নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-৪

পিছদিনা পুৱা ৰাজেনৰ টোপনি অলপ দেৰিকৈয়ে ভাঙিল। চহৰীয়া মানুহৰ অভ্যাস মতে| প্ৰায় ৮ বাজি গৈছিল। তেওঁ নিজৰ বেগটো খুলি টুথপেষ্ট আৰু ব্ৰাছদাল উলিয়াই ল’লে। যোৱা নিশাৰ জোনাকত দেখা অলকাৰ সেই মোহনীয় ৰূপটো মনত পৰি তেওঁৰ ওঁঠত এটা মৃদু হাঁহি বিৰিঙি উঠিল। তেওঁ নিজৰ কোঠাৰ বাওঁফালৰ দুৱাৰখন খুলি সেই ঠেক বাটেৰে বাথৰুমৰ ফালে খোজ ল’লে।

​বাথৰুমৰ ওচৰৰ টিউবেলটোৰ পাৰত অলকাই গা ধুই উঠি কাপোৰ ধুই আছিল। তিতা চুলিখিনি এটা গামোচাৰে মেৰিয়াই এটা টাইট খোপাত বান্ধি থোৱা বাবে তাইক অতি ধুনীয়া দেখিছিল। তাইৰ পিন্ধনত আছিল এটা সুতিৰ ব্লাউজ আৰু ঘৰতে বোৱা মেখেলা-চাদৰ। ৰাজেনে কেইচেকেণ্ডমানৰ বাবে সেই দৃশ্যটো উপভোগ কৰিলে আৰু তাৰপিছত টিউবেলৰ ফালে আগবাঢ়িল।
​অলকাই ৰাজেনক দেখি মিচিকিয়াই হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “অ’ আপুনি সাৰ পালে? মই চাহ কৰি আপোনাক মাতো বুলি ভাবিছিলোঁ, কিন্তু দুৱাৰখন বন্ধ দেখি আমনি নকৰিলোঁ। মুখ-হাত ধুই পাকঘৰলৈ আহিবচোন।”

ৰাজেনেও হাঁহি এটা মাৰি সন্মতি জনালে।
​মুখ-হাত ধুই ৰাজেন পাকঘৰত সোমাল। অলকাই তেতিয়া চাহ উতলাই আছিল আৰু লগতে গৰম গৰম টেকেলী পিঠা বনাইছিল। ৰাজেনে কথা আৰম্ভ কৰি অতি সন্মানেৰে সুধিলে, “আপুনি এতিয়ালৈকে কোঠাৰ ভাড়া আৰু খোৱা-বোৱাৰ খৰচৰ কথা একো নোকোৱাকৈয়ে আছে। কিমান দিব লাগিব কওকচোন?”

​অলকাই চাহৰ কাপটো লৈ ৰাজেনৰ নিচেই ওচৰলৈ আহিল আৰু অতি নম্ৰভাৱে ক’লে, “আপোনাৰ যি ইচ্ছা তাকেই দিব, মোৰ কোনো ডিমাণ্ড নাই।”

​ৰাজেনে অলপ সময় চিন্তা কৰি ক’লে, “ঠিক আছে, মই আপোনাক মাহে ৫০০০ টকা ভাড়া দিম (যিটো আচলতে সহায় কৰাৰ বাবে তেওঁ অলপ বেছিকৈয়ে কৈছিল) আৰু খোৱা-বোৱাৰ বাবে ২০০০ টকা। এইটো ঠিক হ’ব নে?”

​অলকাই লাজুকীয়া মাতেৰে ক’লে, “নাই নাই, মোক ইমান টকা নালাগে। মই ২০০০ টকাতকৈ বেছি ল’ব নোৱাৰিম।”

​ৰাজেনে মনতে ভাবিলে— “কি আচৰিত মহিলা! পইচাৰ প্ৰতি তিলমানো লোভ নাই।” তাৰপিছত তেওঁ ক’লে, “২ হাজাৰ টকাটো মোৰ মতে খুবেই কম হৈছে, কিন্তু মই এটা চৰ্ততহে এইটো মানি ল’ম।”

​অলকাই সুধিলে, “কি চৰ্ত?”

​ৰাজেনে ক’লে, “মই কেতিয়াবা বজাৰ কৰি আনিম, আপুনি সেইবোৰ ৰান্ধিব লাগিব আৰু মই যি বস্তু ঘৰলৈ আনিম সেইটো গ্ৰহণ কৰিব লাগিব। আৰু ভয় নাখাব দেই, মই বাঘৰ মাংস বা গাহৰিৰ মাংস আনি আপোনাক ভয় খুৱাই নিদিওঁ!” তেওঁ ধেমালি কৰি ক’লে।

​অলকাই হাঁহি মাৰি শলাগিলে, “ঠিক আছে, হ’ব।”
​চাহ আৰু পিঠা খোৱা শেষ কৰি ৰাজেন গা ধুবলৈ ওলাই গ’ল।গা ধুই উঠি ৰাজেন অফিচলৈ যাবলৈ সাজু হ’ল। আজি নতুন অফিচত তেওঁৰ প্ৰথম দিন, গতিকে তেওঁ কোনোমতেই পলম কৰিব বিচৰা নাছিল। নিজৰ কোঠাত কাপোৰ পিন্ধি থাকোঁতেই তেওঁ পাকঘৰৰ পৰা প্ৰেচাৰ কুকাৰৰ চিটিৰ শব্দ শুনিবলৈ পালে। সাজু হৈ তেওঁ আকৌ পাকঘৰত সোমাল আৰু দেখিলে অলকাই কাঁহৰ থালত গৰম ভাত, দাইল আৰু ভাজি বাঢ়ি থৈছে।

ৰাজেনক দেখি অলকাই ক’লে, “আহক, বহি লওক। মই আপোনাৰ বাবে ভাত বাঢ়ি থৈছোঁ। যিহেতু দিনটো অফিচত থাকিব লাগিব, গতিকে ৰাতিপুৱাই অলপ খাই লৈ যোৱাটোৱেই ভাল হ’ব।”

অলকাৰ এই মৰম আৰু যতন দেখি ৰাজেনৰ মনটো অতীতলৈ উৰি গ’ল। তেওঁৰ পত্নীয়েও ঠিক এনেকৈয়ে তেওঁৰ যতন লৈছিল। এক গভীৰ নষ্টালজিয়াত ডুবি তেওঁ ডাইনিং টেবুলত বহিল আৰু অতি সন্মানেৰে ক’লে, “অলকা, আজি মই আপোনাক কামত অলপো সহায় কৰিব নোৱাৰিলোঁ। কিন্তু কাইলৈৰ পৰা এনেকুৱা নহয়। মই ঘৰুৱা কামত আপোনাক সহায় কৰিম। আৰু আপুনি না নকৰিব, কাৰণ মই এই ঘৰৰ কোনো ৰজা নহয়।”
অলকাই অলপ সংকোচেৰে সুধিলে, “আপুনি কেনেকৈ সহায় কৰিব নো?”

ৰাজেনে হাঁহি মাৰি ক’লে, “পাচলি কুটি দিম, টিউবেলৰ পৰা পানী আনি দিম আৰু যিমান পাৰোঁ সিমান সহায় কৰিম।”

অলকাই লাজুকীয়া মাতেৰে উত্তৰ দিলে, “হ’ব বাৰু।”
ভাত খাই উঠি ৰাজেনে আকৌ নিজৰ থালখন ধুবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু অলকাই বাধা দি ক’লে, “নাই নাই, আপোনাৰ অফিচৰ কাপোৰবোৰ তিতিব পাৰে। আপুনি যাওক, মই কৰি দিম।”

তাৰ কিছু সময়ৰ পিছত ৰাজেন নিজৰ নতুন অফিচলৈ বুলি ওলাই গ’ল।
ৰাজেনৰ নতুন অফিচটো অলকাৰ ঘৰৰ পৰা মাত্ৰ ৫ মিনিটৰ খোজ কঢ়া দূৰত্বত। তেওঁ ১০:১৫ বজাত অফিচ পালেহি। লাহে লাহে অফিচৰ কৰ্মচাৰীসকল এজন এজনকৈ আহিবলৈ ধৰিলে। ৰাজেন অহাৰ প্ৰায় ১০ মিনিটমানৰ পিছত মণিকাই অফিচত প্ৰৱেশ কৰিলে। মণিকাই ৰাজেনক দেখি এটা অৰ্থপূৰ্ণ হাঁহি মাৰিলে আৰু আন কৰ্মচাৰীসকলৰ লগত তেওঁক চিনাকি কৰাই দিলে।
তাৰপাছত মণিকাই ৰাজেনক এক্সিকিউটিভ ইঞ্জিনিয়াৰৰ কোঠালৈ লৈ গ’ল। সেই কোঠাটোত বহি আছিল এজন ২৮-২৯ বছৰীয়া ডেকা— ৰক্তিম দাস।

কম বয়সতে তেওঁ সফলতাৰ শিখৰত আৰোহণ কৰিছে। অফিচত এটা গুণগুণনি আছে যে তেওঁ হেনো মন্ত্ৰীৰ পত্নীক যৌনভাৱে সন্তুষ্ট কৰিহে এই পদবী ইমান সোনকালে লাভ কৰিছে।

ৰক্তিমে ৰাজেনক আদৰণি জনালে আৰু তেওঁৰ জইন আৰ্জিখন (Joining Letter) গ্ৰহণ কৰিলে। ৰাজেন আৰু মণিকা কোঠাটোৰ পৰা ওলাই আহিব খোজোঁতেই ৰক্তিমে মণিকাক ক’লে, “মণিকা, যোৱাৰ সময়ত ৰাণীক মোৰ কোঠালৈ পঠিয়াই দিবাচোন।”

ৰাণী আছিল এজনী গ্ৰেড-ডি কৰ্মচাৰী, যাৰ বয়স প্ৰায় ৩৩ বছৰমান হ’ব।ৰক্তিমৰ কোঠাৰ দুৱাৰখনৰ তলাটো ‘খট্’ কৰে লাগি যোৱাৰ লগে লগে ভিতৰৰ বতাহজাক গৰম হৈ পৰিল। ৰাণীয়ে লাহেকৈ ঘূৰি ৰক্তিমৰ ফালে চালে। তাইৰ পিন্ধনত থকা পাতল মিহি ৰেচমী শাৰীখন ইমানেই স্বচ্ছ আছিল যে ভিতৰৰ বগা পেটিকোট আৰু সুগঢ়ি উৰু দুটা স্পষ্টকৈ জিলিকি আছিল। তাই যেতিয়া টেবুলৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়িল, ৰক্তিমে দেখিলে তাইৰ পিঠিখন সম্পূৰ্ণ খোলা— এটা কলা ৰঙৰ বেচলেচ চেটিন ব্লাউজেৰে কেৱল স্তন দুটা আৰু বাহু দুটা ঢাকি ৰাখিছে, পিঠিৰ ফালে মাত্ৰ এডাল পাতল সূতাৰ গাঁথি।

ৰক্তিমে নিজৰ চকীখনৰ পৰা উঠি ৰাণীৰ পিছফালে থিয় হ’ল। তাইৰ উদং পিঠিত নিজৰ তপত হাতখন থৈ ৰক্তিমে ফুচফুচাই ক’লে, “ৰাণী, আজি তোক একেবাৰে খাম বুলিহে মন গৈছে। এই ব্লাউজটো পিন্ধি তই মোক পাগল কৰি দিছ।”

ৰাণীয়ে পিঠিখন ধেনুভিৰীয়াকৈ বেঁকা কৰি ৰক্তিমৰ ফালে ডিঙিটো হাউলাই দি ক’লে, “অহ্ ছাৰ… আপোনাৰ বাবেইতো ইমান সাজি-কাচি আহিছোঁ। চাওকচোন মোৰ বুকুখন কেনেকৈ কঁপিছে!”

ৰক্তিমে একো নোকোৱাকৈ তাইৰ ব্লাউজৰ সেই পাতল সূতাৰ গাঁথিটো খুলি দিলে। ব্লাউজটো ঢিলা হৈ পৰাৰ লগে লগে ৰাণীৰ ৩৬ চাইজৰ দুগ্ধধৱল স্তন দুটা মুক্ত হৈ পৰিল। ৰক্তিমে পিছফালৰ পৰা হাত দুখন সুমুৱাই দি সেই কোমল বুকু দুখনত সজোৰে টিপা মাৰি ধৰিলে। ৰাণীয়ে চকু দুটা মুদি ডিঙিটো পিছলৈ কৰি চিঞৰি উঠিল, “আহ্‌হ্‌… ছাৰ! আৰু জোৰেৰে… মোৰ স্তন দুটা ফাটি যাব খুজিছে! আপোনাৰ হাতৰ সেই গৰম পৰশটোৱে মোক জ্বলাই দিছে…!”

ৰক্তিমে এইবাৰ ৰাণীক টেবুলৰ ফালে মুখ কৰি দি তাইৰ শাৰীখনৰ আঁচলটো জোৰকৈ টানি দিলে। শাৰী আৰু পেটিকোটটো একেলগে ভৰিৰ তলত থূপ খাই পৰিল। সম্পূৰ্ণ উলংগ ৰাণীক দেখি ৰক্তিমৰ চকু কপালত উঠিল। তাইৰ যোনিৰ ওচৰত থকা কলা চুলিৰ অৰণ্যখন ইতিমধ্যে কামৰসত ভিজি চিকমিকাই আছিল। ৰক্তিমে নিজৰ পেন্ট আৰু আণ্ডাৰৱেৰটো একেলগে খুলি দিলে। তাৰ ৮ ইঞ্চিমান দীঘল আৰু শিলৰ দৰে কঠিন হৈ থকা বাৰিটো ওলাই আহিল।

ৰাণীয়ে ৰক্তিমৰ সেই বিশাল ধনুডাল দেখি চকু দুটা ডাঙৰ কৰি ক’লে, “আই ঔ দেহি! ছাৰ, ইমান ডাঙৰ কৰি থৈছে আজি? মোৰ সৰু যোনিখন চাগে আজি নাথাকিবই… ফালি চিৰাচিৰ কৰি দিব আপুনি!”

ৰক্তিমে তাইৰ চুলিত খামুচি ধৰি ক’লে, “চুপ থাক বেশ্যা! আজি তোক ইমান জোৰেৰে চুদিম যে তই খোজ কাঢ়িবলৈ পাহৰি যাবি। উঠ টেবুলৰ ওপৰত!”

ৰাণীয়ে টেবুলৰ ফাইলবোৰ একাষে কৰি ওপৰত শুই দিলে আৰু দুভৰি আকাশৰ ফালে বহলকৈ মেলি দিলে। ৰক্তিমে তাইৰ দুয়োটা স্তনত জোৰেৰে কামুৰি ধৰিলে আৰু এটা প্ৰচণ্ড ধক্কা দি নিজৰ বাৰিটো তাইৰ যোনিৰ গভীৰলৈ সুমুৱাই দিলে। ৰাণীয়ে যন্ত্ৰণাত ফোপাবলৈ ধৰিলে, “উফ্ ছাৰ… মৰি যাম! বহুত জোৰেৰে সোমাইছে… আহ্‌হ্‌! আৰু জোৰেৰে চুদক… তোৰ সেই গৰম কলতোৰে মোৰ গোটেই ভিতৰখন ফালি চিৰা চিৰ কৰি দে…!”

ৰক্তিমে এতিয়া পশুটোৰ দৰে চুদিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰতিটো ষ্ট্ৰোকৰ লগে লগে টেবুলখনে ‘কেট্-কেট্’ শব্দ কৰিছিল। ৰাণীয়ে চিঞৰি আছিল, “চোদ মোৰ মালিকে… তোৰ কুকুৰজনীক আৰু জোৰেৰে চোদ! মোৰ যোনিৰ পৰা আজি পানী উলিয়াই দে… অ’ ছাৰ… কি যে চৰম সুখ দিছে আপুনি…!”

ৰক্তিমে তাইৰ ভৰি দুখন নিজৰ কান্ধত তুলি ল’লে আৰু একেবাৰে শেষ সীমালৈকে বাৰিদাল সুমুৱাই চুদিবলৈ ধৰিলে। ৰাণীৰ যোনিৰ পৰা পিচলা ৰস বৈ বৈ টেবুলখনত এক সৰু পুখুৰীৰ সৃষ্টি হৈছিল। ৰাণীৰ উশাহ চুটি হৈ আহিল, তাইৰ চকু দুটা ওলোটা হৈ গ’ল।

ৰক্তিমে গৰ্জন কৰি ক’লে, “ৰাণী, মোৰ মাল ওলাব খুজিছে… সাজু হ!”

ৰাণীয়ে চিঞৰিলে, “উলিওৱা ছাৰ… গোটেই মাল মোৰ যোনিৰ ভিতৰতে ঢালি দিয়া… মোক আপোনাৰ মালেৰে উপচাই দিয়ক… আহ্‌হ্‌!”

ৰক্তিমে এক তীব্ৰ কঁপনিৰ মাজেৰে নিজৰ সমগ্ৰ গৰম বীৰ্য ৰাণীৰ যোনিৰ গভীৰত ঢালি দিলে। ৰাণীয়ে জোৰেৰে ৰক্তিমক সাৱটি ধৰি কেই চেকেণ্ডমানৰ বাবে নিশ্চল হৈ পৰিল। দুয়োৰে শৰীৰ ঘামত লতপত হৈ পৰিছিল।

প্ৰায় ৫ মিনিটমান তেনেকৈ থকাৰ পিছত ৰক্তিমে বাৰিদাল উলিয়াই আনিলে। ৰাণীয়ে টেবুলৰ পৰা নামি চুমা এটা দি ক’লে, “অসংখ্য ধন্যবাদ ছাৰ। আজি সঁচাকৈয়ে মোৰ কলিজাটো কঁপাই দিলে আপুনি।”

অফিবত বিশেষ কাম নথকাত ৰাজেন আবেলি ৪ বজাতে অলকাৰ ঘৰলৈ উভতি আহিল। তেওঁ কলিং বেলটো বজালৈ অলকাই টোপনিৰ ভৰা চকুৰে দুৱাৰখন মেলি দিলে।

ৰাজেনে অলপ অপ্ৰস্তুত হৈ অতি সন্মানেৰে ক’লে, “ক্ষমা কৰিব, মই চাগে আপোনাৰ টোপনিত ব্যাঘাত জন্মালোঁ।”
অলকাই নম্ৰতাৰে উত্তৰ দিলে, “নাই, ঠিক আছে। একো কথা নাই।”

আবেলি অলপ সময় জিৰণি লোৱাৰ পিছত ৬ বজাত ৰাজেনৰ টোপনি ভাঙিল। তেওঁ ড্ৰয়িং ৰুমলৈ গৈ দেখিলে যে অলকাই বৰ মনোযোগেৰে হস্তশিল্পৰ (handicraft) কাম কৰি আছে। ৰাজেন তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈ ছফাতে বহিল আৰু সুধিলে, “আপুনি এইয়া কি কৰি আছে?”

অলকাই হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “মই এখন টেবুল ক্লথ ডিজাইন কৰি আছোঁ।” ৰাজেনে কামটো নিৰীক্ষণ কৰি ক’লে যে সেইয়া সঁচাকৈয়ে বৰ ধুনীয়া হৈছে।

তাৰপিছত অলকাই ক’লে, “ৰওক, মই চাহ একাপ কৰি আনো।” ৰাজেনে লগে লগে উত্তৰ দিলে, “হ’ব, কিন্তু আপুনি আজি মোক চাহ কেনেকৈ বনাব লাগে শিকাব লাগিব।”
অলকাই আচৰিত হৈ সুধিলে, “আপুনি চাহ বনাবলৈ নাজানে নেকি?”

ৰাজেনে মিছাকৈয়ে ক’লে, “নাই, আচলতে মই সদায় দোকানতে চাহ খাওঁ।” আচলতে ৰাজেনৰ ঘৰত সকলো কাম ৰান্ধনীয়েই কৰি দিয়ে, কিন্তু তেওঁ নিজৰ চহকী পৰিচয়টো অলকাৰ আগত প্ৰকাশ কৰিব বিচৰা নাছিল।
অলকাই খিলখিলাই হাঁহি দিলে আৰু ক’লে, “ব’লক তেন্তে পাকঘৰলৈ।” পাকঘৰত অলকাই নিৰ্দেশ দি গ’ল আৰু ৰাজেনে এটা এটাকৈ উপাদানবোৰ পানীত দি গ’ল। ৰাজেনেও হাঁহি হাঁহি ক’লে, “চাহ বনোৱাটো দেখোন বৰ সহজ!”

দুয়ো একেলগে চাহ খালে। চাহ খাই খাই ৰাজেনে গাঁওখনৰ আৰু মানুহবোৰৰ কথা সুধিলে। অলকাইও নিজৰ জনা সকলো কথা তেওঁক ক’লে। বহু দিনৰ মূৰত যেন অলকাই মন খুলি কথা পাতিবলৈ এজন সংগী পালে।
সময়বোৰ পাৰ হৈ গ’ল। ৰাতিৰ আহাৰ খাই দুয়ো ইজনে সিজনক শুভৰাত্ৰি জনালে। কিন্তু এইবাৰো অলকাই ৰাজেনক নিজৰ বাচনখন ধুবলৈ নিদিলে।