কামুক বাবা-২

ৰঙাপাৰা গাঁৱৰ সেই পুৱাটো আছিল অন্য দিনতকৈ পৃথক। কুঁৱলীৰ পাতল চাদৰখন এতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰি যোৱা নাছিল, কিন্তু নীলিমাৰ ঘৰৰ ভিতৰত এক তপ্ত আৰু গধুৰ পৰিৱেশ বিয়পি পৰিছিল। নীলিমা, সাতচল্লিশ বছৰীয়া এগৰাকী পূৰ্ণাঙ্গী মহিলা। তেওঁৰ শৰীৰত যেন এই বয়সতো যৌৱনৰ এক অদম্য জোৱাৰ উঠিছে। তেওঁ পিন্ধি থকা সেই কমকৈ কটা ভেলভেটৰ ব্লাউজটোৱে তেওঁৰ বুকুৰ উন্মুক্ততাক এক বিশেষ আবেদন দিছিল, আৰু হালধীয়া স্বচ্ছ শাৰীখনে তেওঁৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো ভাঁজ স্পষ্ট কৰি তুলিছিল।

নীলিমা এতিয়া আৰু আগৰ নীলিমা হৈ থকা নাছিল। গোলাপ বাবাৰ সেই ৰহস্যময় সন্মোহন আৰু তেওঁৰ হাতৰ পৰশৰ ওচৰত তেওঁ নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে সমৰ্পণ কৰি দিছিল। বাবাৰ কোঠাত কটোৱা সেই উত্তেজনাপূৰ্ণ মুহূৰ্তবোৰৰ স্মৃতিয়ে তেওঁক এতিয়াও এক উন্মাদনা দি আছিল। তেওঁৰ মনত কেৱল এটাই ধবনি প্ৰতিধ্বনিত হৈছিল— তেওঁ বাবাৰ দাসী।

নীলিমাই লাহেকৈ বোৱাৰীয়েক ৰীতাৰ ওচৰলৈ গৈ ক’লে, “ৰীতা, তই চাহ বনাই বাবাক দিবলৈ আহ। বাবাই তোক চাব বিচাৰিছে।”

ৰীতাৰ বয়স ছত্রিশ। এজনী পৰিপক্ক মহিলা হিচাপে তেওঁৰ শৰীৰৰ গঠন আছিল অতি আকৰ্ষণীয়। ৩৮ ডি কাপৰ পুষ্ট বুকু আৰু লাহী ককালটোৱে যিকোনো পুৰুষকে আকৰ্ষণ কৰিব পাৰে। কিন্তু ৰীতাৰ জীৱন আছিল এক মৰুভূমিৰ দৰে। স্বামী বিদেশত থাকে, বছৰেকত এবাৰ ঘৰলৈ আহে। সেই দিনকেইটাতো তেওঁলোকৰ মাজত কোনো বিশেষ নিবিড়তা নাথাকে। ৰীতাৰ শৰীৰ আৰু মন সদায় এক অপূৰ্ণ তৃষ্ণাৰ মাজত আছিল।

শাহুৱেকৰ কথা শুনি ৰীতাই চাহ কৰিলে। তেওঁ পিন্ধিছিল এখন পাতল কটনৰ ব্লাউজ, য’ত তেওঁৰ ক’লা লেচৰ অন্তৰ্বাসৰ ৰেখা স্পষ্টকৈ ফুটি উঠিছিল। তেওঁ যেতিয়া দাপোনৰ সন্মুখত থিয় হৈছিল, নিজৰে চকুযুৰি তেওঁৰ বুকুৰ সেই গভীৰ বিভাজিকাৰ (cleavage) ফালে গৈছিল। তেওঁ জানিব পৰা নাছিল যে তেওঁ কিয় ইমান উদংকৈ সাজু হৈছে, কিন্তু যেন কোনোবা এক অদৃশ্য শক্তিয়ে তেওঁক তেনে কৰিবলৈ বাধ্য কৰিছিল।

নীলিমা আৰু ৰীতা যেতিয়া বাবাৰ কোঠাত সোমাল, তেতিয়া বাবাই এক ধ্যানমগ্ন অৱস্থাত বহি আছিল। তেওঁৰ চল্লিশ বছৰীয়া সুঠাম দেহটোৰ মাংসপেশীবোৰ বুকুৰ কাপোৰৰ মাজেৰে জিলিকি আছিল। তেওঁৰ চকুত আছিল এক চিকাৰীৰ দৰে তীব্ৰতা। ৰীতাক দেখিয়েই বাবাৰ চকুহাল তেওঁৰ স্তন আৰু কটিৰ ওপৰত খন্তেকৰ বাবে থমকি ৰ’ল।

“আহা ৰীতা, চাহ আনা,” বাবাই এক গম্ভীৰ অথচ আকৰ্ষণীয় মাতেৰে ক’লে।

ৰীতাই চাহৰ ট্ৰেখন আগবঢ়াই দিওঁতে তেওঁৰ হাত কঁপিবলৈ ধৰিলে। বাবাৰ গাত থকা সেই মতা গোন্ধটোৱে ৰীতাৰ স্নায়ুসমূহক উত্তেজিত কৰি তুলিছিল। বাবাই চাহৰ কাপটো লৈ ৰীতাৰ চকুলৈ থৰ লাগি চালে।

“ৰীতা, তোমাৰ ভিতৰত বহুত যন্ত্ৰণা আছে। তোমাৰ স্বামীয়ে তোমাক যি সুখ দিব পৰা নাই, সেই সুখে তোমাক চটফটাই আছে,” বাবাই ক’লে।

ৰীতাৰ চকুৰ পৰা দুটোপাল চকুলৈ ওলাই আহিল। তেওঁ আচৰিত হ’ল যে বাবাই তেওঁৰ মনৰ গভীৰৰ কথা কেনেকৈ জানিলে। “বাবা… মই বৰ অকলশৰীয়া। মোৰ শৰীৰৰ এই ভোক কোনেও নুবুজে,” ৰীতাই এক আবেগিক সুৰত ক’লে।

বাবাই তেতিয়া তেওঁৰ পকেটৰ পৰা এটা অদ্ভুত ধৰণৰ ৰঙা গোলাপ উলিয়ালে। এইটো কোনো সাধাৰণ ফুল নাছিল। বাবাই ইয়াক বিভিন্ন ধৰণৰ কাম-উদ্দীপক বনৌষধি (aphrodisiac herbs) দি প্ৰস্তুত কৰিছিল। ইয়াৰ পৰা ওলোৱা সুবাস আছিল অত্যন্ত নিচাযুক্ত।

বাবাই এক ৰহস্যময় মন্ত্ৰ আওৰাবলৈ ধৰিলে, “ওম কামদেৱায় নমঃ… সন্মোহনম… তৃপ্তিম…”

তেওঁ ফুলটো নীলিমা আৰু ৰীতাৰ নাকৰ ওচৰলৈ নি ক’লে, “এই ফুলৰ সুবাস লোৱা। ই তোমালোকক সকলো চিন্তাৰ পৰা মুক্ত কৰিব।”

নীলিমাই প্ৰথমে সেই ফুলৰ ঘ্ৰাণ ল’লে। লগে লগে তেওঁৰ চকুহাল ঘূৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ শৰীৰৰ পেশীবোৰ ঢিলা হৈ পৰিল আৰু তেওঁৰ যোনিদেশত এক অদ্ভুত উষ্ণতা অনুভৱ কৰিলে।

ৰীতাই যেতিয়া সেই ফুলৰ ঘ্ৰাণ ল’লে, তেওঁৰ অনুভৱ হ’ল যেন তেওঁৰ চাৰিওফালৰ জগতখন সলনি হৈ গৈছে। সেই নিচাযুক্ত সুবাসে তেওঁৰ মগজুৰ সেই অংশসমূহক সক্ৰিয় কৰি তুলিলে যিবোৰত যৌন ইচ্ছা নিহিত থাকে। ৰীতাৰ উশাহ-নিশাহ ঘন হৈ আহিল। তেওঁৰ বুকুৰ সেই ৩৮ ডি আকাৰৰ স্তন দুটা ব্লাউজৰ ভিতৰত দুলিবলৈ ধৰিলে।

“বাবা… মোৰ মূৰটো কেনেবা লাগিছে… শৰীৰটো যেন বৰ গৰম হৈ উঠিছে,” ৰীতাই টলং-ভটলং কৰি ক’লে।

সেই ঔষধীয় ফুলৰ প্ৰভাৱত ৰীতাৰ লাজ-অপমানৰ ভাব একেবাৰে নোহোৱা হৈ গ’ল। তেওঁৰ মনত কেৱল বাবাৰ সেই শক্তিশালী হাত দুখনৰ পৰশ পাবলৈ এক ব্যাকুলতা জাগি উঠিল। নীলিমাই ইতিমধ্যে বাবাৰ ভৰিৰ ওচৰত বহি পৰিছিল, এক আজ্ঞাবহ দাসীৰ দৰে।

বাবাই এক বিজয়ী হাঁহি মাৰিলে। তেওঁ জানিছিল যে এতিয়া ৰীতাও তেওঁৰ জালত ভৰি দিছে। সেই ৰঙা গোলাপৰ সুবাসে তেওঁলোকৰ মাজৰ সামাজিক দেৱালবোৰ ভাঙি পেলাইছিল। ৰীতাই অনুভৱ কৰিলে যে তেওঁৰ ব্লাউজটো যেন বৰ টান হৈ পৰিছে, তেওঁৰ স্তনৰ দুয়োটা নিপল যেন কঠিন হৈ কাপোৰ ফালি ওলাই আহিব বিচাৰিছে।

কোঠাটোত এক নিস্তব্ধতা বিৰাজ কৰিছিল, কেৱল তেওঁলোকৰ ঘন উশাহৰ শব্দ শুনা গৈছিল। বাবাৰ সন্মোহন আৰু সেই কাম-উদ্দীপক ফুলৰ প্ৰভাৱত ৰীতা আৰু নীলিমা এতিয়া এক নতুন পৃথিৱীৰ দুৱাৰদলিত থিয় হৈছিল— য’ত কেৱল আদিম ইচ্ছা আৰু উত্তেজনাৰ ৰাজত্ব আছিল।

কক্ষটোৰ ভিতৰত জ্বলি থকা সেই বিশেষ ধূপকাঠি আৰু বেদীৰ কাষত থকা পাত্ৰৰ পৰা ওলোৱা নীলিম ফুলৰ সুগন্ধিয়ে বতাহজাকক গধুৰ কৰি তুলিছিল। এই সুগন্ধি কেৱল ঘ্ৰাণেন্দ্ৰিয়ৰ বাবে নাছিল; ই আছিল এক তীব্ৰ কামোদ্দীপক ঔষধ, যি ৰক্ত সঞ্চালন দ্ৰুত কৰি তোলে আৰু মস্তিষ্কৰ যুক্তিবাদী অংশটোক অকামিলা কৰি পেলায়। ৰীতা আৰু নীলিমা—দুয়োৰে চকুযুগল শেঁতা পৰি আহিছিল, কিন্তু তেওঁলোকৰ শৰীৰত এক অগনিৰ দৰে উত্তাপ বিয়পি পৰিছিল।

বাবাই তেওঁৰ চকুহাল ৰীতাৰ তৰুণ দেহাটোৰ ওপৰত স্থিৰ কৰি ৰাখিছিল। তেওঁৰ মুখত থকা সেই কুটিল হাঁহিটোৱে প্ৰকাশ কৰিছিল যে তেওঁৰ চিকাৰ এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে তেওঁৰ মুঠিত।

“নীলিমা…” বাবাৰ কণ্ঠস্বৰ আছিল গম্ভীৰ আৰু আদেশসূচক। “চোৱা তোমাৰ বোৱাৰীক। তাইৰ উশাহবোৰ কেনেকৈ চুটি হৈ আহিছে। তাইৰ ভিতৰত থকা সেই সুপ্ত বাসনা এতিয়া সাৰ পাই উঠিছে। দেখিলা তাইৰ স্তন দুটা কেনেকৈ উদ্ধত হৈ উঠিছে? এতিয়া মোৰ আদেশ পালন কৰা। তুমি তোমাৰ নিজৰ হাতেৰে ৰীতাৰ এই অহংকাৰী স্তনযুগল মালিচ কৰা। ইমান জোৰে চিপি ধৰা যাতে তাই যন্ত্ৰণা আৰু সুখৰ সীমা চিনি নাপায়। তাইৰ বোঁটা দুটা মোৰ বাবে শিলৰ দৰে শক্ত কৰি তোলা।”

নীলিমা, যি ইতিমধ্যে বাবাৰ সম্পূৰ্ণ হিপ্ন’টিক প্ৰভাৱত আছিল, তেওঁ যন্ত্ৰচালিতৰ দৰে আগুৱাই আহিল। তেওঁৰ নিজৰ গাৰ কাপোৰবোৰো ইতিমধ্যে লঠঙা হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ চেটিনৰ ব্ৰাৰ আৱৰণত থকা ডাঙৰ স্তন দুটা প্ৰতিটো খোজত কঁপি উঠিছিল। তেওঁৰ চকুৰ দৃষ্টিত আছিল এক অদ্ভুত নিচা। “হয় বাবা… মই কৰিম। মোৰ বোৱাৰীৰ প্ৰতিটো অংগ তোমাৰ তৃপ্তিৰ বাবে মই প্ৰস্তুত কৰি দিম। তাইৰ শৰীৰৰ যৌৱন আজি কেৱল তোমাৰ।”

ৰীতাই চকু মেলিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। তেওঁৰ চাৰিওফালে এখন কুঁৱলীৰ আচ্ছাদন। তেওঁৰ মনৰ কোণত থকা সেই ‘বোৱাৰী’ৰ পৰিচয়টোৱে এবাৰ অন্তিম প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ খুজিলে। “না… মা… এয়া কি কৰিছা? লোকৰ আগত… এনেকৈ… মই তোমাৰ বোৱাৰী… মোৰ লাজ লাগিছে…” কিন্তু সেই প্ৰতিবাদত কোনো জোৰ নাছিল। তেওঁৰ নাকৰ ভিতৰেদি সোমাই যোৱা সেই মায়াবী সুগন্ধিয়ে তেওঁৰ যোনিৰ পৰা এক তৰলৰ স্ৰোত বোৱাই দিছিল। তেওঁ অনুভৱ কৰিলে তেওঁৰ ৩৮ ডি কাপৰ স্তন দুটা ব্লাউজৰ কটন কাপোৰখন ফালি ওলাই আহিব বিচাৰিছে।

নীলিমাই ৰীতাৰ নিচেই ওচৰ পালে। তেওঁৰ হাতখন ৰীতাৰ উদং কঁকালত পৰিল। ৰীতা কঁপি উঠিল। “চুপ থাকা ৰীতা। এয়া বাবাৰ আশীৰ্বাদ। নিজক সমৰ্পণ কৰা।” নীলিমাই কঁপাকৈ ৰীতাৰ ব্লাউজৰ প্ৰথমটো বুটাম খুলিলে। তাৰ পিছত দ্বিতীয়টো… আৰু তৃতীয়টো।

ৰীতাৰ বগা ব্লাউজটো দুফাল হৈ কাষলৈ খহি পৰিল। এতিয়া ৰীতাৰ সন্মুখভাগত আছিল কেৱল এখন ক’লা লেচৰ ব্ৰা। সেই ব্ৰাৰ পাতল জালৰ মাজেৰে ৰীতাৰ স্তনৰ গাঢ় ৰঙৰ বোঁটা দুটা স্পষ্টকৈ দেখা গৈছিল। নীলিমাই এক মুহূৰ্তৰ বাবে ৰৈ গ’ল। তেওঁ আচৰিত হ’ল নিজৰ বোৱাৰীৰ দেহৰ ইমান লাৱণ্য দেখি। তাৰ পিছত তেওঁ নিৰ্দয়ভাৱে ব্ৰাৰ কাপ দুটা ওপৰলৈ উঠাই দিলে।

ৰীতাৰ বিশাল স্তনযুগল সম্পূৰ্ণ উন্মুক্ত হৈ পৰিল। নীলিমাই তেওঁৰ দুয়োখন হাতৰ তলুৱাত সেই মাংসল গোলক দুটা মুঠি মাৰি ধৰিলে। “আহহহ… বোৱাৰী, তোমাৰ দেহটো ইমান গৰম! কিমান সতেজ তোমাৰ এই মাংস!” নীলিমাই তেওঁৰ আঙুলিৰে ৰীতাৰ গোলাপী বোঁটা দুটা পিহি দিবলৈ ধৰিলে।

ৰীতাই আৰ্তনাদ কৰি উঠিল। “আহহহ… মা… মই সহ্য কৰিব পৰা নাই। মোৰ স্তনত কি কৰিছা তুমি? মোৰ বুকুখন ফাটি যাব খুজিছে… বাবা… মোক বচোৱা… নে মোক ধ্বংস কৰা… মই একো বুজা নাই!” ৰীতাৰ মূৰটো পিছলৈ হালি গ’ল। তেওঁৰ ভৰি দুখন কঁপিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ যোনিমুখৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা কামৰসে ইতিমধ্যে তেওঁৰ পেণ্টিখন তিয়াই পেলাইছিল।

বাবাই এক অট্টহাস্য কৰিলে। “সুন্দৰ! নীলিমা, এতিয়া তাইৰ বাকী থকা কাপোৰবোৰো সোলোকাই পেলোৱা। মই ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ নগ্নতা চাব বিচাৰোঁ। প্ৰথমে শাৰীখন মজিয়াত পেলাই দিয়া, তাৰ পিছত পেটিকোট আৰু শেষত সেই লেতেৰা পেণ্টিখন।”

নীলিমাই ৰীতাৰ কঁকালৰ শাড়ীৰ ভাজটো খুলি দিলে। ন-হাতী শাড়ীখন সাপৰ দৰে পিছলি গৈ মজিয়াত পৰিল। তাৰ পিছত পেটিকোটৰ ডৰিও খুলি দিয়া হ’ল। এতিয়া ৰীতা থিয় হৈ আছিল কেৱল এখন সৰু পেণ্টি পিন্ধি। তেওঁৰ কঁকালৰ ভাজ, তেওঁৰ সুঠাম উৰু আৰু সেই ভৰপূৰ নিতম্ব দুটা বাবাৰ চকুৰ আগত জিলিকি উঠিল।

নীলিমাই আঁঠু লৈ বহিল আৰু ৰীতাৰ পেণ্টিৰ ইলাষ্টিকত আঙুলি ভৰাই ধীৰে ধীৰে তললৈ নমাই দিলে। যেতিয়া পেণ্টিখন মজিয়াত পৰিল, ৰীতাৰ গুপ্তাংগটো উন্মুক্ত হ’ল। সেই ঠাইখিনি আছিল গুলপীয়া আৰু সম্পূর্ণৰূপে ভিজি আঠালতীয়া হৈ পৰিছিল। “বাবা… চোৱা… তোমাৰ দাসীৰ যোনি কেনেকৈ তোমাৰ লিংগৰ বাবে চটফটাই আছে। এইয়া কেনেকৈ ভিজি বৈ গৈছে চোৱা!”

বাবাই তেওঁৰ ধুতিখন সোলোকাই পেলালে। তেওঁৰ ৯ ইঞ্চি দৈৰ্ঘ্যৰ সেই বিশাল, ক’লা আৰু ৰক্তবাহী শিৰা ফুলা লিংগটো এটা ক্ৰোধিত সাপৰ দৰে থিয় হৈ আছিল। ই আছিল ইমান শক্তিশালী যে তাৰ পৰা উত্তাপ নিৰ্গত হৈছিল।

“ৰীতা, এতিয়া তুমি মোৰ আগত চতুৰ্পদ ভংগীত (Doggy Position) আঁঠু লোৱা। তোমাৰ নিতম্ব দুটা আকাশৰ ফালে তুলি ধৰা। নীলিমা, তুমি তাইৰ স্তন দুটা চুহি থাকা আৰু একেলগে মোৰ লিংগটোও জিভাৰে সেৱা কৰা।”

ৰীতাই এতিয়া কোনো প্ৰতিবাদ নকৰিলে। তেওঁ মজিয়াত হাত আৰু আঁঠু ৰাখি হাউলি দিলে। তেওঁৰ সেই বিশাল গোল নিতম্ব দুটা বাবাৰ লিংগৰ নিচেই ওচৰত থিয় হ’ল। পিছফালৰ পৰা তেওঁৰ ভিজি থকা যোনিটো সম্পূৰ্ণ স্পষ্টকৈ দেখা গৈছিল।

বাবাই পিছফালৰ পৰা আহি তেওঁৰ লিংগৰ মুণ্ডটো ৰীতাৰ যোনিৰ মুখত ঘঁহিবলৈ ধৰিলে। ৰীতাই চিঞৰি উঠিল, “আহহহ… বাবা… কিমান গৰম তোমাৰ এইটো… মোৰ যোনি জ্বলি গৈছে… মোক ফালি দিয়া বাবা… মই তোমাৰ দাসী… মোৰ স্বামীৰ কথা মই পাহৰি গৈছোঁ… কেৱল তোমাৰ এই বিশালতা বিচাৰোঁ!”

বাবাই এক তীব্ৰ ঠেলা মাৰিলে। ৰীতাৰ সৰু যোনিটোৱে সেই ৯ ইঞ্চিৰ আধা অংশ একেলগে গ্ৰহণ কৰিবলৈ বাধ্য হ’ল। “উফ্ফ্ফ্… বাবা… মই মৰি যাম… ইমান ডাঙৰ… আহহহ… মোৰ যোনিৰ দেৱালবোৰ ফাটি গৈছে… আৰু জোৰে কৰা বাবা… আৰু জোৰে!”

নীলিমাই তলত শুই ৰীতাৰ কঁপিবলৈ ধৰা স্তন দুটা চোহাৰ লগতে বাবাৰ লিংগৰ তলৰ অংশটো জিভাৰে লেহন কৰি আছিল। গোটেই কক্ষটোত কেৱল শৰীৰৰ সংঘৰ্ষৰ “পচ পচ পচ” শব্দ আৰু উচ্চস্বৰৰ কামতপ্ত চিঞৰ বিয়পি পৰিছিল। ৰীতাৰ শৰীৰটো প্ৰতিটো ঠেলাত এটা ধনুৰ দৰে বেঁকা হৈ উঠিছিল। তেওঁৰ যোনিৰ পৰা নিৰ্গত কামৰসে বাবাৰ লিংগ আৰু উৰু তিয়াই দিছিল।

“ৰীতা, এতিয়া ঘূৰি যোৱা। মই তোমাৰ গৰ্ভলৈকে পৌঁচাব বিচাৰোঁ!” বাবাই ৰীতাক চিৎ কৰি শুৱাই দিলে আৰু তেওঁৰ দুয়োখন ভৰি কান্ধলৈ তুলি নিলে। এইটো আছিল ‘মিছনাৰী’ পজিশ্যনৰ এক তীব্ৰ ৰূপ। বাবাই এতিয়া সম্পূৰ্ণ শক্তিৰে ৰীতাৰ ওপৰত জাপৰি পৰিল। প্ৰতিটো ঠেলাই ৰীতাৰ জৰায়ু স্পৰ্শ কৰিছিল। ৰীতাই চকু কপালত তুলি চিঞৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ আঙুলিবোৰে নীলিমাৰ চুলি টানিবলৈ ধৰিলে।

নীলিমাই এতিয়া ৰীতাৰ কাষত শুই ৰীতাৰ ওঁঠত চুমা খাবলৈ ধৰিলে। দুজনী মহিলাৰ স্তন একেলগে ঘঁহনি খাই এক অদ্ভুত দৃশ্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল। বাবাই পৰ্যায়ক্ৰমে এবাৰ ৰীতাৰ যোনিত আৰু এবাৰ নীলিমাৰ যোনিত নিজৰ লিংগ সোমাই দিছিল। “চোৱা ৰীতা… কেনেকৈ তোমাৰ শাহুৰ যোনিটোৱে মোৰ লিংগটোক কামুৰি ধৰিছে! তোমালোক দুয়ো এতিয়া মোৰ সম্পত্তি!”

ৰীতাই এতিয়া একেবাৰে উন্মত্ত হৈ পৰিছিল। তেওঁ বাবাৰ কঁকালত নিজৰ ভৰি দুখন মেৰিয়াই ধৰিলে। “মোক গৰ্ভৱতী কৰা বাবা… তোমাৰ সেই তপত বীৰ্য্য মোৰ ভিতৰত ঢালি দিয়া… মই তোমাৰ সন্তান ধাৰণ কৰিব বিচাৰোঁ… মই তোমাৰ চিৰস্থায়ী দাসী হ’ব বিচাৰোঁ!”

প্ৰায় এঘণ্টাৰ তীব্ৰ শাৰীৰিক সংঘৰ্ষৰ পিছত, বাবাৰ শৰীৰত এক শিহৰণ জাগি উঠিল। তেওঁ ৰীতাৰ যোনিৰ গভীৰলৈ লিংগটো সুমুৱাই দি ধৰি ৰাখিলে। “ৰীতা… লৈ যোৱা মোৰ এই আশীৰ্বাদ!” এক তীব্ৰ সোঁতত বাবাৰ গৰম বীৰ্য্য ৰীতাৰ জৰায়ুৰ ভিতৰত সোমাই পৰিল। ৰীতাই এক অন্তিম জোকাৰণিৰে নিজৰ শৰীৰটো ধনুৰ দৰে ওপৰলৈ তুলিলে আৰু তীব্ৰ অৰ্গাজমত তেওঁৰ যোনিৰ পৰা কামৰস ফোৱাৰাৰ দৰে ওলাই আহিল।

কক্ষটোত এক নিস্তব্ধতা বিয়পি পৰিল, কেৱল তেওঁলোকৰ হঁ হঁকৈ মৰা উশাহৰ শব্দৰ বাহিৰে। বাবাই এতিয়া তেওঁৰ হাতখন ৰীতাৰ কপালত ৰাখিলে। তেওঁৰ চকুহাল পুনৰ ৰঙা হৈ পৰিল। “ৰীতা… শুনা। তোমাৰ এই শৰীৰত এতিয়া কেৱল মোৰ চিন আছে। তুমি তোমাৰ স্বামীৰ স্পৰ্শ কেতিয়াও সহ্য নকৰিবা। তেওঁ তোমাৰ ওচৰলৈ আহিলে তুমি মোক মনত পেলাবা। তুমি মোৰ যৌন দাসী। তোমাৰ স্বামী তোমাৰ বাবে এতিয়া এজন অচিনাকী মানুহ।”

ৰীতাই এক যান্ত্ৰিক কণ্ঠেৰে ক’লে, “হয় বাবা… মই তোমাৰ দাসী। মোৰ শৰীৰত কেৱল তোমাৰ অধিকাৰ। মোৰ স্বামী মোৰ কোনো নহয়।”

নীলিমাই আগুৱাই আহি ৰীতাৰ নগ্ন দেহটো সাৱটি ধৰিলে। “আহা বোৱাৰী, আমি বাবাৰ চৰণত ধৰোঁ। তেওঁ আমাক মোক্ষ দিছে।”

বাবাই তেওঁলোকৰ ফালে চাই কুটিল হাঁহি মাৰি ক’লে, “আজিৰ বাবে এইখিনিয়েই। কিন্তু পাহৰি নাযাবা… কাইলৈ ৰাতি তুমি তোমাৰ ভনী তাৰাকো ইয়ালৈ লৈ আহিবা। তাইকো একেদৰেই পৱিত্ৰ কৰিব লাগিব। গোটেই গাঁওখন মোৰ দাসীৰে ভৰি পৰিব।”

ৰীতা আৰু নীলিমা—দুয়ো উন্মুক্ত দেহৰে বাবাৰ চৰণত মূৰ দোঁৱালে। ৰাত্ৰিৰ অন্ধকাৰত সেই মন্দিৰসদৃশ কক্ষটোত এক কুৎসিত ষড়যন্ত্ৰৰ নতুন অধ্যায় আৰম্ভ হ’ল।