নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-২

পিছদিনা পুৱা গাওঁৰ আকাশখন অলপ মুকলি হৈছে যদিও বাৰিষাৰ সেই সেমেকা ভাবটো তেতিয়াও মাৰি যোৱা নাই। মণিকাই অতি ব্যস্ততাৰে পাকঘৰত ৰাতিপুৱাৰ আহাৰ তৈয়াৰ কৰিছে; ল’ৰা-ছোৱালী দুটাই স্কুললৈ যাবলৈ সাজু হৈছে। কালি নিশাৰ সেই উন্মাদনাৰ মাদকতা তেতিয়াও মণিকাৰ চকু-মুখত বিৰিঙি আছিল। ব্যস্ততাৰ মাজত তেওঁ প্ৰায় পাহৰিয়েই গৈছিল যে খগেনে আজি এটা বিশেষ ‘আইডিয়া’ দিয়াৰ কথা আছিল।

​ল’ৰা-ছোৱালী দুটাক স্কুললৈ পঠিয়াই মণিকাই অফিচলৈ যাবলৈ সাজু হ’ল। তেওঁ খগেনৰ সৈতে একেলগে টেবুলত জলপান খাবলৈ বহিল। হঠাৎ কালিৰ কথাটো মনত পৰাত মণিকাই সুধিলে, “হেৰি, আপুনি যে কালি কিবা এটা আইডিয়া দিম বুলি কৈছিল? ৰাজেনৰ লগত জড়িত কিবা কথা আছিল চাগে, পাহৰিলে নেকি?”

​খগেনে এটা ৰহস্যময় হাঁহি মাৰি ক’লে, “পাহৰা নাই অ’ মণিকা। তুমি কালি কৈছিলা নহয় যে ৰাজেন এজন বিধৱা আৰু সি একেবাৰেই অকলশৰীয়া?”

​মণিকাই চাহত সোহাত মাৰি ক’লে, “হয়, ক’লোঁ নহয়। কিন্তু তাৰ লগত আপোনাৰ আইডিয়াতোৰ কি সম্পৰ্ক?”

​খগেনে তাইৰ চকুলৈ চাই ক’লে, “মই যদি কওঁ যে ৰাজেন এই গাঁৱলৈ অকলশৰে আহিব ঠিকেই, কিন্তু উভতি যোৱাৰ সময়ত সি অকলশৰে নাযায়?”

​খগেনৰ কথা শুনি মণিকা আচৰিত হ’ল। তেওঁ উৎসুকতাৰে সুধিলে, “কি কৈছে এইবোৰ? মই একো বুজা নাই। অলপ পৰিষ্কাৰকৈ কওকচোন!”

​খগেনে শব্দ কৰি হাঁহি উঠিল আৰু ক’লে, “মোৰ মৰমৰ পত্নী, মই তাৰ বিয়াৰ কথা কৈছোঁ। ৰাজেনক আমি ইয়াতে আকৌ সংসাৰী কৰি তুলিব নোৱাৰিমনে?”

​মণিকা একেবাৰেই স্তম্ভিত হৈ পৰিল। তেওঁৰ মুখৰ পৰা কেৱল এটা শব্দই ওলাল— “বিয়া!” তেওঁ বিমোৰত পৰি সুধিলে, “কিন্তু কেনেকৈ? কাৰ লগত? আৰু কেতিয়া?”

খগেনে মণিকাক ওচৰলৈ মাতি আনি ক’লে, “শান্ত হোৱা মণিকা। ইমান উত্তেজিত নহ’বা। মোৰ কথাটো একেবাৰে কাণৰ কাষত আহি শুনা, কাৰণ এই পৰিকল্পনাত তোমাৰ ভূমিকা আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ।”

মণিকাই কৌতূহল সামৰিব নোৱাৰি নিজৰ এখন কাণ খগেনৰ মুখৰ ওচৰলৈ আগবঢ়াই দিলে। খগেনে অতি সাৱধানে আৰু ফুচফুচাই তেওঁৰ সেই গোপন পৰিকল্পনাটো মণিকাক ক’লে। খগেনৰ কথাখিনি শুনি উঠি মণিকাই এক বিৰাট উৎসাহ অনুভৱ কৰিলে। তেওঁৰ চকু-মুখত এক নতুন উজ্জ্বলতা বিৰিঙি উঠিল।

মণিকাই আনন্দিত হৈ ক’লে, “অহ্ খগেন! সঁচাকৈয়ে কি যে এটা অসাধাৰণ বুদ্ধি উলিয়াইছে আপুনি! মই এইটো কাম কৰিবলৈ এতিয়াৰ পৰাই খুবেই উত্তেজিত হৈ আছোঁ। আই লাভ ইউ ডাৰ্লিং!” এইবুলি কৈ মণিকাই মৰমেৰে খগেনৰ গালত এটা চুমা খালে। তাৰপাছত ঘড়ীটোলৈ চাই তেওঁ ক’লে, “শুনা, মোৰ এতিয়া দেৰি হৈছে, মই অফিচলৈ ওলাব লাগে।”

খগেনেও ঘড়ীটোৰ ফালে চালে আৰু ক’লে, “অ’ হয়, মোৰো বহুত দেৰি হৈছে। থানাত এতিয়া ৰিপৰ্টিং কৰিব লাগিব।” দুয়ো খৰধৰকৈ নিজৰ বেগ আৰু প্ৰয়োজনীয় বস্তুবোৰ সামৰি ল’লে। তাৰপাছত ঘৰৰ মূল দুৱাৰখনত তলা লগাই দুয়ো নিজ নিজ কৰ্মস্থলীলৈ ঢাপলি মেলিলে|
সেইদিনা সন্ধিয়াৰ কথা। খগেন গাঁওবুঢ়া প্ৰবীণ শইকীয়াৰ ঘৰ পালেগৈ। গাঁওবুঢ়াই তেওঁক দেখি ধেমেলীয়া সুৰত আদৰণি জনাই ক’লে, “হেৰা খগেন, আজি হঠাৎ এই পুলিচজনৰ মোৰ ঘৰত আগমন যে? কিবা চিন্তা কৰিবলগীয়া কথা আছে নেকি?”

খগেনে মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “আচলতে আপুনি চিন্তিত হোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে খুড়া, কাৰণ আপুনি কাইলৈ কাৰোবাৰ আগত এটা মিছা কথা ক’ব লাগিব।”

খগেনৰ কথা শুনি গাঁওবুঢ়া আচৰিত হ’ল। তেওঁ অলপ গম্ভীৰ হৈ সুধিলে, “কি কৈছা এইবোৰ? মই আকৌ কাৰ আগত মিছা মাতিব লাগে? অলপ পৰিষ্কাৰকৈ কোৱাচোন, কাৰণটো কি?”

খগেনে ক’লে, “আপোনাৰ মাহীয়কৰ ছোৱালী অলকা শইকীয়াৰ আগত।”

প্ৰবীণ শইকীয়াই উচপ খাই উঠি সুধিলে, “কি ক’লা? অলকাৰ আগত?”

খগেনে ক’লে, “হয় খুড়া, আপুনি ঠিকেই শুনিছে। এতিয়া মোৰ কথাটো মন দি শুনক। মই বিচাৰোঁ অলকাৰ লগত মোৰ পত্নীৰ বন্ধু ৰাজেন বৰুৱাৰ বিয়া হওক। ৰাজেনৰ আমাৰ ইয়াৰ অফিচটোলৈ বদলি হৈছে আৰু সি অহা সোমবাৰৰ পৰা জইন কৰিব। তাৰ বয়স ৪৫ মান হ’ব, পত্নী ঢুকোৱা বহু বছৰ হ’ল। বিয়াৰ পাছতে পত্নী কেঞ্চাৰ ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ বাবে সিহঁতৰ কোনো সন্তান-সন্ততিও নাই।

মানুহজন খুবেই নম্ৰ, চৰিত্ৰবান আৰু যথেষ্ট ধনী।”
প্ৰবীণ শইকীয়াই ক’লে, “মই তোমাৰ প্ৰস্তাৱটো বুজি পাইছোঁ, কিন্তু ইয়াত মোৰ কি কাম?”

খগেনে ক’লে, “মই বিচাৰোঁ আপুনি ৰাজেনক অলকাৰ ঘৰতে এটা ভাড়াঘৰ দিয়াব লাগে।”

এই কথা শুনি প্ৰবীণ শইকীয়া সম্পূৰ্ণ স্তম্ভিত হৈ পৰিল। তেওঁ সুধিলে, “এয়া কেনেকৈ সম্ভৱ? আমাৰ দৰে এখন ভিতৰুৱা গাঁৱত এজন অচিনাকি পুৰুষ এগৰাকী বিধবা মহিলাৰ ঘৰত ভাৰা থাকিলে মানুহে কি ক’ব? গাঁৱৰ পৰিৱেশ বেয়া হ’ব!”

খগেনে বুজাই ক’লে, “সেইবাবেইটো মই আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিছোঁ। কেৱল আপুনিহে গাঁৱৰ মানুহক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰিব যাতে কোনেও এই কথাত আপত্তি নকৰে।”

গাঁওবুঢ়াই অলপ চিন্তা কৰি ক’লে, “মই তোমাৰ প্ৰস্তাৱটো শুনি সুখী হৈছোঁ আৰু ব্যক্তিগতভাৱে বিচাৰোঁ যাতে অলকাৰ সংসাৰখন আকৌ গঢ় লৈ উঠক। গাঁৱৰ মানুহক মই চম্ভালি ল’ম বাৰু, কিন্তু তুমি অলকাক কেনেকৈ মান্তি কৰাবা? তাইৰ মনটো বৰ কঠিন।”

খগেনে মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “সেইবাবেই মই আগতে কৈছিলোঁ যে আপুনি তাইৰ আগত মিছা ক’ব লাগিব। এতিয়া শুনক আপুনি তাইক কি ক’ব লাগিব…” এইবুলি খগেনে গাঁওবুঢ়াৰ কাণত তেওঁৰ সেই গোপন আইডিয়াটো ফুচফুচাই ক’লে।

কথাখিনি শুনি গাঁওবুঢ়াই অলপ খেলিমেলি অনুভৱ কৰিলে যদিও ক’লে, “হয়তো এইটোৱে কাম কৰিব। বাৰু, চেষ্টা কৰি চোৱা যাওক।”

পিছদিনা পুৱা প্ৰায় ৮:৩০ বজাত গাঁওবুঢ়া প্ৰবীণ শইকীয়া আৰু খগেন অলকাৰ ঘৰ পালেগৈ। তেওঁলোকক ইমান পুৱাই দুৱাৰমুখত দেখি অলকাই আচৰিত হ’ল। তেওঁ অতি নম্ৰতাৰে সুধিলে, “দাদা, ইমান পুৱাই মোৰ ঘৰত? কিবা জৰুৰী কথা আছে নেকি?”

গাঁওবুঢ়াই ক’লে, “বিশেষ একো নহয় অলকা।” তেওঁ খগেনৰ ফালে আঙুলিয়াই ক’লে, “এখেতৰ তোমাৰ বাবে এটা প্ৰস্তাৱ আছে।”

এইবাৰ খগেনে কথা আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁ ক’লে, “অলকাজী, আচলতে মোৰ বন্ধু ৰাজেনৰ এই গাঁৱলৈ বদলি হৈছে। সি এজন অতি নম্ৰ আৰু ভদ্ৰ মানুহ । তাৰ কোনো সন্তান-সন্ততি নাই আৰু সি এজন বিপ্টনিক। তাৰ বাবে এটা ভাড়াঘৰৰ প্ৰয়োজন আছিল, সেয়ে মই ভাবিলোঁ আপোনাৰ ঘৰৰ খালী কোঠাটো তাক দিলে কেনে হয়?”
কথাটো শুনি অলকাই বৰ অস্বস্তি অনুভৱ কৰিলে। তেওঁ ক’লে, “মোৰ ঘৰত দুটা কোঠা খালী আছে ঠিকেই, কিন্তু এজন অচিনাকি পুৰুষক মই মোৰ ঘৰত থাকিবলৈ কেনেকৈ অনুমতি দিম? মানুহে কি ক’ব? এয়া একেবাৰেই অসম্ভৱ কথা।”
গাঁওবুঢ়াই লগে লগে ক’লে, “তুমি সেইটো চিন্তা কৰিব নালাগে অলকা। মই গাঁৱৰ বাকী মানুহৰ লগত কথা পাতিছোঁ, কাৰো কোনো আপত্তি নাই।”
অলকাই কথাটো অলপ অদ্ভুত পালে। তেওঁ সুধিলে, “মোৰ ঘৰৰ ব্যক্তিগত কথা আপুনি আনৰ লগত কিয় আলোচনা কৰিবলগীয়া হ’ল?”
গাঁওবুঢ়াই খগেনৰ ফালে চাই ক’লে, ” আমাৰ হাতত আন কোনো উপায় নাই, আমি তাইক আচল কথাটো ক’বই লাগিব।”
অলকাই প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টিৰে খগেনৰ ফালে চালে। এইবাৰ খগেনে নিজৰ পৰিচয় দি ক’লে, “অলকাজী, মই এই অঞ্চলৰ থানাৰ ইনচাৰ্জ। আচলতে আমাৰ গাঁৱত এজন অতি কুখ্যাত ডকাইত সোমাইছে। সি ক’ৰবাত আত্মগোপন কৰি আছে। তাৰ লক্ষ্যই হ’ল অকলশৰীয়াকৈ থকা মহিলা আৰু বৃদ্ধ লোক। আমাৰ থানাত মানুহৰ সংখ্যা কম, সেয়েহে সকলোকে সুৰক্ষা দিয়াটো টান হৈ পৰিছে। আপোনাৰ ঘৰটো থানাৰ পৰা আৰু গাঁৱৰ মূল বসতিৰ পৰাও বহুত আঁতৰত। সেয়েহে মই ভাবিলোঁ ৰাজেন ইয়াত থাকিলে আপোনাৰ ঘৰখনৰো এটা সুৰক্ষা হ’ব। সি এজন অতি ভাল মানুহ। মনত ৰাখিব, সেই ডকাইতজনৰ নামত ইতিমধ্যে দুটা হত্যাকাণ্ডৰ গোচৰ আছে— দুয়োগৰাকী ভুক্তভোগীয়ে আছিল অকলশৰীয়া মহিলা।”
হত্যাকাণ্ড আৰু ডকাইতৰ কথা শুনি অলকাৰ বুকুত এক তীব্ৰ ভয়ৰ সৃষ্টি হ’ল। তেওঁ কিছুসময় নিস্তব্ধ হৈ ৰ’ল। ভয় আৰু সুৰক্ষাৰ কথা চিন্তা কৰি অৱশেষত তেওঁ ক’লে, “ঠিক আছে দাদা… তেওঁ মোৰ ঘৰত থাকিব পাৰে। মই তেওঁৰ বাবে গেষ্ট ৰুমটো ঠিক কৰি দিম।”
খগেনে মনতে হাঁহি মাৰি ভাবিলে— “কাম হৈগল!”
খগেনে গম্ভীৰ সুৰত আৰু এটা অনুৰোধ কৰিলে, “অলকাজী, আৰু এটা কথা। মোৰ বন্ধুজনে ৰান্ধিব নাজানে। আপুনি যদি দয়া কৰি তেওঁৰ বাবে এসাজ ৰান্ধি দিয়ে তেন্তে বৰ ভাল হ’ব। মই তেওঁক খৰচৰ কথাটো বুজাই ক’ম।” অলকাই মুখৰে একো নক’লে যদিও সন্মতিসূচকভাৱে মূৰটো দুপিয়ালে। কামটো হোৱা দেখি গাঁওবুঢ়া আৰু খগেন অলকাৰ ঘৰৰ পৰা চাহ খাই বিদায় ল’লে|সেইদিনা সন্ধিয়াৰ কথা। খগেনে মণিকাক অতি উৎসাহেৰে জনালে যে তেওঁ নিজৰ পৰিকল্পনা অতি সফলভাৱে পালন কৰিছে। তেওঁ ক’লে যে অলকাই কেৱল ৰাজেনক এটা ভাড়াঘৰ দিবলৈ মান্তি হোৱাই নহয়, লগতে তেওঁৰ বাবে ৰন্ধা-বঢ়া কৰিবলৈও সন্মত হৈছে। খগেনে কেনেকৈ সেই কাল্পনিক ‘কুখ্যাত ডকাইত’ৰ কাহিনীটো সাজি অলকাক ভয় খুৱাই এই কামটো কৰিলে, সেইটো শুনি মণিকাই বিৰাট মুগ্ধ হৈ পৰিল।
খগেনে হাঁহি মাৰি মণিকাক ক’লে, “মইতো মোৰ ফালৰ চাবিকাঠিটো ঘূৰাই দিলোঁ মণিকা, এতিয়া খেলখন আগবঢ়াই নিয়াৰ দায়িত্ব তোমাৰ। তুমি ৰাজেনক কেনেকৈ চম্ভালিবা?”
মণিকাই খগেনলৈ চাই এটা অতি ৰহস্যময় আৰু অৰ্থপূৰ্ণ হাঁহি মাৰিলে। সেই হাঁহিটোৰ আঁৰত কিবা এক গভীৰ পৰিকল্পনা লুকাই থকা যেন লাগিল। তেওঁৰ চাৱনিটোৱে বুজাই দিলে যে ৰাজেনৰ বাবে তেওঁ ইতিমধ্যে এটা বিশেষ ‘ফান্দ’ পাতি থৈছে, যিটোৰ কথা খগেনেও হয়তো সম্পূৰ্ণকৈ ধৰিব পৰা নাই।
পিছদিনা দুপৰীয়া অফিচৰ আজৰি সময়ত মণিকাই ৰাজেনক ফোন কৰিলে। তেওঁৰ কণ্ঠত এটা বিজয়ৰ সুৰ আছিল। মণিকাই ক’লে, “ৰাজেন, এটা ভাল খবৰ আছে। তোমাৰ বাবে মই এটা ধুনীয়া ভাড়াঘৰ যোগাৰ কৰিছোঁ, যিটো তোমাৰ নতুন অফিচটোৰ একেবাৰে ওচৰতে।”
মণিকাই যেতিয়া অলকাৰ বিষয়ে সকলোখিনি ক’লে, ৰাজেন অলপ আচৰিত হ’ল। তেওঁ সন্দেহ প্ৰকাশ কৰি সুধিলে, “মণিকা, এজনী অকলশৰীয়া গাঁৱলীয়া মহিলাই এজন অচিনাকি মানুহক নিজৰ ঘৰত থাকিবলৈ ইমান সহজে কেনেকৈ সন্মতি দিলে? কথাটো অলপ আচৰিত নহয় জানো?”
মণিকাই কথাটো চম্ভালি লৈ মিচিকিয়াই হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “আৰে ৰাজেন, ইমান সহজ নাছিল অ’। আমি গোটেই গাঁৱখনত বহুত ঘৰ বিচাৰিলোঁ, কিন্তু কতো খালী নাই। অলকাইও প্ৰথমতে একেবাৰে মান্তি হোৱা নাছিল। কিন্তু গাঁৱৰ গাঁওবুঢ়াই তাইক সুৰক্ষাৰ খাতিৰত জোৰ কৰিলে।”
তাৰপাছত মণিকাই খগেনৰ পৰিকল্পনা অনুসৰি আন এটা ডাঙৰ মিছা কথা ৰাজেনক ক’লে। তেওঁ ক’লে, “আচলতে গাঁওবুঢ়া অলকাক লৈ বৰ চিন্তিত। স্বামী আৰু পুত্ৰক হেৰুৱাই অলকা ইমানেই হতাশ হৈ পৰিছে যে তেওঁ যিকোনো সময়ত আত্মহত্যাৰ দৰে চৰম সিদ্ধান্ত ল’ব পাৰে বুলি গাঁওবুঢ়াই ভয় খাইছে। সেইবাবেই গাঁওবুঢ়াই নিজে খগেনক অনুৰোধ কৰিছে যাতে তাত কোনোবা এজন বিশ্বাসী মানুহ থাকে। অলকা এগৰাকী অতি ভদ্র মহিলা, তুমি গ’লে নিজেই গম পাবা।”
অলকাৰ সেই তথাকথিত “অসহায় আৰু দুখী” ৰূপটোৰ কথা শুনি ৰাজেনৰ মনত এক সহানুভূতিৰ ভাব জাগি উঠিল। তেওঁ অৱশেষত অলকাৰ ঘৰত থাকিবলৈ মান্তি হ’ল। অলপ সময় কথা-বতৰা পতাৰ পিছত মণিকাই ক’লে, “ঠিক আছে ৰাজেন, তেন্তে সোমবাৰে দেখা হ’ব|গাওঁখনৰ এচুকত যেতিয়া ৰাজেন আৰু মণিকাৰ মাজত ভৱিষ্যতৰ পৰিকল্পনা চলি আছিল, ঠিক সেই একে সময়তে গাঁৱৰ আনটো কোণত এক নিষিদ্ধ আৰু উত্তপ্ত খেলা চলি আছিল। এখন আন্ধাৰ কোঠাৰ ভিতৰত এজন ডেকা ল’ৰাই এগৰাকী মহিলাৰ দুভৰিৰ মাজত মুখ গুজি আতিশয্যৰে তাইৰ যোনিটো চুহি আছিল।
মহিলাগৰাকীৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰ খোলা আছিল, যাৰ ভিতৰৰ পৰা তাইৰ অতি ষ্টাইলিচ ৰেচমী ব্ৰাটো স্পষ্টকৈ দেখা গৈছিল। তাইৰ মেখেলাখন আঠুলৈকে উঠি আহিছিল আৰু উত্তেজনাৰ ভৰত দুয়োৰে শৰীৰ ঘামত লতপত হৈ পৰিছিল। চৰম সুখত মহিলাগৰাকীয়ে চকু দুটা মুদি ডেকাজনক নিৰ্দেশ দিছিল, “অহ্… আগ্ৰহেৰে চূহ মোৰ গোলাম! যিমান পাৰা সিমান পাগলৰ দৰে চুহি থাক…!”
ঠিক তেনেতে হঠাতে মেডিকেল চেণ্টাৰটোৰ বাহিৰৰ দুৱাৰত কোনোবাই জোৰেৰে টক-টক শব্দ কৰিলে আৰু কোনোবা এজনে চিঞৰি মাতিলে, “ডক্টৰ শিল্পা… অ’ ডক্টৰ শিল্পা! দুৱাৰখন খুলকচোন… জৰুৰী কাম এটা আছিল!”
সেই নামটো শুনাৰ লগে লগে মহিলাগৰাকীৰ ওঁঠত এটা ৰহস্যময় আৰু অৰ্থপূৰ্ণ হাঁহি বিৰিঙি উঠিল। তাই যেন এই ব্যাঘাতত একেবাৰেই বিচলিত নহৈ ডেকাজনৰ চুলিত আৰু জোৰেৰে খামুচি ধৰিলে।
পাঠকসকললৈ ধন্যবাদ: এই ৰহস্যময় চৰিত্ৰ আৰু ঘটনাৰ পাকচক্ৰ ইয়াতেই সামৰিলোঁ। অলপ ধৈৰ্য্য ধৰক, কাহিনীৰ গভীৰতাৰ লগে লগে এই ঘনিষ্ঠতা আৰু উত্তেজনা এটা তীব্ৰ বানৰ দৰে বৈ আহিব।