নিষিদ্ধ স্পৰ্শ-1

বানগাঁৱৰ আকাশখন আজি যেন ভাঙিহে পৰিছে। বাৰিষাৰ ধাৰাসৰসাৰ বৰষুণজাকত গাঁৱৰ কেঁচা আলিবাটবোৰ ঠায়ে ঠায়ে ভাগি একাকাৰ হৈ পৰিছে। চহৰৰ পৰা বহু নিলগত থকা এই পিছপৰা গাঁওখনৰ একমাত্ৰ চৰকাৰী কাৰ্যালয়টোত এতিয়া নিস্তব্ধতা। কাম-কাজৰ বিশেষ হেঁচা নাই, বিশেষকৈ বৰষুণৰ এনে দিনবোৰত গাঁৱৰ মানুহৰ সমাগম একেবাৰেই নগণ্য।
​অফিচৰ মেজত বহি থকা মণিকা দাসৰ চকুযোৰ খিৰিকীৰ সিপাৰে থকা ধূসৰ প্ৰকৃতিৰ ওপৰত। বয়স ৪৩ হ’ল যদিও তেওঁক দেখিলে আজিও ৩৮ বছৰীয়া যেনহে লাগে। পিন্ধনত এখন ধকধকীয়া বগা চাদৰ-মেখেলা আৰু হাতদীঘল ৰঙা ব্লাউজ। তেওঁৰ ব্যক্তিত্বত এটা গাম্ভীৰ্য আছে, যাৰ বাবে অফিচত সকলোৱে তেওঁক সন্মান কৰে। কিন্তু ঘৰত তেওঁ একেবাৰেই ওলোটা; স্বামী খগেন দাসৰ বাবে তেওঁ এগৰাকী অতি মৰমিয়াল আৰু আৱেগিক পত্নী। খগেন পুলিচ অফিচাৰ হোৱাৰ সূত্ৰেই তেওঁ এই দুৰ্গম গাঁওখনলৈ বদলি হৈ আহিবলগীয়া হৈছিল।

​অফিচৰ বাকী সহকৰ্মীসকলৰ দৰে মণিকাৰো হাতত বিশেষ কাম নাই। এনেকুৱা লাগে যেন সময়বোৰ স্থিৰ হৈ পৰিছে। মেজত থকা ফাইলবোৰত চকু ফুৰাই থাকোঁতেই হঠাত নিস্তব্ধতা ভাঙি তেওঁৰ মোবাইলটো বাজি উঠিল। এই অকলশৰীয়া পৰিৱেশত ফোনৰ ৰিংটোনটোৱে মণিকাৰ মনত এক কৌতূহলৰ সৃষ্টি কৰিলে।
মণিকাই ফোনটো কাণত ল’লে। সিমূৰৰ পৰা এটা গম্ভীৰ অথচ চিনাকি পুৰুষৰ কণ্ঠ ভাহি আহিল— “মণিকা!”
অচিনাকি নম্বৰ হ’লেও মাতটো শুনাৰ লগে লগেই মণিকাই চিনি পালে। তেওঁৰ মুখত এক অপ্ৰত্যাশিত হাঁহি বিৰিঙি উঠিল। “ৰাজেন! কি আচৰিত কথা, ইমান বছৰৰ মূৰত তোমাৰ খবৰ পালোঁ!” কলেজীয়া দিনৰ অন্তৰংগ বন্ধু আৰু বৰ্তমানৰ সহকৰ্মী ৰাজেন বৰুৱা গুৱাহাটীত কৰ্মৰত আছিল। কিন্তু সিদিনাৰ ফোনটো আছিল এক ডাঙৰ খবৰৰ বাবে। ৰাজেনে জনালে যে তাৰ বদলি হৈছে আৰু সি অতি সোনকালেই বগাওঁৰ এই অফিচতে যোগদান কৰিব।

মণিকাৰ আনন্দৰ সীমা নোহোৱা হ’ল। এই নিৰ্জন গাঁওখনত এজন পুৰণি বন্ধুক কাষত পোৱাৰ আশাত তেওঁ উৎসাহিত হৈ পৰিল। কথা প্ৰসংগত ৰাজেনে অনুৰোধ কৰিলে, “মণিকা, মোৰ বাবে তাত এটা ভাড়ঘৰৰ যোগাৰ কৰি দিব পাৰিবা নেকি?”

মণিকাই লগে লগে ক’লে, “ভাড়াঘৰ কিয়? তুমি আমাৰ ঘৰতে থাকিবা। খগেনো আছে, তোমালোকে ভালকৈ জমাই আড্ডা দিব পাৰিবা।” কিন্তু ৰাজেনে অতি নম্ৰতাৰে সেই প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰিলে। তেওঁ ক’লে, “নহয় মণিকা, তোমাৰ ল’ৰা-ছোৱালী আছে, ঘৰখনৰ নিজা এটা পৰিৱেশ আছে। মই অকলে এটা ভাড়াঘৰত থকাই ভাল হ’ব।” অলপ তৰ্ক-বিতৰ্কৰ অন্তত মণিকাই বুজি পালে যে ৰাজেনে আনক আমনি দিব নিবিচাৰে। অৱশেষত তেওঁ মান্তি হ’ল আৰু ৰাজেনৰ বাবে এটা উপযুক্ত ভাড়াঘৰ বিচাৰি দিবলৈ কথা দিলে।মণিকাই ফোনটো থৈ কিছুপৰ দকৈ চিন্তা কৰিলে। পুৰণি বন্ধুৰ আগমনৰ বাতৰিয়ে মনটোত এক নতুন সজীৱতা দিলে। লাহেকৈ অফিচৰ কাম সামৰি তেওঁ দুপৰীয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰিলে। দিনটো পাৰ হৈ গৈ থাকিল আৰু লাহে লাহে বগাওঁৰ আকাশত আন্ধাৰ নামি আহিল। বাৰিষাৰ নিশাৰ জিলীৰ মাতে নিস্তব্ধতা আৰু গভীৰ কৰি তুলিলে।

ইফালে গুৱাহাটীৰ ব্যস্ত চহৰখনত ৰাজেন বৰুৱা এক গভীৰ চিন্তাত মগ্ন হৈ পৰিছে। দেখাত এজন দায়িত্বশীল চৰকাৰী কৰ্মচাৰী হ’লেও, ৰাজেনৰ জীৱনৰ এটা ব্যক্তিগত দিশ আছে যিটো পৃথিৱীৰ বাবে অচিনাকি। কেইবছৰমান আগতে পত্নীৰ বিয়োগৰ পাছত তেওঁ একেবাৰেই অকলশৰীয়া হৈ পৰিছিল। পত্নী জীয়াই থকা সময়ত তেওঁ কোনোদিনেই বিশ্বাসভংগ কৰা নাছিল, কিন্তু এতিয়া তেওঁৰ অন্তৰৰ শাৰীৰিক ভোক আৰু প্ৰবল কামনা নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো কঠিন হৈ পৰিছে। চহৰত থকা সময়ত তেওঁ বিভিন্ন স্পা বা গোপন কলগাৰ্লৰ জৰিয়তে নিজৰ কামনা শান্ত কৰি আহিছে, কিন্তু এই দুৰ্গম বগাওঁত তেওঁ কেনেকৈ থাকিব? সেইটোৱে তেওঁক চিন্তিত কৰি তুলিছে।
বহুতে তেওঁক পুনৰ বিবাহৰ পৰামৰ্শ দিছিল। কিন্তু ৰাজেনৰ ধাৰণা যে আজিকালিৰ বেছিভাগ মহিলাই কেৱল সম্পত্তি আৰু ঐশ্বৰ্যৰ পিছতহে দৌৰে। উল্লেখ্য যে ৰাজেন যদিও এজন সাধাৰণ চৰকাৰী কৰ্মচাৰী, আচলতে তেওঁ যথেষ্ট ধনী ব্যক্তি। গুৱাহাটীৰ দৰে চহৰত তেওঁৰ বহুতো ভাড়াঘৰ আৰু দোকান আছে, যাৰ পৰা মোটা অংকৰ উপাৰ্জন আহে। এই ধন-সম্পত্তিৰ বাবে কোনোবাই তেওঁক প্ৰেমৰ জালত পেলাব বুলি তেওঁ সদায় সতৰ্ক হৈ থাকে।
ৰাজেনৰ স্বভাৱটোৱেই আছিল অলপ ৰঙিয়াল আৰু কামুক। পত্নীৰ মৃত্যুৰ পাছত নিজৰ দেহৰ ক্ষুধা পূৰাবলৈ তেওঁ যিকোনো সীমা অতিক্ৰম কৰিবলৈ সাজু থাকে। কিন্তু গাঁৱৰ নিৰ্জন পৰিৱেশত তেনে কোনো সুবিধা নাপাব বুলি ভাবি তেওঁ অস্থিৰ হৈ পৰিছে। তেওঁৰ মনত এটা প্ৰশ্নই বাৰে বাৰে খুন্দা মাৰিছে— সেই অকলশৰীয়া গাঁওখনত তেওঁ কেনেকৈ নিজৰ শাৰীৰিক প্ৰয়োজনবোৰ পূৰা কৰিব?
ইফালে বগাওঁৰ সেই শান্ত নিশা মণিকাই নিজৰ কাম-কাজবোৰ সামৰিলে। ল’ৰা-ছোৱালী দুটাক খুৱাই-বোৱাই টোপনি অনালে আৰু তাৰ পাছত তাই স্বামী খগেনৰ সৈতে নিশাৰ আহাৰ খাবলৈ বহিল। ভাতৰ পাতত মণিকাই কথাটো উলিয়ালে, “হেৰি শুনিছে, এটা খবৰ আছে। মোৰ কলেজীয়া বন্ধু ৰাজেন বৰুৱাৰ এইখন গাঁৱলৈকে বদলি হৈছে। আজি ফোন কৰিছিল।”

খবৰটো শুনি খগেনৰ মুখখন উজ্জ্বল হৈ উঠিল। পুলিচ অফিচাৰ হোৱাৰ বাবে খগেন মানুহজন যথেষ্ট সামাজিক আৰু আড্ডাপ্ৰিয়। তেওঁ উৎসাহিত হৈ ক’লে, “অ’ সঁচাকৈ? এয়া দেখোন বৰ ভাল কথা। তুমি তাক আমাৰ ইয়াতে থাকিবলৈ নিমন্ত্ৰণ নকৰিলা কিয়? বন্ধু মানুহজন অচিনাকি ঠাইত অকলশৰে কিয় থাকিব লাগে?”

মণিকাই সঁহাৰি দি ক’লে, “মই কোৱাতো কৈছিলোঁ। কিন্তু সি মান্তি নহ’ল। তাৰ মতে আমাৰ পৰিয়ালটোৰ মাজত থাকিলে আমাক অসুবিধা দিয়া হ’ব। তাৰোপৰি সি অলপ নিৰিবিলিত থাকি ভাল পায়। কোনো ধৰণৰ আমনি নোহোৱাকৈ সি অকলশৰে থাকিব বিচাৰিছে।”
খগেনে পত্নীৰ কথাখিনি শুনি অলপ হাঁহি মাৰি ক’লে, “মই বুজি পাইছোঁ, সি অকলশৰে থাকিব বিচাৰে। কিন্তু তাক সুধিছিলা নেকি সি ৰান্ধি খাব জানেনে নাই? সেইটো গাঁৱত এটা ডাঙৰ সমস্যা হ’ব।” খগেনৰ ধেমেলীয়া কথাটো শুনি মণিকাই হঠাত সচকিত হৈ পৰিল। তেওঁৰ মনত পৰিল যে ৰাজেনৰ জীৱনশৈলী বহুত বেলেগ। গুৱাহাটীত তাৰ ঘৰত ৰান্ধনী আৰু কাম কৰা মানুহৰ অভাৱ নাই। সি নিজ হাতে চাহ একাপো কৰি খোৱা অভ্যাস নাই।

মণিকাই অলপ চিন্তা কৰি ক’লে, “হয়তো, সেইটো কথাই মোৰ মনলৈ অহা নাছিল। গুৱাহাটীত সিটো সদায় ৰাজকীয় ঠাটত থাকে। ইয়াত সি কেনেকৈ চলিব বাৰু?” দুয়োৰে মাজত এনেকৈয়ে ৰাজেনক লৈ কিছুপৰ আলোচনা চলিল আৰু তাৰ পাছত তেওঁলোকে নিশাৰ আহাৰ শেষ কৰিলে।

নিশাৰ আহাৰ শেষ কৰি মণিকাই ৰান্ধনী ঘৰত বাচন ধুই আছিল। খগেনে চকীৰ পৰা তাইৰ পিছফালৰ আটিল দেহটো চাই আছিল। যদিও জুলাই মাহ, বাহিৰত ধাৰাসাৰ বৰষুণ আৰু চেঁচা বতাহৰ বাবে ঘৰৰ ভিতৰত এক শীতল অনুভৱ হৈছিল। খগেনৰ শৰীৰত কামোদ্দীপনা জাগি উঠিল আৰু তাৰ বাৰিডাল ইতিমধ্যে শকত হৈ খাড়া হৈ পৰিল। সি মণিকাৰ সৈতে সেই উত্তপ্ত প্ৰেমৰ খেল খেলিবলৈ ব্যাকুল হৈ পৰিল। সি চকীৰ পৰা উঠি মণিকাৰ ওচৰলৈ গৈ তাইক পিছফালৰ পৰা জোৰেৰে আকোৱালি ধৰিলে।

তাইৰ কটিত তাৰ দাংখোৱা বাৰিৰ টান চাপ অনুভৱ কৰি মণিকাই অলপ আচৰিত হৈ ক’লে, “কি হ’ল হেৰি? আজি ইমান অধৈৰ্য্য হৈছে কিয়? পুলিচৰ ডিউটি শেষ কৰি এতিয়া মোৰ ওপৰত গুণ্ডাগিৰি কৰিব নেকি?”

খগেনে তাইৰ কাণত ফুচফুচাই কামুক স্বৰেৰে ক’লে, “হয় মোৰ দেহা, তোক পিছফালৰ পৰা চাই থাকি মই পাগল হৈ গৈছোঁ। মোৰ এতিয়াই তোক চুদিব মন গৈছে… তোৰ গৰম বুচত মোৰ বাৰিডাল ভৰাই দিবলৈ মন গৈছে।” সি নিজৰ ওঁঠ দুটা তাইৰ ওঁঠত লগাই দিলে। লাহে লাহে সেই পাতল চুমা এক গভীৰ আৰু উন্মাদ চুমাত পৰিণত হ’ল। তাৰ জিভাই তাইৰ মুখৰ ভিতৰত সোমাই তাইৰ জিভাৰ সৈতে খেলিবলৈ ল’লে। মণিকাইও সমানেই আন্তৰিকতাৰে সঁহাৰি জনালে আৰু তাইৰ হাত দুখন তাৰ পিঠিত ঘঁহি ঘঁহি ক’লে, “আহ্, আপোনাৰ জিভাই মোৰ মুখত এনেকৈ খেলিছে যে মোৰ ফুলটো ইতিমধ্যে তিতি জুৰুলি-জুপুৰি হৈ গৈছে।”

খগেনে তাইক দুহাতেৰে দাঙি লৈ শোৱা কোঠালৈ লৈ গ’ল আৰু বিছনাত শুৱাই দিলে। মণিকাই তাক আৰু অধিক আৱেগেৰে চুম্বন কৰিবলৈ ল’লে। তাইৰ হাত দুখন তাৰ ডিঙিত মেৰিয়াই ধৰি ক’লে, “খগেন, মোক সম্পূৰ্ণকৈ উদং কৰা। মোৰ এই শৰীৰ তোমাৰ বাবে সদায় সাজু। চোদা মোক জোৰেৰে!” খগেনে তাইৰ ব্লাউজৰ বুটামবোৰ এটা এটাকৈ খুলিবলৈ ধৰিলে। মণিকাই বাধা নিদিলে, বৰঞ্চ নিজেই চাদৰখন দলিয়াই তাইৰ মেখেলাখনো সোলোকাই পেলালে। তাই খগেনৰ চকুলৈ লালসাময় দৃষ্টিৰে চাই ক’লে, “মোৰ নোমেৰে ভৰি থকা ফুলটোৱে তোমাক মাতিছে। মোৰ ফুল তোমাৰ বাৰিৰ বাবে তিতি গৈছে, এতিয়াই সুমুৱাই দিয়া জান!”

খগেনে লালসাত জ্বলি উঠিল আৰু তাইৰ ব্লাউজটো আঁতৰাই পেলাই দিলে। তাইৰ ৩৬ ডি চাইজৰ গাখীৰ দুটা কটন পেডেড ব্ৰাৰ পৰা উথলি ওলাব খুজিলে। সি তাইৰ পেটিকোটৰ ৰছীডালো খুলি দিলে আৰু পেটিকোটটো তললৈ খহি পৰিল। তাইৰ কঁকালৰ তলত এতিয়া একোৱেই নাছিল। তাইৰ সেই ,নোমাল, গৰম আৰু তিতা বুচখনে খগেনক এক আদিম আমন্ত্ৰণ জনাই আছিল। তেওঁ ক’লে, “ওহ্ মণিকা, তোমাৰ এই নোমাল বুচ দেখি মোৰ বাৰিডালে আৰু ধৈৰ্য্য ধৰিব পৰা নাই দেহা । মই তোমাৰ গাখীৰ দুটা চুহিব বিচাৰোঁ।” সি তাইৰ ব্ৰাটো খুলি সেই বিশাল স্তন দুটাত মুখ লগাই দিলে। সি জোৰেৰে চুহিবলৈ ল’লে আৰু জিভাৰে নিপল দুটা ভিজাই দিলে। মণিকাই চৰম সুখত চিঞৰি উঠিল, “অঅঅহ চুহা ডাৰ্লিং… আৰু জোৰেৰে চুহা! মোক তোমাৰ বাৰিৰে চুদা, মোৰ ফুলৰ পাপৰি দুটা ফুলি উঠিছে।”

খগেনে তাইৰ বুচত দুটা আঙুলি সুমুৱাই জোৰেৰে খেলিবলৈ ধৰিলে। তাইৰ বুচ তিতি একেবাৰে বিজলুৱা হৈ পৰিছিল। সি, তাইৰ ক্লিটোৰিচত আঙুলি ঘঁহি ঘঁহি ক’লে, “দেহা, তোমাৰ এই ভিজা বুচ মোৰ বাৰিৰ বাবে সম্পূৰ্ণ সাজু হৈছে।” মণিকাই কামনাত কপি উঠি চিঞৰিলে, “আহ্, বৰ ভাল লাগিছে জান, মোৰ ফুলটো তোমাৰ বাৰিৰ বাবে পাগল হৈ আছে।”

জুলাই মাহৰ সেই বৰ্ষাসিক্ত নিশাৰ মাদকতা এতিয়া চৰম সীমাত। মণিকাই খগেনৰ পাইজামাৰ ৰচি খুলি পাইজামাতো লাহে লাহে তললৈ নমাই দিলে। খগেনৰ ৭ ইঞ্চি দীঘল বাৰিডাল এটা টাৱাৰৰ দৰে থিয় হৈ আছিল; বাৰিৰ মুৰটো ৰঙা হৈ ফুলি উঠিছিল আৰু শকত শিৰাবোৰ স্পষ্টকৈ ওলাই আছিল। খগেনে নিজৰ বনিয়ানটো খুলি পেলাই সম্পূৰ্ণ নগ্ন হৈ পৰিল। তেওঁৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো মাংসপেশী কামনাত সিৰসিৰাই উঠিছিল। মণিকাই এক তীব্ৰ কামুক হাঁহি মাৰি সেই উত্তপ্ত বাৰিডালৰ ফালে চাই ক’লে, “জান তোৰ এই শকত বাৰিডাল দেখি মোৰ ফুলটো ভিজি জুৰুলি-জুপুৰি হৈছে। মই তোৰ বাৰি চুহিবলৈ আৰু তিলমানো অপেক্ষা কৰিব নোৱাৰোঁ।”

তাই জিভা মেলি বাৰিৰ মুৰটোত স্পৰ্শ কৰাৰ লগে লগে খগেনৰ মগজুলৈ এক বিদ্যুৎ প্ৰবাহ বৈ গ’ল। খগেনে “আহহহহ্! মণিকা, তোৰ জিভাৰ পৰশত মোৰ বাৰি ফাটি যাব খুজিছে!” বুলি এক গভীৰ আবেদনময় ভাবে কলে। মণিকাই তেওঁৰ অণ্ডকোষ দুটা এটা এটাকৈ চুহিবলৈ ল’লে; জিভাৰে ঘঁহি ঘঁহি চুপি লোৱাৰ পিছত তাই সম্পূৰ্ণ বাৰিডাল নিজৰ মুখৰ গহ্বৰত সুমুৱাই দিলে। খগেনে এই অপূৰ্ব সুখ উপভোগ কৰি কঁপি উঠিছিল। সি ফুচফুচাই ক’লে, “ওহ মোৰ দেহা, তোৰ মুখত মোৰ বাৰি সোমাই থকা এই মুহূৰ্তত মই যেন স্বৰ্গতহে আছোঁ। কোনো শব্দই এই চৰম সুখ বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰে!”

মণিকাই লয়লাস ভংগীৰে বাৰিডাল চুহিবলৈ ধৰিলে— মূৰটো ওপৰ-তল কৰি জিভাৰ যাদুৰে তাক বলিয়া কৰি তুলিলে। তাইৰ মুখৰ সেই উম আৰু ভিজা ভাবে বাৰিডাল আৰু অধিক শকত কৰি তুলিলে। তাই প্ৰায় দুমিনিট ধৰি তীব্ৰভাৱে চুহি থাকিল, মাজে মাজে বাৰিৰ মুৰটোত লাহেকৈ কামুৰি দি খগেনক পাগল কৰি দিলে। খগেনে কামনাত আতুৰ হৈ তাইৰ চুলি মুঠিত মাৰি ধৰি তাইৰ মূৰটো নিয়ন্ত্ৰণ কৰি ক’লে, “আহ মণিকা, তোৰ মুখখন যেন এখন গৰম বুচহে! মোৰ বাৰি তোৰ মুখত একেবাৰে খাপ খাই পৰিছে।”
কিন্তু দুমিনিটমানৰ পিছত খগেনৰ সহনশক্তিৰ সীমা চেৰাই গ’ল। তেওঁ তাইৰ মূৰটো ধৰি ক’লে, “বন্ধ কৰ মোৰ দেহা ! নহ’লে মই তোৰ মুখতেই মোৰ পানী এৰি দিম। মই তোৰ বুচৰ মজা লব বিচাৰোঁ।” তেওঁ বাৰিডাল তাইৰ মুখৰ পৰা উলিয়াই আনিলে। মণিকাই লালসাময় চকুৰে চাই এক ৰহস্যময় হাঁহি মাৰিলে আৰু নিজৰ ওঁঠ কামুৰি ক’লে, “আহ জান, তোৰ বাৰিৰ সোৱাদে মোক উন্মাদ কৰিছে। এতিয়া মোক চুদা… মোৰ ফুলটো তোমাৰ বাৰিৰ পিয়াহত জ্বলি পুৰি চাৰখাৰ হৈছে!”
তাই এক তীব্ৰ উত্তেজনাৰে মিছনেৰী পজিচনত বিছনাত শুই পৰিল আৰু ভৰি দুখন ফাঁক কৰি তাইৰ সেই নোমাল, ভিজা আৰু উত্তপ্ত বুচটো মেলি ধৰিলে। তাই কামনাৰে ভৰা চাৱনিৰে খগেনক আমন্ত্ৰণ জনাই ক’লে, লোৱা মোৰ প্ৰিয়, তোমাৰ এই ৭ ইঞ্চিৰ শক্ত বাৰি মোৰ বুচত সম্পূৰ্ণকৈ সুমুৱাই দিয়া। জোৰেৰে মোক, মোৰ দেহ তোমাৰ বাৰিৰ বাবে পাগল হৈছে!”
খগেনে তাইৰ ওপৰত উঠি বাৰিৰ মুৰটো তাইৰ বুচৰ ফাঁকত ঘঁহি ঘঁহি ক’লে, “ল’ দেহা, এতিয়া মই তোক চুদি ফেনাই দিম। তোৰ এই গৰম বুচত মোৰ বাৰি সুমুৱাই তোক স্বৰ্গ দেখুৱাম।” সি লাহে লাহে বাৰিডাল তাইৰ বুচৰ গভীৰলৈ সুমুৱাই দিলে। মণিকাই চৰম সুখত চিঞৰি উঠিল, “আহহহ্ দেহা! তোমাৰ বাৰিয়ে মোৰ বুকু কঁপাই দিছে। আৰু গভীৰলৈ চুদা… চুদা মোক!”
জুলাই মাহৰ সেই বৰ্ষাসিক্ত নিশাৰ মাদকতা এতিয়া চৰম সীমাত উপনীত হৈছে। খগেনে মণিকাৰ উত্তপ্ত বুচত লাহে লাহে ‘স্লো ষ্ট্ৰোক’ দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। মণিকাৰ শৰীৰত এতিয়া চৰম আনন্দৰ ঢৌ বৈ গৈছে। তাই মুখৰে এক মধুৰ আৰ্তনাদ কৰি উঠিল, “উমমম্… ওহহহ্… আহহহ্ দেহা!” খগেনে তাইৰ বুচৰ গভীৰলৈ নিজৰ ৭ ইঞ্চিৰ শক্ত বাৰিডাল সুমুৱাই দি লাহে লাহে চুদনত মত্ত হ’ল। তাইৰ তিতা বুচৰ ৰস আৰু বাৰিৰ ঘৰ্ষণত এক অপূৰ্ব ‘ফেচ-ফেচ’ শব্দৰ সৃষ্টি হৈছে। মণিকাই চকু দুটা মুদি আনন্দত কঁপি উঠিল আৰু ক’লে, “আহ্ জান, তোৰ এই বাৰি মোৰ বুচত এনেকৈ সোমাই থাকোঁতে মই যেন স্বৰ্গহে দেখিছোঁ। জোৰ চোদা মোক… তোমাৰ বাৰিৰ বাবে মোৰ দেহ বলিয়া হৈছে!”
খগেনে তাইৰ কথা শুনি এক ৰহস্যময় হাঁহি মাৰিলে আৰু নিজৰ গতি বঢ়াই দিলে। লাহে লাহে সেই মন্থৰ আঘাতবোৰ এতিয়া তীব্ৰ আৰু দ্ৰুতগতিত পৰিণত হ’ল। তেওঁ মণিকাক একেটা মিছনেৰী পজিচনতে প্ৰায় ৫-৬ মিনিট ধৰি এক আটিল চুদন দিলে। প্ৰতিটো ধাক্কাত তেওঁৰ বাৰিডাল যেতিয়া বুচৰ আটাইতকৈ গভীৰ অংশত স্পৰ্শ কৰে, মণিকাই চৰম সুখত চিঞৰি উঠে, “আহহহ্! জান, আৰু জোৰেৰে চোদা! তোমাৰ বাৰিয়ে মোৰ বুচ ফাালি পেলাব খুজিছে… উমমম্… ওহহহ্… আৰু জোৰেৰে! মই তোমাৰ বাৰিৰ পিয়াহত মৰি যাব খুজিছোঁ!” খগেনে তাইৰ ভৰি দুখন নিজৰ কান্ধত তুলি ল’লে আৰু অধিক শক্তিৰে ধাক্কা দিবলৈ ধৰিলে। তাইৰ সুডৌল স্তন দুটাৰ উঠা-নমাই খগেনৰ কামনাক আৰু অধিক প্ৰজ্বলিত কৰিলে। তেওঁ তাইৰ এটা স্তনত মুখ লগাই চুহি দিলে আৰু ক’লে, “লৈ ল’ মোৰ যৌনতাময়ী পত্নী, তোৰ এই তিতা বুচ আজি মোৰ বাৰিয়ে সম্পূৰ্ণকৈ ভৰাই দিব!”
প্ৰায় ৫-৬ মিনিট ধৰি খগেনে তাইক একেটা ভংগীতে নিৰন্তৰ চুদি থাকিল। মণিকাৰ বুচৰ পৰা ওলোৱা সেই কামুক শব্দ আৰু তাইৰ আৰ্তনাদৰ সৈতে বাহিৰৰ বৰষুণৰ শব্দ মিলি ঘৰখনত যেন এক আদিম সংগীতৰ সৃষ্টি হ’ল। কিন্তু হঠাতে খগেনে বাৰিডাল তাইৰ বুচৰ পৰা উলিয়াই আনিলে। মণিকাই বিচলিত হৈ প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টিৰে চালে আৰু ক’লে, “কি হ’ল খগেন? কিয় উলিয়াই দিলা? মোৰ দেহ তোমাৰ বাৰিৰ বাবে জ্বলি পুৰি ছাৰখাৰ হৈছে… আৰু চুদা মোক!”
খগেনে এটা দুষ্ট আৰু লালসাময় হাঁহি মাৰি ক’লে, “আহ মোৰ জান, এতিয়া মই তোক আন এটা উত্তপ্ত ভংগীত চোদিম। তোৰ এই নোমাল বুচত মোৰ বাৰি আজি তলৰ পৰা সোমাই তোক পাগল কৰি দিব!” সি মণিকাক দুহাতেৰে তুলি লৈ নিজৰ কোলাত বহুৱাই দিলে। মণিকাৰ পিঠিখন তেওঁৰ মুখৰ ফালে থাকিল। তাই পিছফালে মুখ কৰি বহাৰ লগে লগে খগেনৰ বাৰিডাল তাইৰ বুচত তলৰ পৰা সম্পূৰ্ণকৈ সোমাই গ’ল। খগেনে তাইৰ স্তন দুটাত দুহাতেৰে চেপি ধৰি নিপল দুটা আঙুলিৰে মোহাৰি ক’লে, “লৈ ল’ দেহা, এতিয়া তই ওপৰ-তল কৰি মোৰ বাৰিডাল গিলি ল’!”
মণিকাই এক তীব্ৰ উত্তেজনাৰে ওপৰলৈ উঠি আকৌ তললৈ নামি নিজেই সেই ছেক্সি ভংগীত বাৰিৰ মজা লবলৈ ধৰিলে। তাইৰ নোমাল বুচটো খগেনৰ শকত বাৰিৰ ওপৰত উঠা-নমা কৰি থকাত দুয়োৰে আনন্দৰ সীমা নোহোৱা হ’ল। মণিকাই চিঞৰি উঠিল, “আহহহ্ দেহা! এই ভংগীত তোৰ বাৰি মোৰ বুচৰ একেবাৰে শেষ সীমালৈকে গৈছে… উমমম্… ওহহহ্… মোৰ মাই দুটা জোৰেৰে চেপি ধৰা! মই তোমাৰ বাৰিৰ ওপৰত চুদি চুদি মৰি যাব খুজিছোঁ!” খগেনে তাইৰ কঁকালত ধৰি তললৈ নমাই দি আৰু জোৰেৰে চুদন দিলে। বৰষুণৰ শব্দৰ মাজত তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ এই উন্মাদ মিলন আৰু কামুক চিঞৰ অব্যাহত থাকিল।
এই কামুক নিশাৰ উত্তেজনা এতিয়া চৰম সীমাত। মণিকাই খগেনৰ কোলাত বহি উন্মাদিনীৰ দৰে ওপৰ-তল কৰি লৈলাশ ভংগীত চুদিবলৈ ধৰিলে। দুয়োৰে শৰীৰ ঘামত ভিজি জুৰুলি-জুপুৰি হৈ পৰিছে, ভাগৰত উশাহবোৰ ঘন হৈছে যদিও মনৰ আদিম ভোক তেতিয়াও মাৰ যোৱা নাই। মণিকাই তাইৰ সেই নোমাল বুচখনেৰে খগেনৰ ৭ ইঞ্চিৰ শকত বাৰিডালৰ ওপৰত সজোৰে উঠা-নমা কৰি থাকিল আৰু কামনাত চিঞৰি উঠিল, “আহহহ্ জান! তোমাৰ বাৰি মোৰ বুকুত ইমান গভীৰলৈ সোমাইছে যে মোৰ বুচ ফাটি যাব খুজিছে… উমমম্… ওহহহ্… আৰু জোৰেৰে চোদা!” খগেনে তাইৰ কঁকালত চেপি ধৰি তললৈ নমাই দিলে আৰু তাইৰ গাখীৰ দুটা মোহাৰি মোহাৰি ক’লে, “ আহহ মোৰ ছেক্সি পত্নী, তোৰ এই গৰম বুচৰ পিয়াহত মোৰ বাৰি পাগল হৈ গৈছে। আৰু অলপ পৰ এনেকৈয়ে চুদিম তোক, তোৰ বুচৰ বিজলুৱা ৰস মোৰ বাৰিত নিজৰাৰ দৰে বৈ আছে!” সিহঁতে আৰু ৪-৫ মিনিট ধৰি সেই একেটা ভংগীতে নিৰন্তৰ চুদন চলাই থাকিল। মণিকাৰ বুচৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা তিতা ৰস খগেনৰ বাৰিৰে লতপত হৈ গোটেই বিছনাখন তিতাই পেলালে। শেষত খগেনে তাইক কোলাৰ পৰা নমাই দি ক’লে, “এতিয়া আন এটা উত্তপ্ত ভংগীত তোক চুদিম মোৰ দেহা। আজি তোৰ পিছফালৰ পৰা তোৰ বুচ তহিলং কৰি দিম!” মণিকাই এক তীব্ৰ উত্তেজনাৰে ‘ডগী পজিচন’ ললে। তাই নিজৰ নোমাল বুচখন বেছিকৈ মেলি দি আমন্ত্ৰণ জনাই ক’লে, “দিয়া দেহা, মোৰ বুচত তোমাৰ বাৰি পিছফালৰ পৰা সুমুৱাই দিয়া। জোৰেৰে চোদা মোক… মোৰ চুলি মুঠি মাৰি ধৰি টানি টানি চুদা!”
খগেনে তাইৰ পিছফালৰ পৰা বাৰিৰ মুৰটো বুচৰ ফাঁকত লগাই এটা জোৰে ধাক্কা মাৰিলে আৰু সম্পূৰ্ণ বাৰিডাল ভিতৰলৈ সুমুৱাই দিলে। তাইৰ চুলিত মুঠি মাৰি ধৰি তীব্ৰভাৱে চুদন আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰতিটো ষ্ট্ৰোক তাইৰ বুচৰ আটাইতকৈ গভীৰ অংশত, আনকি গৰ্ভাশয়ত গৈ খুন্দা খাইছিল। মণিকাই চৰম সুখত আৰ্তনাদ কৰি উঠিল, “আহহহ্! খগেন, তোমাৰ বাৰি মোৰ একেবাৰে তললৈকে গৈছে… জোৰেৰে চোদা! মোৰ চুলি টানি টানি চোদা মোক!” খগেনে তাইৰ কঁকালত দুহাতেৰে খামুচি ধৰি আৰু বেছি শক্তিৰে ধাক্কা দিবলৈ ধৰিলে, “ল’ মোৰ বেশ্যা পত্নী, তোৰ এই বুচ আজি মোৰ পানীৰে ভৰাই দিম।”
দুমিনিটমানৰ পিছত মণিকাৰ গোটেই শৰীৰটো কঁপি উঠিল। তাইৰ বুচটো খগেনৰ বাৰিৰ চাৰিওফালে সজোৰে সংকুচিত হৈ পৰিল। খগেনৰো উশাহ চুটি হৈ আহিল, বুকুখন ধপধপাবলৈ ধৰিলে। তেওঁ আৰু ধৰি ৰাখিব নোৱাৰিলে। খগেনে এক উন্মাদ চিঞৰ মাৰিলে, “আআআহহহহ্ জান!” আৰু তাইৰ বুচৰ গভীৰত গৰম বীৰ্যৰ ধাৰা ছটিয়াই দিলে। ঠিক সেই একেটা মুহূৰ্ততে মণিকাৰো পানী ওলাল তাই হলহলাই পানী এৰিলে আৰু তাইৰ চকুহাল ওলোটা হৈ গ’ল, শৰীৰটো ধনুভিৰীয়াকৈ কঁপি উঠিল আৰু মুখৰ পৰা এটা দীঘলীয়া চিঞৰ বাহিৰ হ’ল, “আএএএএএ…!” দুয়োৰে শৰীৰ একেলগে কঁপিবলৈ ধৰিলে, তাইৰ বুচ খগেনৰ গাঢ় বীৰ্যৰে উপচি পৰিল।
অৱশেষত দুয়ো ক্লান্ত হৈ বিছনাত বাগৰি পৰিল। মণিকাই নিজৰ মূৰটো খগেনৰ বহল বুকুত ৰাখি শান্ত হৈ শুই থাকিল। খগেনে তাইক মৰমেৰে আকোৱালি ধৰি তাইৰ নগ্ন পিঠিত হাত বুলাই দিলে। কিছু সময়ৰ নিস্তব্ধতাৰ পিছত খগেনে এক ৰহস্যময় হাঁহি মাৰি ক’লে, “মোৰ জান মণিকা, মোৰ মনত এটা বুদ্ধি খেলাইছে।” মণিকাই তেওঁৰ চকুলৈ চাই উৎসুকতাৰে সুধিলে, “কি বুদ্ধি? কোৱা না?” খগেনে এটা দুষ্ট হাঁহি মাৰি ক’লে, “কাইলৈ ক’ম মোৰ সোণ। এতিয়া শুবলৈ চেষ্টা কৰা।” দুয়ো দুয়োকে আঁকোৱালি ধৰি গভীৰ টোপনিত লালকাল দিলে। বাহিৰত বৰষুণৰ শব্দ আৰু ভিতৰত দুটা তৃপ্ত আত্মা— এনেদৰেই বগাওঁৰ সেই উত্তপ্ত নিশাৰ সমাপ্তি ঘটিল।

এইটো মৰ দ্দিতীয় গল্প কামুক বাবাৰ পিছত, এই গল্পত ৰমান্সাৰ ওপৰট আধিক গুৰুত দিয়া হৈছে কমেণ্টছ কৰি জনাব কেনেকুৱা লাগিল|