলি কাটি দিয়ে। অলকাই ৰাতিপুৱাৰ আহাৰ সাজু কৰি ৰাজেনক খুৱাই অফিচলৈ পঠিয়াই দিয়ে, কিন্তু তেওঁ কেতিয়াও ৰাজেনক নিজৰ বাচন ধুবলৈ নিদিয়ে।সেইদিনা আছিল মাহৰ দ্বিতীয়টো শনিবাৰ। গাঁওখনত ৰাজেনৰ এয়া প্ৰথমটো অফিচ বন্ধৰ দিন। তেওঁ ৰাতিপুৱাই উঠি দাঁত মাজিবলৈ কলটোৰ ওচৰলৈ গৈছিল।

ৰাজেনে কলটোৰ ওচৰত মুখ ধুই থাকোঁতেই বাথৰুমৰ দুৱাৰখন হঠাতে খোল খালে। কোনো প্ৰস্তুতি নোহোৱাকৈয়ে অলকা বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। তেওঁৰ দেহত মাত্ৰ এখন পাতল বগা চাদৰ আছিল, যিখন পানীৰে সম্পূৰ্ণ তিতি তেওঁৰ শৰীৰৰ লগত একাকাৰ হৈ পৰিছিল। সেই স্বচ্ছ আৰু তিতা কাপোৰখনৰ মাজেৰে অলকাৰ সমগ্ৰ শৰীৰটো কোনো নগ্ন ভাস্কৰ্যৰ দৰে জিলিকি উঠিছিল।
ৰাজেনৰ চকু থৰ লাগি ৰ’ল অলকাৰ সুডৌল বুকুৰ ওপৰত। তিতা চাদৰখন তেওঁৰ স্তনযুগলৰ লগত ইমানেই লিপিট খাই ধৰিছিল যে সেইয়া লুকুৱাই ৰখাৰ কোনো উপায় নাছিল। তেওঁৰ বুকুৰ সেই সুঠাম আৰু গধুৰ ভাঁজ দুটাৰ মাজেৰে গাঢ় ৰঙৰ বৃন্ত দুটা (nipples) তিতা কাপোৰৰ ওপৰতে স্পষ্টকৈ ওলাই পৰিছিল, যিয়ে এক আদিম উত্তেজনাক আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। অলকাৰ প্ৰতিটো নিশ্বাসত তেওঁৰ সেই উন্নত বুকু দুখন যেন তিতা কাপোৰখন ফালি ওলাই আহিবলৈ বিদ্ৰোহ কৰিছিল।

চাদৰৰ পাতল স্তৰৰ তলত অলকাৰ কঁকালৰ ভাঁজ আৰু উৰুৰ স্পৰ্শাতুৰ অংশবোৰ ৰাজেনৰ চকুৰ আগত এক নিষিদ্ধ দৃশ্যৰ দৰে ধৰা দিছিল। অলকাৰ সেই অবিন্যস্ত আৰু কামনাসিক্ত ৰূপটোৱে ৰাজেনৰ তেজৰ সোঁতত এক তীব্ৰ উত্তাপ বৈ দিছিল।
ৰাজেনক তেনেদৰে একেথৰে তেওঁৰ বুকুৰ ফালে চাই থকা দেখি অলকাৰ বুকুটো ধপধপাবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ দুয়োটা স্তন লাজত আৰু শীতল বতাহৰ স্পৰ্শত যেন আৰু অধিক কঠিন হৈ পৰিল। কেইটামান চেকেণ্ডৰ বাবে এক গভীৰ আৰু আৱেগিক নীৰৱতাই পৰিৱেশটো গধুৰ কৰি তুলিলে। হঠাতে সম্বিৎ ঘূৰাই পাই অলকাই নিজৰ দুয়োপাহ হাতৰে বুকুখন ঢাকি ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে আৰু এক লাজকুৰীয়া চিঞৰ মাৰি খৰধৰকৈ আকৌ বাথৰুমৰ ভিতৰত সোমাই দুৱাৰখন বন্ধ কৰি দিলে।

ৰাজেনৰ ডিঙিটো শুকাই গৈছিল। তেওঁৰ মগজুত কেৱল অলকাৰ সেই তিতা চাদৰৰ তলৰ মোহিনী আৰু উত্তপ্ত ৰূপটোৱে বাৰে বাৰে ভূমুকি মাৰিবলৈ ধৰিলে।

কিছু সময় পাছত পাকঘৰত দুয়োৰে মুখামুখি হ’ল। অলকাৰ মুখখন তেতিয়াও লাজত ৰঙা পৰি আছিল। তেওঁ ৰাজেনৰ চকুলৈ চাব পৰা নাছিল। কঁপা কঁপা মাতেৰে তেওঁ সুধিলে, “চাহ… চাহ একাপ খাবনে?”
ৰাজেনেও একপ্ৰকাৰ লাজ আৰু উত্তেজনা মিহলি আৱেগেৰে মূৰ দুপিয়াই সন্মতি জনালে। চাহ খাই থকাৰ সময়ত ৰাজেনে ক’লে, “আজি মোৰ অফিচ বন্ধ। মই ভাবিছোঁ বজাৰৰ পৰা মঙহ লৈ আনিম।”
অলকাই তলমূৰ কৰি ক’লে, “মই বহু বছৰ মঙহ খোৱা নাই।”

ৰাজেনে তেওঁৰ চকুলৈ গভীৰভাৱে চাই ক’লে, “যদি আপুনি নাখায়, ময়ো নাখাওঁ। আপুনি মোৰ লগত খালেহে মই মঙহ লৈ আনিম।”

অলকাই তেওঁৰ চকুৰ সেই আকৰ্ষণ আৰু জেদ অনুভৱ কৰি অৱশেষত এক মিঠা হাঁহিৰে সন্মতি জনালে।

ৰাজেনে ওচৰৰ বজাৰখনৰ পৰা মঙহ আৰু কিছু সতেজ পাচলি কিনিলে। ঘৰলৈ উভতি আহি থাকোঁতে হঠাৎ এখন দোকানত এটা বিশেষ বস্তুৱে তেওঁৰ চকু টানিলে। সেইটো আছিল এটা চুটি হাতৰ, অফ-শ্বোল্ডাৰ (off-shoulder), ক’লা ভেলভেটৰ ব্লাউজ। ব্লাউজটোৰ ডিঙিটো যথেষ্ট দ (low cut) আছিল।
ৰাজেনৰ চকুৰ আগত মুহূৰ্ততে অলকাৰ সেই সুঠাম দেহটো ভাঁহি উঠিল। তেওঁ কল্পনা কৰিলে— সেই মিহি ক’লা ভেলভেটৰ ব্লাউজটোৱে অলকাৰ উদং কান্ধ আৰু বুকুৰ গভীৰ ভাঁজটো কিমান আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিব! অলকাৰ বগা গাৰ বৰণত সেই ক’লা ব্লাউজটো সঁচাকৈয়ে অপৰূপ লাগিব।

আৱেগৰ বশৱৰ্তী হৈ তেওঁ ব্লাউজটো কিনিলে ঠিকেই, কিন্তু কিনি উঠাৰ পিছতহে তেওঁৰ চিন্তা হ’ল। অলকাক এইটো পিন্ধিবলৈ ক’লে তেওঁ জানো ৰাজেনক এজন নিৰ্লজ্জ লম্পট বুলি ভাবি নল’ব? এনেকুৱা এটা সাহসী সাজ এগৰাকী বিধৱা মহিলাই পিন্ধিবনে?

ভয় আৰু সংকোচত ৰাজেনে ঘৰলৈ আহি মঙহখিনি অলকাক দিলে ঠিকেই, কিন্তু সেই ক’লা ভেলভেটৰ ব্লাউজটো মনে মনে নিজৰ বেগৰ ভিতৰত লুকুৱাই থ’লে।

দুপৰীয়াৰ আহাৰ সাজু কৰিবলৈ তেওঁ পাকঘৰত অলকাক সহায় কৰিবলৈ ধৰিলে। কাম কৰি থকাৰ মাজতে ৰাজেনে অতি সাৱধানে অলকাৰ স্বামীৰ কথা সুধিলে। অলকাই এটা গভীৰ হুমুনিয়াহ কাঢ়ি ক’লে, “তেওঁ ওচৰৰে থানা এখনত হাবিলদাৰ আছিল। এদিন ডিউটিৰ পৰা চাইকেলেৰে ঘৰলৈ আহি থাকোঁতে এখন তীব্ৰবেগী ট্ৰাকে তেওঁক মহতিয়াই লৈ গ’ল।” কথাখিনি কওঁতে অলকাৰ মাতটো থোকাথুকি হৈ পৰিল।

তাৰপাছত ৰাজেনে যেতিয়া তেওঁৰ পুত্ৰৰ কথা সুধিলে, অলকা আৰু ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে। কৰ’ণাৰ সেই ভয়ংকৰ দিনবোৰৰ কথা মনত পেলাই তেওঁ উচুপিবলৈ ধৰিলে। কেনেকৈ মাত্ৰ এটা অক্সিজেন চিলিণ্ডাৰৰ অভাৱত তেওঁৰ একমাত্ৰ সন্তানটোৱে চকুৰ আগতে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰিছিল, সেই যন্ত্ৰণা অলকাৰ চকুৰ পানী হৈ বৈ আহিল।

ৰাজেনে নিজকে বৰ অপৰাধী অনুভৱ কৰিলে। তেওঁৰ এটা অসাৱধান প্ৰশ্নই অলকাৰ বুকুৰ পুৰণি ঘাঁবোৰ আকৌ কেঁচা কৰি তুলিলে। তেওঁ অলকাৰ নিচেই ওচৰলৈ আগুৱাই গ’ল আৰু অত্যন্ত মৰমেৰে ক’লে, “মোক ক্ষমা কৰিব অলকা, মই আপোনাক দুখ দিব বিচৰা নাছিলোঁ। অনুগ্ৰহ কৰি নাকান্দিব।” ৰাজেনে নিজ হাতেৰে এগিলাচ পানী আনি অলকাক দিলে।

সেই আৱেগিক মুহূৰ্তটোত ৰাজেনৰ মনৰ কামনাবোৰ যেন মুহূৰ্ততে ম্লান হৈ পৰিল আৰু তাৰ ঠাই ল’লে এক গভীৰ সমবেদনা আৰু যতন লোৱাৰ হেঁপাহে।
গাওঁখনৰ চিকিৎসা কেন্দ্ৰটো আজি নিস্তব্ধ। বন্ধৰ দিন হোৱা বাবে কোনো ভিৰ নাই। ৪৬ বছৰীয়া মিনতিয়ে ডিঙি মেলি মেলি ডাক্তৰ শিল্পাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল। অলপ পিছতে ডাক্তৰ শিল্পা সোমাই আহিল। তেওঁৰ খোজ-কাটলত এক ধৰণৰ আধিপত্যৰ ভাব।

“কি হৈছে কওক?” শিল্পাই কেজুৱেলী সুধিলে।

মিনতিয়ে অলপ ইতস্ততঃ কৰি ক’লে, “মই মিনতি। যোৱা কেইদিনমানৰ পৰা মোৰ যৌনাংগত বৰ বিষ হৈছে। কিয় হৈছে একো ধৰিব পৰা নাই।”

ডাক্তৰ শিল্পাই তেওঁক ভিতৰৰ এটা প্রাইভেট ৰূমলৈ লৈ গ’ল আৰু বিচনাত শুবলৈ ক’লে। শিল্পাই মিনতিৰ কঁকালৰ তলৰ কাপোৰবোৰ টানি খুলি দিলে। মিনতিৰ বুচখন, নোমেৰে ভৰি আছিল। শিল্পাই অতি সাৱধানেৰে সেইবোৰ খুৰাই (shave) পৰিষ্কাৰ কৰি দিলে। পৰীক্ষা কৰি শিল্পাই বুজি পালে যে বহু দিন ধৰি মিনতিৰ কোনো যৌন সম্পৰ্ক নাই, যাৰ বাবে তেওঁৰ মাংসপেশীবোৰ সংকুচিত হৈ পৰিছে।

শিল্পাৰ মনলৈ এটা চৰম দুষ্ট বুদ্ধি আহিল। তেওঁ লাহেকৈ নিজৰ দুটা আঙুলি মিনতিৰ তিতা হৈ অহা ফুটাটোৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে আৰু তেওঁৰ ক্লিটৰিছ (clitoris) টো মালিচ কৰিবলৈ ধৰিলে। মিনতিৰ মুখৰ পৰা এটা অস্ফুট শব্দ ওলাই আহিল, তেওঁ দাঁতেৰে ওঁঠ কামুৰি ধৰিলে। শিল্পাই বুজি পালে যে মিনতিয়ে সুখ পাইছে।

তেওঁ আঙুলিটো উলিয়াই আনি এটা অচিনাক্ত জেল লগালে— যিটো আচলতে এক তীব্ৰ যৌন উত্তেজক। আঙুলিটো আকৌ সোমাই দিয়াত মিনতি একেবাৰে পাগলৰ দৰে হৈ পৰিল। তেওঁ কামাতুৰ চাৱনিৰে ক’লে, “ডাক্তৰ, মোৰ কেনেবা কেনেবা লাগিছে!”

শিল্পাই হাঁহি এটা মাৰি ভাবিলে— “ৰহ, আৰু কেইমিনিটমানৰ পিছত তই মোৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰিবি।” মিনতিৰ নিশ্বাস চুটি হৈ আহিল। শিল্পাই এতিয়া আৰু জোৰেৰে মালিচ কৰিবলৈ ধৰিলে। মিনতিয়ে বিচনাৰ পৰা উঠিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, কিন্তু শিল্পাই তেওঁৰ গাত এটা স্প্ৰে’ মাৰি দিলে। মিনতিৰ শৰীৰটো একেবাৰে দুৰ্বল হৈ পৰিল, তেওঁৰ বাধা দিয়াৰ শক্তি নাইকিয়া হ’ল।

শিল্পাই এইবাৰ মিনতিৰ ব্লাউজতো আৰু ব্ৰা খুলি দলিয়াই দিলে। মিনতি এতিয়া সম্পূৰ্ণ উলংগ। তেওঁ চকু পানীৰে ক’লে, “প্লীজ ডাক্তৰ, বন্ধ কৰক।”
“তই ভাল পোৱা নাই নেকি মিনতি? মিছা কথা নকবি।” শিল্পাই তেওঁৰ ক্লিটৰিছটোত চিকুট মাৰি দিলে। মিনতিৰ চকু দুটা মুদ খাই আহিল। শিল্পাই মিনতিৰ মাংসল দেহটো নিজৰ বাহুৰ মাজলৈ টানি আনিলে আৰু চুমা খাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। প্ৰথমতে মিনতিয়ে মুখখন ঘূৰাই লৈছিল, কিন্তু শিল্পাই তেওঁৰ যৌনাংগত ইমান জোৰেৰে চাপ দিলে যে মিনতিৰ নিয়ন্ত্ৰণ হেৰাই গ’ল।

“মোৰ ওচৰত হাৰ মান মিনতি!” শিল্পাই আদেশ দিলে।
মিনতিয়ে এইবাৰ আৰু বাধা দিব নোৱাৰিলে। তেওঁ ভোকাতুৰৰ দৰে ডাক্তৰ শিল্পাক ওলোটাই চুমা খাবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ সমগ্ৰ শৰীৰটো ঘামিবলৈ ধৰিলে আৰু তেওঁ ধেনুভিৰীয়াকৈ কঁকালটো বেঁকা কৰি দিলে।

“প্লীজ ডাক্তৰ… মোক শেষ কৰি দিয়ক… মোৰ পানী ওলাই যাব (cum)…!” মিনতিয়ে চিঞৰি উঠিল।
শিল্পাই ভাবিলে— “পাইছোঁ তোক ৰাণ্ডী!” তেওঁৰ হাতৰ আঙুলি দুটা আৰু বেছি দ্ৰুত হৈ পৰিল।

হঠাৎ মিনতিৰ শৰীৰটো কঁপিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ যৌনাংগৰ পৰা ৰস বিচনাৰ ওপৰত ছিটিকি পৰিল আৰু সেই উত্তেজনাতে তেওঁৰ প্ৰস্ৰাৱো ওলাই গ’ল। কিছু সময় নিস্তব্ধ হৈ থকাৰ পিছত শিল্পাই ক’লে, “এতিয়া কাপোৰবোৰ পিন্ধি লোৱা।”

কাপোৰ পিন্ধি উঠাৰ পিছত শিল্পাই মিনতিক সাৱটি ধৰি কাণে কাণে ক’লে, “ইয়াত কি হ’ল কাৰো আগত নকবা। আৰু যেতিয়াই তোমাৰ এই সুখৰ দৰকাৰ হ’ব, মোৰ ওচৰলৈ গুচি আহিবা।”

বয়সস্থ মহিলাগৰাকীয়ে লাজতে তলমূৰ কৰি ক’লে, “ঠিক আছে ডাক্তৰ।”

দুপৰীয়াৰ আহাৰ খাই উঠি অলকা আৰু ৰাজেনে প্ৰায় ৩ মান বজাত নিজৰ কাম শেষ কৰিলে। দুয়ো নীৰৱে ভাত খালে। প্ৰায় এঘণ্টা পাছত, যেতিয়া অলকাই অলপ জিৰণি লোৱাৰ কথা ভাবিছিল, তেনেতে ৰাজেন নিজৰ কোঠাৰ পৰা ওলাই আহিল। তেওঁ অলকাক জনালে যে খগেন আৰু মনিকাই তেওঁক সন্ধিয়াৰ চাহৰ বাবে নিমন্ত্ৰণ কৰিছে, গতিকে তেওঁ সোনকালেই ঘূৰি আহিব। অলকাই এটা শেঁতা হাঁহিৰে সন্মতি জনালে আৰু বিচনালৈ গ’ল। ৰাজেন ঘৰৰ পৰা ওলাই গ’ল।

প্ৰায় ৩০ মিনিটৰ পাছত ৰাজেন খগেনৰ ঘৰ পালেগৈ। খগেনে তেতিয়া টিভি চাই আছিল আৰু মনিকাও ওচৰতে বহি আছিল। দুয়ো ৰাজেনক আদৰণি জনালে। আচলতে খগেনে ৰাজেনক নিমন্ত্ৰণ কৰিছিল অলকাৰ প্ৰতি তেওঁৰ মনোভাৱ কেনেকুৱা সেইটো জানিবলৈ আৰু একেলগে বহি অলপ মদ্যপান কৰিবলৈ। মনিকা পাকঘৰলৈ গ’ল পানীয়ৰ লগত কিবা যোগাৰ কৰিবলৈ।

মদৰ আড্ডা চলিল আৰু ৰাজেন লাহে লাহে নিচাসক্ত হৈ পৰিল। খগেনে অলকাৰ ঘৰত থকাৰ অভিজ্ঞতাৰ কথা সোধাত ৰাজেনে ক’লে, “অলকা সঁচাকৈয়ে এগৰাকী অতি মৰমীয়াল আৰু ভদ্ৰ মহিলা, ঠিক তেওঁৰ ৰূপটোৰ দৰেই।” ৰাজেনে অলকাৰ গুণানুকীৰ্তন কৰি গ’ল আৰু শেষত অলকাই কান্দি থকা মুহূৰ্তটোৰ কথা খগেনক জনালে। কথা প্ৰসংগত ৰাজেনো আৱেগিক হৈ পৰিল আৰু নিজৰ মৃত পত্নীৰ কথা মনত পেলাই চকু পানী টুকিলে। ৭ মান বজাত ৰাজেনে খগেন আৰু মনিকাৰ পৰা বিদায় ল’লে। ৰাজেন যোৱাৰ পিছত খগেনে মনিকাক এটা ‘মিছন সফল হ’ল’ ধৰণৰ সংকেত দিলে।

ৰাজেন যেতিয়া ঘৰ পালেহি, তেওঁ কলিং বেলটো বজালে। অলকাই দুৱাৰখন মেলি দিলে। ৰাজেন ড্ৰয়িং ৰুমত সোমাল, তেওঁৰ খোজবোৰ অলপ থৰক-বৰক হৈ আছিল আৰু চকুহাল ৰঙা পৰি আছিল। অলকাৰ সন্দেহ হ’ল। তেওঁ অতি গম্ভীৰ কিন্তু তীক্ষ্ণ মাতেৰে সুধিলে, “আপুনি মদ খাই আহিছে নেকি?”

ৰাজেনে অলকাৰ চকুলৈ চাব পৰা নাছিল আৰু একো উত্তৰো দিব নোৱাৰিলে। অলকাই অলপ খঙেৰে ক’লে, “মোৰ ঘৰত মদ খোৱা মানুহৰ স্থান নাই।”

ৰাজেন হঠাতে আৱেগিক হৈ ছফাতে বহি পৰিল আৰু সৰু ল’ৰাৰ দৰে কান্দিবলৈ ধৰিলে। অলকাৰ মনটো বেয়া লাগিল। ৰাজেনে ক্ষমা খুজি ক’লে যে নিজৰ পত্নীৰ বিৰহ বেদনা সহিব নোৱাৰিহে তেওঁ আজি মদ খালে। অলকাই তেওঁক গালি পৰাৰ বাবে এতিয়া নিজেই অপৰাধবোধত ভুগিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ ইতস্ততঃ কৰি ৰাজেনৰ কাষতে বহিল আৰু তেওঁৰ হাতখন ধৰি ক’লে, “অনুগ্ৰহ কৰি নাকান্দিব।”

অলকাৰ চকুহালও সেমেকি উঠিল।
কিছু সময়ৰ পাছত ৰাতিৰ আহাৰ সাজু হ’ল। ৰাজেনে ক’লে যে তেওঁৰ খাবলৈ মন নাই। অলকাই ধেমালি কৰি ক’লে, “নাখালে মঙহৰ টুকুৰাবোৰে কিন্তু লৰ মাৰিব!” ৰাজেনৰ মনটো অলপ পাতল হ’ল আৰু দুয়ো পাকঘৰলৈ খাবলৈ গ’ল। কিন্তু সদায়ৰ দৰে অলকাই আজিও ৰাজেনক নিজৰ বাচনটো ধুবলৈ নিদিলে। ৰাজেন নিজৰ কোঠালৈ গৈ দুৱাৰখন বন্ধ নকৰালৈকে অলকাই এক গভীৰ চিন্তাত মগ্ন হৈ তেওঁলৈ চাই থাকিল।